കനലെരിയും മനസ്സുകൾ
1. കനലെരിയും മനസ്സുകൾ
ശ്രീകുമാര്‍ കുളികഴിഞ്ഞ് പതിവുപോലെ പത്രം വായിക്കാനിരുന്നതായിരുന്നു.. ഒന്നു രണ്ടു പ്രധാന വാര്‍ത്തകളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചതേയുള്ളൂ; ഉടനേ ഒരു ഫോണ്‍ കോള്‍. ഗോപനാണല്ലോ ... ഇന്നു ഞായറല്ലല്ലോ. ഇവരടികൂടാന്‍ പിന്നെന്താ ഇത്ര രാവിലെ എന്നു സംശയിച്ചുകൊണ്ടാണ് അയാള്‍ ഫോണെടുത്തത് “ഹലോ...., ശ്രീയല്ലേ, എടാ ഒന്നിവിടം വരെ വരാവോ. സുമിക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ട്. വേഗം വേണം”.
“നീ വയ്ക്ക്, ഞാനിതാ എത്തി”. എന്നും പറഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ് കാറിന്‍റെ കീ എടുക്കുമ്പോഴേക്കും രമ ചായയുമായെത്തി. നീ കുടിച്ചോളൂ. നമ്മുടെ ഗോപന് വിളിച്ചിരുന്നു. എന്തോ പന്തികേടുപോലെ. അവിടംവരെയൊന്നു പോയേച്ചു വരാം. വെപ്രാളപ്പെട്ട് അയാള്‍ കാറെടുത്തു. രമ ഗേറ്റ് തുറന്നുകൊടുത്തു. ഏട്ടാ സൂക്ഷിച്ചു പോണം ട്ടോ..എന്നും പറഞ്ഞ് രമ ഗേറ്റും ചാരി അകത്തേക്കു കടക്കുമ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തു. ഒന്നുമുണ്ടാവില്ലാ...പതിവുള്ളതല്ലേ രണ്ടാളുടെയും സൗന്ദര്യപ്പിണക്കം. അതിനു മദ്ധ്യസ്ഥം വഹിക്കാന്‍ ശ്രീയേട്ടനെയാണല്ലോ വിളിക്കാറുള്ളത്. അവള്‍ ആറിയ ചായയും മോന്തി അടുക്കളയിലേക്കു കടന്നു മറ്റുള്ള ജോലികളില്‍ മുഴുകി.
ഒരു രണ്ടു കി.മി.ദൂരെയാണ് ഗോപന് താമസിക്കുന്നത്. ഹാളില്‍, കുഞ്ഞു കവിളിലൂടെ കണ്ണീരൊഴുക്കി നില്ക്കുന്ന മിനിക്കുട്ടിയേയും നിലത്തിരിക്കുന്ന ഗോപനേയും അവന്റെ മടിയില്‍കിടന്നു വേദനകൊണ്ടു പുളയുന്ന സുമിയേയുമാണ് അവിടെയെത്തിയ ശ്രീക്ക് കാണാനായത്. ശ്രീയെ കണ്ടയുടനെ ഗോപന് തെല്ലൊരാശ്വാസമായി. രണ്ടാളുംകൂടി പെട്ടന്ന് അവളെ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു. OT യിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അല്പം സീരിയസ് ആണല്ലോ എന്ന്. അതുകേട്ട് വ്യാകുലനായ ഗോപനെ ശ്രീകുമാര്‍ സമാധാനിപ്പിച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്കു വന്ന ഡോക്ടര്‍ ഗോപനോടായി “വീ വില്‍ ട്രൈ അവര്‍ ബെസ്റ്റ്” എന്നുപറഞ്ഞ് നടന്നകന്നൂ. കുറച്ചുനേരംകൂടി അവിടെ നിന്നശേഷം മിനിക്കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് ശ്രീകുമാര്‍ അയാളുടെ വീട്ടിലേക്കു പോരുകയും ചെയ്തു..മോളെ രമയെ എല്പിച്ച് അയാള്‍ ഓഫീസിലേക്കു പോയി. ഓഫീസില്‍ എത്തിയെങ്കിലും മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായി ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴതാ ഗോപന്‍റെ കോള്‍. ശ്രീ കഴിഞ്ഞുടാ എല്ലാം...എന്റെ സുമി പോയെടാ എന്നുപറഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരയുകയായിരുന്നു അവന്. ഫയലുകളെല്ലാം ഒതുക്കിവച്ച് സഹപ്രവര്‍ത്തകരോട് വിവരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ശ്രീകുമാര്‍ പുറപ്പെട്ടു. ഒരുവിധത്തില്‍ അവ സമാധാനിപ്പിച്ച് ആംബുലന്‍സ് വിളിച്ച് വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു അവരെ. എന്നിട്ട് അറിയിക്കേണ്ട ബന്ധുക്കളെയൊക്കെ അറിയിച്ചു. അവരൊക്കെയെത്തി മരണാനന്തര ചടങ്ങുകളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ശ്രീകുമാറും ഭാര്യയും വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോഴേക്കും രാത്രി ഏറെയായി.
ഒന്നുരണ്ടു മാസങ്ങള്‍ അങ്ങനെ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. സുമിയുടെയോര്‍മ്മകളില്‍ ഗോപന് വല്ലാതെ തളര്‍ന്നുപോയിരുന്നു. അവിടുത്തെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ മോശമായെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ മിനിക്കുട്ടിയുടെ പഠിപ്പിനെക്കുറിച്ചായി അവര്‍ക്കിടയിലെ പിന്നീടുള്ള ചിന്തകള്‍.
ഏറണാകുളത്തുള്ള രണ്ടാളുടെയും വീട്ടുകാരേയും ആ നാട്ടുകാരേയും ഒക്കെ വെറുപ്പിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു ഒരു നായര്‍ യുവാവായ ഗോപന് ഈഴവ സമുദായത്തില്‍പ്പെട്ട സുമിയെ രജിസ്റ്റര്‍വിവാഹം ചെയ്ത് തൃശ്ശൂരില്‍ വന്നു താമസിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. ഒപ്പം ജോലിചെയ്യുന്ന ശ്രീകുമാറും കുടുംബവുമായിരുന്നു ആകെയൊരാശ്രയം.
ഗോപന്‍റെ നില നാള്‍ചെല്ലുന്തോറും മോശമായിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തിലോ മോളുടെ കാര്യങ്ങളിലോ യാതൊരു ശ്രദ്ധയുമില്ലാതായി ഗോപന്. അച്ഛനും മോളും ഒറ്റയ്ക്ക് ആ വീട്ടില്‍ സുമിയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ അച്ഛനെയും മോളെയും ഒരുപോലെ തളര്‍ത്തുകയായിരുന്നു. പിന്നെപ്പിന്നെ സ്കൂളില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ മാത്രമായി മിനിക്കുട്ടി ആ അച്ചന്‍റെയരുകില്‍. ഓര്‍മ്മകളില്‍ മുഴുകി മൂകമായിരുന്നാല്‍ രമ മിനിക്കുട്ടിക്ക് പല കഥകലും പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് സന്തോഷിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. പതിയെ മിനിക്കുട്ടി രമയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഇഷ്ടപ്പെടാനും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നീണ്ട 10 വര്‍ഷത്തെ ദാമ്പത്യത്തില്‍ ഒരു കുഞ്ഞിക്കാലു കാണാന്‍ ഭാഗ്യമുണ്ടാകാത്ത രമാശ്രീകുമാര്‍ ദമ്പതിമാര്‍ക്ക് വാസ്തവത്തില്‍ മിനിക്കുട്ടി ഒരാശ്വാസമാവുകയായിരുന്നു. രമ തന്റെ സ്വന്തം വയറ്റില്‍ പിറന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ മിനിക്കുട്ടിയെ സ്നേഹിച്ചു. അവളും ഉല്ലാസവതിയായി കാണപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.
കുടിച്ചു കുടിച്ച് അവസാനം ഒരുനാള്‍ ഗോപന് സുമിയുടെ ലോകത്തേക്ക് യാത്രയായി. മിനിക്കുട്ടി പൂര്‍ണ്ണമായും രമയ്ക്കും ശ്രീകുമാറിനും സ്വന്തമായി. അവളെ അന്വേഷിച്ച് ഇതിനിടെ സുമിയുടെ ആങ്ങള രണ്ടുമൂന്നു തവണ വന്നിരുന്നു. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും മിനിക്കുട്ടി എല്ലാംകൊണ്ടും ഇവരുടെതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അമ്മയുടെയും അച്ഛന്‍റെയും ഓര്‍മ്മകളുമായി ഞാന്‍ ശ്രീയച്ഛന്‍റെയും രമയമ്മയുടെയും മകളായി ഇവിടെ ജീവിച്ചോളാം എന്നു പറഞ്ഞ് അമ്മാവനെ തിരിച്ചയച്ചു അവള്‍.
മിനിക്കുട്ടി വലിയ പെണ്ണായി, ഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുകയാണെങ്കിലും ശ്രീയച്ചന്‍റെ പൊന്നോമാനയായിരുന്നു. ശ്രീകുമാര്‍ ജോലിയില്‍നിന്നും വിരമിച്ചു. അതുവരെ അയാള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സമ്പത്തുകള്‍ക്കൊക്കെ
ഒരവകാശിയുണ്ടായതില്‍ ആത്മസംതൃപ്തിയായിരുന്നു ആ ദമ്പതികള്‍ക്ക്. നല്ലനല്ല കല്യാണാലോചനകള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയതും ശ്രീകുമാറും രമയും സന്തോഷിച്ചു. പ്രായത്തിന്‍റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ രണ്ടാള്‍ക്കും അസഹ്യമായിതുടങ്ങി. അങ്ങനെയിരിക്കെ മിനിക്കുട്ടിക്ക് പഠിക്കുന്ന കോളേജില്‍ ലക്ച്ചററായി ജോലി തരപ്പെട്ടു.
അത്താഴമുണ്ണനിരിക്കുമ്പോള്‍ രമയോടായി, ഇനിയെന്താ എന്റെ കണ്ണടയും മുന്നേ മോളെ ഒരു നല്ലമനസ്സുള്ളവനെ എല്പ്പിക്കണം. ശ്രീകുമാര്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടുകൊണ്ട് മിനിക്കുട്ടി കേള്‍ക്കാനെന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു. അവള്‍ കോപാകുലയായി. നിങ്ങളെ രണ്ടാളേം തനിച്ചാക്കി ഞാനെവിടേം പോകില്ലാ. എന്നെ നിര്‍ബന്ധിക്കണ്ടാ. അല്ലെങ്കിലേ ഈ കല്യാണം എന്ന സംഗതിയോടു വല്ലാത്ത വെറുപ്പാണെനിക്ക്. ശ്രീഅച്ഛനും രമയമ്മയ്ക്കും കേള്‍ക്കണോ. എന്റെ മമ്മ മരിച്ചത് പപ്പ കാരണം ആണ്. പപ്പയ്ക്ക് എന്നും മമ്മയെ സംശയമായിരുന്നു. പപ്പയുടെ ശകാരങ്ങള്‍ കേട്ടുമടുത്ത് മമ്മ വിഷം കഴിക്കുകയായിരുന്നു. ആ കുറ്റബോധമാണ് പപ്പയെ വാട്ടിയിരുന്നതും. സംസാരവിഷയം ഞാനും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പപ്പയെ എനിക്കിഷ്ടമാല്ലായിരുന്നു. പപ്പയ്ക്ക് എന്നെയും. എനിക്കു ദൈവം നല്കിയ നല്ല പപ്പയും മമ്മയും നിങ്ങള്‍ രണ്ടാളുമാ. നിങ്ങളെ വിട്ട് ഞാന്‍ എവിടേക്കും പോകില്ലാ. എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനമാണ് ഇത്. എന്നവള്‍ പറഞ്ഞു നിറുത്തുമ്പോള്‍ രമയും ശ്രീകുമാറും ഒരുപോലെ ദുഖിതരായി. ഒപ്പം ഇത്രയും സ്നേഹമുള്ള ഈ മോളെ നല്കിയ ദൈവത്തോട് രണ്ടാളും നന്ദിപറയുകയും ചെയ്തു മനസ്സുകൊണ്ട്.
ഉപദേശങ്ങള്‍ ഒന്നുപോലും ചെവിക്കൊള്ളാതെ എടുത്ത തീരുമാനത്തില്‍ ഉറച്ചുനിന്ന മിനിക്കുട്ടിയെ ഓര്‍ത്ത് കൂടുതല്‍ അസ്വസ്ഥയായത് രമയായിരുന്നു. കാലപ്പോക്കില്‍ അവള്‍ ഒരു രോഗിയായി മാറി, അധികം താമസിയാതെ ഈലോകത്തോടും വിടപറഞ്ഞു.
വീണ്ടും അച്ഛനും മോളും ബാക്കിയായി. മോളുടെ കല്യാണപ്രായം കഴിഞ്ഞ് മുഖത്തൊക്കെ ചുളിവുകള്‍ വീഴാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ കാലശേഷം മോള്‍ക്ക്‌ ആരാ എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ചോദിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുന്നില്‍ മൌനമായിരുന്നു മിനിക്കുട്ടിയുടെ ഉത്തരം. സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവള്‍ ഒരിക്കലും വ്യാകുലപ്പെട്ടില്ലാ. മറിച്ചു് അച്ഛന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കി ജീവിക്കാനായതില്‍ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു അവള്‍ക്ക് എന്നും. കട്ടിലില്‍ക്കിടന്നു വല്ലാതെ ചുമയ്ക്കുന്ന അച്ചന്‍റെയരുകിലിരിക്കേ ഈയൊരു സ്വന്തവും കൂടി പൊലിയാറായിരിക്കുന്നു എന്നു ചിന്തിച്ചു വേദനയോടെ വിദൂരതയിലേക്കു നോക്കിയ അവളെ തഴുകിയ കാറ്റിന് വാടിയ ചെമ്പകപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു.
2. വീണ്ടും വസന്തം
ആരോടുംപറയാതെ, ആരോരുംകാണാതെ, പ്രണയിതാവുപോലും അറിയാതെ ഒരു നിധിപോലെ ഒളിപ്പിച്ച് ഉള്ളിന്‍റെയുള്ളിലെ മണിച്ചെപ്പില്‍ ഞാനും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു ഒരുകുഞ്ഞിപ്രണയം.
റെയില്‍വേജീവനക്കാരനായിരുന്ന അച്ഛന്റെ ട്രാന്‍സ്ഫര്‍പ്രമാണിച്ച് തൃശ്ശൂരിലെ ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിലേക്ക് താമസം മാറ്റിയകാലം. പുതിയ സ്ക്കൂളില് കൂട്ടുകാരിയായി കിട്ടിയ ശാലിനിയുടെ പൊന്നാങ്ങള...... ഡിഗ്രിക്കുപഠിക്കുന്ന ശ്രീകുമാര്‍. അവളുടെ ശ്രീയേട്ടന്‍റെ നോട്ടത്തില്‍ ആദ്യമൊക്കെ തെല്ല് അലോസരം തോന്നിയെങ്കിലും ഒരാങ്ങളയില്ലാത്ത തനിക്ക് അവളുടെ ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടമായിത്തുങ്ങി.
ഒരുനാള്‍ പതിവുപോലെ പഠിക്കാന്‍ അവളുടെ വീട്ടില്‍പ്പോയി.. അന്ന് അവള്‍ 'ശ്രീദേവി'എന്ന എന്‍റെപേരും 'ശ്രീകുമാര്‍' എന്ന അവളുടെ ഏട്ടന്‍റെപേരും ചേര്‍ത്തഴുതി എന്നെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് കുസൃതിയോടെപറഞ്ഞു, ഹായ്, നോക്കെടീ......എന്തൊരു ചേര്‍ച്ചയാ... എനിക്ക് പെട്ടന്ന് അവളോടു ദേഷ്യംവന്നു. പഠിത്തവും നിറുത്തി ഞാനുടനെ വീട്ടിലേക്കുപോന്നു.
അന്നുമുതല്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കോളേജുവിട്ട് ശ്രീയേട്ടന്‍വരുന്നത് ആരുംകാണാതെ ജനല്‍പ്പാളികളിലൂടെ നോക്കിക്കാണുക പതിവായി. പിന്നെപ്പിന്നെ സ്വയം മറന്ന് ടെറസ്സിന്‍റെ മുകളിലായി ആ കാത്തു നില്പ്. ചുമ്മാ ഒരുനോട്ടം. ഒന്നു ചിരിക്കപോലുമില്ല പരസ്പരം. എന്നാലും എന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റെത്തിയാല്‍ ശ്രീയേട്ടന്റെകണ്ണുകളും എന്നെ പരതുന്നതായി എനിക്കതോന്നും. പല അവസരങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുപോലും തമ്മില്‍ ഒരുവാക്കുപോലും ഉരിയാടിയില്ലാ..
അങ്ങനെയിരിക്കെ അച്ഛന് വീണ്ടും ട്രാന്‍സ്ഫര്‍. എറണാകുളത്തേക്ക്. കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ശാലിനിയോട് യാത്രപറയാന്‍ പോയി. അവിടെ അവള്‍ ഇല്ലാ. തലവേദനയായിട്ട് അവളുടെ അച്ഛന് അവളെക്കൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെയടുത്തുപോയിയത്രേ....
അവളുടെ അമ്മപറഞ്ഞു രാത്രി മുഴുക്കെ കരച്ചിലായിരുന്നു എന്ന്. തനിക്കു പിടിച്ചുനില്ക്കാനാകാതെ പോകാനൊരുങ്ങി അവളുടെ അമ്മയോട് യാത്രപറയുമ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞു, മോളിരിക്ക് ആന്റി ഒരു ചായയെടുക്കാം. അപ്പോഴേക്കും അവരിങ്ങെത്തും.
ക്രിക്കറ്റ് പ്രേമിയായിരുന്ന ശ്രീയേട്ടന്‍ കേറിവന്നത് പെട്ടന്നായിരുന്നു. കരച്ചിലടക്കാന്‍ പാടുപെട്ടുനില്ക്കവേ ശ്രീയേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു, ശ്രീക്കുട്ടിയൊക്കെ എറണാകുളത്തിനു പോകുകയാണെന്നു കേട്ടല്ലോ...നേരാ..?? അകത്തേക്കുപോയ ശ്രീയേട്ടനെനോക്കി അന്തംവിട്ടുനിന്നുപോയി ഞാന്‍. ശ്രീയേട്ടന്‍ ആദ്യമായി ഒന്നു മിണ്ടിയിരിക്കുന്നു... ഏറെ കൊതിച്ചിരുന്ന ആ നാള്‍ ഞാനപ്പോള്‍ മനസ്സിന്റെ പ്രധാനപേജില്‍ ഒരായിരംവര്‍ണ്ണങ്ങള്‍ചേര്‍ത്ത് ഭംഗിയില്‍ കുറിച്ചിട്ടു. ആന്റി നീട്ടിയ ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ആന്റിയോട് യാത്രപറയാന്‍ അടുക്കളയിലേക്കു നടന്നു. ഇടനാഴിയില്‍ ശ്രീയേട്ടന്‍ ചായയും മോന്തി നില്ക്കുന്നുണ്ട്.. ആമുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കാന്‍പോലും ധൈര്യപ്പെടാതെ താന്‍ വന്നിരുന്നു എന്നവിവരം ശാലിനിയോട് പറയണം ട്ടോ ആന്റി എന്നു പറഞ്ഞ് അടുക്കളക്കു പുറത്തു കടക്കുമ്പോള്‍ ശ്രീയേട്ടന്‍ വീണ്ടും തന്നോടായി,
"ഇനിയെന്നാ ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ ....?"
ഉത്തരം പറയാനാകാതെ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്ന തന്നെ പെട്ടന്ന് ശ്രീയേട്ടന്‍ കടന്നുപിടിച്ചു. പിന്നെ ആ മാറോടുചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് അധരങ്ങളില്‍ അമര്‍ത്തിച്ചുംബിച്ചു. കുതറിമാറി കരച്ചിലിന്‍റെ വക്കോളമെത്തി ഞാന്‍. വീട്ടിലേക്കുനടക്കുമ്പോള്‍ ദേഹമാസകലം ഒരു വിറയല്‍.
പിറ്റേന്ന് എറണാകുളത്തേക്കു പുറപ്പെടുമ്പോള്‍, തന്റെ കണ്ണുകള്‍ താനറിയാതെതന്നെ ശ്രീയേട്ടനെ തേടുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കാറിനരുകിലേക്ക് ഓടിവന്ന ശാലിനി നിറകണ്ണുകളോടെ ഒരുഗ്രീറ്റിംഗ് കവര്‍ നീട്ടിയത്.. ഞാനതു വാങ്ങുന്നേരം അവള്‍ പറഞ്ഞത് 'മറക്കരുതെട്ടോ' എന്ന വേദനയില്‍ കുതിര്‍ന്ന ഒരോയൊരു വാക്കായിരുന്നു. മനസ്സ് തികച്ചും ശൂന്യമായി വിരഹത്തിന്‍റെ വേദനകള്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞു നാളുകള്‍.
കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകളുണ്ടോ....? പതുക്കെപ്പതുക്കെ അവിടത്തെ ആളുകളും പരിസരവുമൊക്കെയായി ഇണങ്ങി.. കലാലയവിദ്യാഭ്യാസം...., പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാം പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയെങ്കിലും ശ്രീയേട്ടനേയും ആദ്യചുംബനത്തേയും മറക്കാന്‍ മനസ്സു തയ്യാറായിരുന്നില്ലാ. മനസ്സിലിട്ടുതാലോലിക്കുന്ന സുഖം കരളില്‍ ഇടംപിടിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു മുടങ്ങാതെ..
മനസ്സില്‍നിന്നു പഴയതൊക്കെ മായ്‌ക്കേണ്ടതായ കാലംവന്നിരിക്കുന്നു. ഡിഗ്രി അവസാനവര്‍ഷമായി. രാവിലെ അമ്മ വിളിച്ചു. ശ്രീക്കുട്ടീ, മോളു നാളെ കോളേജില്‍ പോകണ്ടാ ട്ടോ...നിന്നെ കാണാന്‍ ആളുകള്‍വരുന്നുണ്ട്. അനുസരിച്ചുമാത്രം ശീലമുള്ളതാന്‍ മറുത്തൊന്നുംപറയാന്‍ ഒരുങ്ങിയില്ലാ.
രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍കഴിയാതെ എന്റെ മനസ്സ് ഇളകിമറിയുന്ന തിരമാലകളെപ്പോലെ ഇരമ്പാന്‍വെമ്പി.. ആവേശത്തോടെ കൂറ്റന്‍ തിരമാലകള്‍ കരയെ പുണരുന്നതുപോലെയല്ലേ ശ്രീയേട്ടന്‍റെ കരവലയത്തില്‍ താന്‍ ഒതുങ്ങിയതും ആവേശഭരിതമായ ആ ചുംബനമേറ്റതും. ഹോ..! അതോര്‍ത്താല്‍ ഇന്നും കോരിത്തരിച്ചുപോകും. ഒരുനിമിഷം ഓര്‍ത്തുപോയി........ ശ്രീയേട്ടന്‍റെ പെണ്ണാകാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍...തളര്‍ന്നമനസ്സുമായി എപ്പൊഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
പിറ്റേന്ന് എണീക്കാന്‍ നന്നേ വൈകിയിരുന്നു. ഒന്നിനും ഒരു ഉഷാറില്ലാത്തതുപോലെ. കുളിച്ചുവന്നതെയുള്ളൂ..അമ്മ പറഞ്ഞു .”ദേ അവരിങ്ങെത്തി..മോളു വേഗം റെഡിയാവൂ...”
കാര്‍ശബ്ദം ഗേറ്റില്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ ഉള്ളൊന്നുപിടഞ്ഞു ,...നെഞ്ചിടിപ്പിന്‍റെ വേഗം കൂടി..
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം അമ്മവിളിച്ചു, മോളേ.., ഈ ചായ കൊണ്ടുപോയി അവര്‍ക്കുകൊടുത്തേ... കൃതൃമസന്തോഷം മുഖത്തുവരുത്തി അമ്മയുടെകൈയിലിരുന്ന് ആ ട്രേ വാങ്ങി അവരുടെ മുമ്പിലേക്കു നടന്നു തികച്ചും നിര്‍വികാരതയോടെ. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കൂടെവന്ന പെണ്‍കുട്ടിക്കും കൊടുത്തശേഷം ചായട്രേ ചെറുക്കന്റെനേരേ നീട്ടുമ്പോള്‍ വളരെ പതിഞ്ഞസ്വരത്തില്‍ താന്‍ കേട്ടു...ശ്രീക്കുട്ടീ....തലയുയര്‍ത്തിനോക്കിയ തനിക്ക് വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലാ. ശരിക്കും സര്‍പ്രൈസായി അല്ലേ ശ്രീക്കുട്ടീ.....ശാലിനിയുടെ ചോദ്യംകേട്ട് അമ്മയും അച്ഛനും വാ പൊളിച്ച് അമ്പരന്നുനിന്നു. എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ നാണിച്ചു ചമ്മി അവരുടെയൊക്കെ മുമ്പില്‍നിന്ന എന്നെശ്രദ്ധിച്ച ശ്രീയേട്ടന്‍ എല്ലാരോടുംകൂടെയായി ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു, എനിക്ക് പെണ്‍കുട്ടിയോടൊന്ന് സംസാരിക്കണം. ഇവള്‍ ഊമയല്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്താനുണ്ട്....ഇതുകേട്ടപാടേ ആയിക്കോളൂ എന്നുപറഞ്ഞ് എല്ലാരും എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്കുപോയി. ഞാനും പോണോ ഏട്ടാ എന്നുചോദിച്ച് കളിയാക്കിച്ചിരിച്ച ശാലിനിയുടെനേര്‍ക്ക് ശ്രീയേട്ടന്‍ തമാശയായി കൈയോങ്ങിക്കൊണ്ട് പോടിഅപ്പ്രത്ത്..എന്നു പറയമ്പോള്‍ ഞാനോര്‍ത്തുനോക്കി. ശരിയാല്ലോ..ഞാനിതുവരെ ശ്രീയേട്ടനോട് ഒരക്ഷരംപോലും മിണ്ടിയിട്ടില്ലാല്ലോ...ശ്രീയേട്ടന്‍ എന്നേയുംവലിച്ചോണ്ട് തൊടിയിലേക്കൊരോട്ടമായിരുന്നു.പിന്നെ....അവിടെനിന്നിരുന്ന മാഞ്ചോട്ടില്‍ മണ്ണില്‍തന്നെ രണ്ടാളും ചേര്‍ന്നിരുന്നു...പലതുംസംസാരിച്ചു.. അന്നത്തേപ്പോലെ ഒരുചുംബനം തരട്ടേ....എന്ന ശ്രീയേട്ടന്‍റെ ചോദ്യത്തില്‍ അല്പമൊന്ന് ഭയന്നുവെങ്കിലും മറുപടിയായി ശ്രീയേട്ടന്‍ എന്നെ മറന്നുകാണുമെന്നാ ഞാന്‍ കരുതിയേ എന്നു പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അപ്പോള്‍ അവിടുന്നു പോരാന്‍നേരം ശാലിനിനല്കിയ ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡിനെക്കുറിച്ച് ശ്രീയേട്ടന്‍ സംസാരിച്ചു. അവള്‍പോലുമറിയാതെയാണ് നിനിക്കവേണ്ടി ഞാന്‍ അന്ന് അതെഴുതിയതെന്നും അതെന്‍റെ മനസ്സായിരുന്നു എന്നുമൊക്കെ ശ്രീയേട്ടന്‍ പറയുമ്പോള്‍ ..എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നപോലെ ഞന്‍ റൂമിലേക്കോടി. പഴയഷെല്‍ഫുകളില്‍ തേടിനോക്കി ശാലിനി തന്ന കാര്‍ഡ് കൈയില്‍ കിട്ടി. പൊടിതട്ടി തുറന്നപ്പോള്‍ കണ്ടു അതിലൊരു തുണ്ടുകടലാസ്...അതില്‍ ഇങ്ങനെയെഴുതിയിരുന്നു.......
എന്റെ ശ്രീക്കുട്ടിക്ക്,
നിന്നോടുള്ള എന്റെ ഇഷ്ടമോ, സ്‌നേഹമോ, അല്ല പ്രണയമോ ...എന്താണെന്നെനിക്കുതന്നെ വ്യക്തമല്ലാ.....നിന്നെക്കണ്ട മാത്രയില്‍ ഞാന്‍ ഒരുനിമിഷം എന്നെത്തന്നെ മറന്നു. എന്നിലെ കാമുകന്‍ സടകുടഞ്ഞണീറ്റതാണോ....എനിക്കറിയില്ലാ....ഒന്നുമാത്രമറിയാം ...ആവേശഭരിതമായ ആചുംബനത്തിലൂടെ ഞാന്‍ നിന്നിലേക്കലിയുകയായിരുന്നു......എന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി നിനക്കു സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ട് നീയറിയാതെ നിന്നെ ഞാനെന്റെ സ്വന്തമാക്കുകയായിരുന്നു.....
ഇതിന്റെ പേരില്‍ എന്നെ വെറുക്കരുതേ.....അതുമാത്രമെനിക്കു താങ്ങാനാവില്ലാ...
നീ വളര്‍ന്നുവലുതാവുമ്പോള്‍, എനിക്കു നിന്നെ പോറ്റാനൊരു വരുമാനമാകുമ്പോള്‍, എന്‍റെയമ്മ എനിക്കു പെണ്ണന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍, നീയീലോകത്തിന്‍റെ ഏതുകോണിലായാലും നിന്നെത്തേടി ഞാന്‍ വരും ...നീ എന്റെ പെണ്ണാണ്...എന്റെ മാത്രം. .....ഈ ജന്മത്തില്‍ എനിക്കൊരു ജീവിതസഖി വരുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതു നീയായിരിക്കും...നീമാത്രമായിരിക്കും ..സത്യം
....കാത്തിരിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ, താത്ക്കാലിക യാത്രാമംഗളങ്ങള്‍....എന്റെ ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് നന്മകള്‍ നേര്‍ന്നുകൊണ്ട്...,
ആ പവിഴാധരങ്ങളില്‍ ഒരായിരം ചുടുചുംബനങ്ങള്‍.
ഒരു കുന്നോളം സ്‌നേഹത്തോടെ,
എന്നെന്നും നിന്റെ മാത്രം
ശ്രീയേട്ടന്‍.
തന്റെ ഉറ്റസ്‌നേഹിത സമ്മാനമായി നല്കിയ ആ കാര്‍ഡ് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒന്ന് തുറന്നു നേക്കാന്‍ തോന്നാതിരുന്നതില്‍ ഉണ്ടായ വലിയ കുറ്റബോധംകൊണ്ട് തികച്ചും മൗനമവലംബിച്ചുനിന്നുപോയി ഞാന്‍....ശാലിനിയും അച്ഛനമ്മമാരും കുശലം പറച്ചിലിന്‍റെ തിരക്കില്‍തന്നേ.
ശ്രീയേട്ടന്‍ സ്വപ്നസാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന്‍റെ നിര്‍വൃതിയിലും...അതുവഴി വന്ന ഒരു കുസൃതിക്കാറ്റു ഞങ്ങളെ രണ്ടാളെയും തഴുകിക്കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ വാടാത്ത ചെമ്പകപ്പൂവിന്‍ സുഗന്ധം അവിടമെല്ലാം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
3. കരിനിഴല്‍
മോളേ രമേ...അമ്മയെ നോക്കിക്കോണേ..മരുന്നൊക്കെ സമയാസമയത്തിനുതന്നെ ഓര്‍മ്മവച്ച് എടുത്തു കൊടക്കണേ.. ഭക്ഷണം നിര്‍ബന്ധിച്ചു കഴിപ്പിക്കണം. അച്ഛന് ഇറങ്ങുവാ..ട്ടോ.
അലസമായിക്കിടന്ന മുടിയൊതുക്കിക്കൊണ്ട് അവള്‍..."അച്ഛാ..., ഇന്നും ഞാന്‍ സ്കൂളില് പേകണ്ടേ അപ്പോ. 15 ദിവസത്തില്‍ കൂടുതല്‍ മുടങ്ങിയാല്‍ എന്റെ പേരു വെട്ടും. പിന്നെ എനിക്കു പഠിക്കാന്‍ പറ്റില്ല..ഇതു പത്താംക്ലാസാണ്.... ഇപ്പഴേ എട്ടുപത്തുദിവസമായി ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍പോയിട്ട്. ഇനി സ്കൂളിലേക്കുചെല്ലാന്‍തന്നെ പേടിയാകുവാ. "
ഇതു കേട്ടിട്ടും കേള്‍ക്കാത്തപോലെ ശങ്കരന്‍നായര്‍ കടയിലേക്കുപോയി. കടതുറന്നിരുപ്പായെങ്കിലും നായരുടെ മനസ്സ് വല്ലാണ്ട് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു അന്ന്. അല്ലെങ്കിലും കുറേനാളുകളായി കസ്റ്റമേഴ്സ് വരുമ്പോള്‍മാത്രമാണ് നായരുടെ മനസ്സൊന്നു റിലാക്സ് ആകുന്നത്. വീട്ടീന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ മോളുപറഞ്ഞവാക്കുകള്‍ അയാളുടെമനസ്സിനെ വല്ലാതെ അലട്ടി. സാവിത്രിക്കുട്ടിയും താനും ജീവിക്കാന്‍ തുടങ്ങി പത്തുപതിനഞ്ചു വര്‍ഷത്തോളം ഒരു കുഞ്ഞിക്കാലുകാണാനുള്ളഭാഗ്യം കൈവരാതെ നേര്‍ച്ചയും കാഴ്ച്ചയും വച്ചുണ്ടായതാണെന്‍റെ രമക്കുട്ടി. അവളെ ഒരു കുറവുമില്ലാതെ രാജകുമാരിയെപ്പോലെ
വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നില്ലേ താന്‍..അവളുടെ യോഗം ഇതായിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ സാവിത്രിക്കുട്ടിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയൊരുതളര്‍ച്ച വരണോ..എത്ര പൈസയാ പൊടിപൊടിഞ്ഞത്..എന്നിട്ടും ഇന്നും ഇങ്ങനെ ......അയാള്‍ ഓര്‍ത്തു....തന്റെ കുടുമ്പം പോറ്റാന്‍ ഇതല്ലാതെ വേറെമാര്‍ഗ്ഗം ഇല്ല. രാപകലില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുതന്നെ കഷ്ടിച്ചു പട്ടിണിയില്ലാതെ കഴിഞ്ഞുകൂടാനുള്ളവകയേ ഇവിടുന്ന് കിട്ടുന്നുള്ളൂ. ഭാര്യയേയും നോക്കി വീട്ടിലിരുന്നാല്‍ കുടുംബം പട്ടിണിയാകില്ലേ. അങ്ങിനെ ഓരോന്നാലോചിച്ച് സമയംപോയതറിഞ്ഞില്ല. കടപൂട്ടി വീട്ടിലേക്കുനടക്കുമ്പോള്‍ നായര്‍ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു. രമയുടെ പഠിത്തം നിറുത്താം. അല്ലാതെ തത്കാലം മറ്റൊരുമാര്‍ഗ്ഗവും മുന്നില്‍ തെളിയുന്നില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയ നായര്‍ തന്റെ പ്രാണപ്രിയയുടെ അരികിലെത്തി..പാവം എന്റെ സാവിത്രിക്കുട്ടി. തീരെ മെലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഇനി എന്നാണാവോ ഇവളൊന്ന് എണീറ്റുകാണുക....
മോളുടെ വിളികേട്ട് താനൊന്നു ഞെട്ടിയോ...അച്ഛാ......അവള്‍ തെല്ലു കൊഞ്ചലോടെ ..., പോയി കുളിച്ചുവരൂ...ഞാന്‍ ചോറെടുക്കാം. അമ്മ കഞ്ഞി കുടിച്ച് മരുന്നും കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നതേയുള്ളൂ..ക്ഷീണംകൊണ്ടായിരിക്കും പെട്ടന്നുറങ്ങിപ്പോയത് ....തിരിഞ്ഞുനടക്കന്‍ തുടങ്ങിയ കുട്ടിത്തംമാറാത്ത തന്റെ പൊന്നോമനയെനോക്കി വിങ്ങുന്നമനസ്സോടെ തൊണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിയ വാക്കുകളെ ബദ്ധപ്പെട്ട് നാവില്‍വരുത്തി നായര്‍ നീട്ടിവിളിച്ചു. മോളേ......രമക്കുട്ടീ....ചോറു പിന്നെയെടുക്കാം..എന്‍റെമോളിങ്ങുവന്നേ. അച്ഛന് മോളോട് ഒന്നുചോദിക്കാനുണ്ട്..പെട്ടന്നു തിരിഞ്ഞ് അടുത്തേക്കു വന്ന മോളോട് അയാള്‍ചോദിച്ചു., അമ്മയെവേണോ പഠിത്തംവേണോ...ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ അതു പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും അയാളുടെ ചുണ്ടുകള്‍ വിതുമ്പി കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ഇതു കണ്ട രമക്കുട്ടിക്ക് രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാനുണ്ടായില്ല. അവള്‍ പറഞ്ഞു നമുക്ക് അമ്മയല്ലേ അച്ഛാ വലുത്..അമ്മ പഴയതുപോലെ ഒന്നെഴുന്നേറ്റുനടന്നുകണ്ടാല്‍മാത്രം മതി എനിക്ക്. നെഞ്ചുപൊട്ടുംവേദനയോടെയാണതു കേട്ടതെങ്കിലും അപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കതൊരു ആശ്വാസംതന്നെയായിരുന്നു. അതോടെ രമക്കുട്ടിയുടെ പഠിത്തം അവസാനിച്ചു.
മൂന്നുവര്‍ഷങ്ങളോളം ആ കിടപ്പുകിടന്നശേഷമാണ് സാവിത്രിക്കുട്ടി എണീറ്റുനടക്കാന്‍തുടങ്ങിയത്. ശരിക്കും നോര്‍മലാകാന്‍ പിന്നേയും ഒരു നാലുവര്‍ഷങ്ങള്‍. അപ്പോഴേക്കും രമക്കുട്ടി വളര്‍ന്നുവലുതായി. നല്ല ഒരു പയ്യന്‍ വന്ന് അവളെ വിവാഹവും കഴിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. നല്ല സാമ്പത്തികശേഷിയും സ്വഭാവഗുണവും സ്നേഹവും ഉള്ളതായിരുന്നു അവളുടെ ഭര്‍ത്താവും കുടുബവും. അധികം താമസിയാതെതന്നെ ആ ദാമ്പത്യവല്ലരിയില്‍ പൂത്തു ഒരു പൊന്നിന്‍കുടം. സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകളായിരുന്നു പിന്നെയങ്ങോട്ട്. പഠിപ്പില്ലെങ്കിലെന്താ അമ്മവീട്ടില്‍ അനുഭവിച്ച കഷ്ടങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ചേര്‍ത്തു രമക്കട്ടിക്ക് ഒരു നല്ല സുഖജീവിതം കിട്ടിയല്ലോ എന്ന് വീട്ടുകാരു മാത്രമല്ല നാട്ടുകാരു വരെ ആശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ, ആ സന്തോഷം ആധികനാള്‍ നീണ്ടുനിന്നില്ല. ആരുടേയോ ദൃഷ്ടിപെട്ടതുപോലെ മറ്റൊരുദുഃഖം ആവളെ തേടിയെത്തി. ഒരുവയസ്സുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും ചില കുട്ടികള്‍ അങ്ങിനെയാ കുറച്ചുവൈകും നടക്കാന്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും രണ്ടുവയസ്സുകഴിഞ്ഞിട്ടും നടക്കാതായപ്പോന്‍ ചുമ്മാ ഒന്നു ഡോക്ടറെ കണ്ടേക്കാം... വച്ചോണ്ടിരിക്കണ്ടാ...... എന്താന്നറിയാല്ലോ എന്നുംകരുതി കുഞ്ഞിനെയുംകൊണ്ടു അടുത്തുള്ള ഒരു പീഡിയാട്രീഷ്യനെ കാണിച്ചു. തന്റെ പൊന്നോമനക്ക് ഒരിക്കലും നടക്കാനാവില്ല എന്നസത്യമറിഞ്ഞ് ആ ദമ്പതികള്‍ വെന്തുനീറി. തല പൊട്ടിച്ചിതറുന്നപോലെ... താന്‍കണ്ട അവശേഷിച്ചസ്വപ്നവും വീണുടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തില്‍ പിന്നേയും ദുഃഖം തളംകെട്ടി. ഒപ്പമുള്ള കുട്ടികളുടെ കളികള്‍കാണുമ്പോള്‍ രമക്കുട്ടിയുടെ നെഞ്ചില്‍ ഒരുതരം വിങ്ങലാണ്.
ഇന്ന് അവളുടെ തങ്കക്കുടത്തിന് 22 വയസ്സായി.. ഇപ്പോള്‍ വേദനയല്ല ഒരുതരം മരവിപ്പാണ് ആ മനസ്സില്‍ . ഇങ്ങനേയുമുണ്ടോ ഒരുവിധി.....നാട്ടുകാര്‍ പോലും പകച്ചുപോയി ദുഃഖത്തിന്‍റെ കരിനിഴല്‍ പിന്‍തുടരാന്‍ പിന്നേയും ബാക്കിയായ രമക്കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിനുമുമ്പില്‍.
6. നിലാവിനെ വരച്ചത്
ഇന്നു ഞായറാഴ്ചയല്ലേ...പിന്നെങ്ങനെയാ താനിത്രയും നേരത്തേ ഉണര്‍ന്നത്...സാധാരണ ഞായറാഴ്ചകളില്‍ ബഷീറും ജോഷിയും വന്ന് കതകില്‍ തട്ടി ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കാതെ മുരളി എഴുന്നേല്ക്കുന്നപ്രശ്‌നമേയില്ല. അതേ...ഈ ഞായറാഴ്ച മുരളിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. വൈകുന്നാരം കൃത്യം ആറു മണിക്ക് റായ്ഘട്ട് എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തണം. അല്ലെങ്കില്‍ കടന്നല്‍ കുത്തിയതുപോലെ വീര്‍ത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയതമയുടെ മുഖം കാണേണ്ടതായി വരും. അല്ലെങ്കിലും സുമിക്ക് ചിലനേരങ്ങളില്‍ കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ സ്വഭാവമാണ്. സുമീ ..., താന്‍ കുറച്ചൂടെ മെച്വേടാവണം എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുണ്ടെങ്കിലും താന്‍ ശരിക്കും എന്‍ജായ് ചെയ്യാറുള്ളതല്ലേ അവളുടെ കൊഞ്ചലും കിണുങ്ങലുമൊക്കെ. പ്രമോഷനോടൊപ്പം ലീവുംകൂടി കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ താന്‍ പോയി കൂട്ടുക്കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു. അതില്ലാത്തതില്‍ത്തന്നെ അവള്‍ കുറച്ച് അപ്‌സെറ്റാണ്. മൊബൈലില്‍ സുമിക്കൊരു ഗുഡ്‌മോര്‍ണിംഗും ചുടുചുംബനവും ടൈപ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ അയാളുടെ നൊസ്റ്റാല്‍ജിക് ചിന്തകള്‍ക്ക് തിരശ്ശീലതാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് കാളിംഗബെല്‍ ശബ്ദിച്ചു. തലേന്നു പ്ലാന്‍ചെയ്തതുപോലെ രണ്ടാളും രാവിലേതന്നെയിങ്ങെത്തിയല്ലോ എന്നുംപറഞ്ഞ് മുരളി വാതില്‍ തുറന്നു.
നീയിതുവരെ റെഡിയായില്ലേ എന്ന ബഷീറിന്റെ ചോദ്യത്തിന്, അതെങ്ങനെയാ ...കഴിഞ്ഞദിവസംവരെ നമ്മള്‍ മുറിയില്‍ ഒന്നിച്ചായിരുന്നില്ലേ ടെ ഊണും ഇറക്കവുമെല്ലാം എന്നായിരുന്നു മുരളിയുടെ ഉത്തരം. നിനക്കുമാത്രമല്ലാ..., ഞങ്ങള്‍ക്കുമുണ്ട് ആ പ്രയാസം. ജോഷി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.ഞങ്ങള്‍ക്കു ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല നീ ഭാര്യയേയും കൂട്ടി ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വന്നു കിടന്നോ വേണെങ്കില്‍ . ജോഷിയെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കൊണ്ട് ബഷീറും ജോഷിയുംകൂടെ മുരളിയെ ഓരോന്നു പറഞ്ഞ് കളിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ““അയ്യടാ...ഒരു പുളിച്ച തമാശ....ദേ..പിടിച്ചേ...ഈ ചായയും ഞണ്ണിക്കൊണ്ട് രണ്ടാളുന്‍ം വന്നേ.. വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളില്‍ ഒത്തിരി ജോലികളുണ്ട് ചെയ്തുതീര്‍ക്കാന്‍. പുതിയ ഒരു താമസം തുടങ്ങുക എന്നത് അത്ര ചില്ലറക്കാര്യമൊന്നുമല്ലാ...“
അവര്‍ മൂന്നാളുംകൂടെ ചായകുടിയും കഴിഞ്ഞ് വാതിലും പൂട്ടി അടുത്തുള്ള ബിഗബസാറിലേയ്ക്ക് വച്ചുപിടിച്ചു.
കാര്‍ ഓടിച്ചത് ബഷീര്‍ ആയിരുന്നു. “
എടാ മുരളീ.., നീ ഭാഗ്യമുള്ളോനാ...വിവാഹശേഷം എത്രപെട്ടെന്നാ നിന്റെ ഈ ഉയര്‍ച്ചകള്‍..“
ജോഷിയുടെ വാക്കുകള്‍ അപ്പാടെ സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് മുരളി പറഞ്ഞു...,
“ശരിയാ നീ പറയുന്നത്. സുമിയെ കെട്ടിയശേഷം വെച്ചടിവെച്ചടി കയറ്റമായിരുന്നു. അവളാടാ എന്റെ ഭാഗ്യം.“
മുരളിയുടെ മനസ്സ് പഴയചിന്തകളില്‍ ഉടക്കി നിന്നു. പിന്നെ, കലാലയക്യാമ്പസ്സിലേയ്ക്ക് ദിശമാറി സഞ്ചരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഡിഗ്രി ഫൈനലിയര്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ സുമി അവിടെ ഫസ്റ്റിയര്‍ ആയി ചേര്‍ന്നതായിരുന്നു. ആ വര്‍ഷം ആനുവല്‍ഡേയ്ക്ക് ലളിതഗാനമത്സരത്തില്‍ ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയ കുട്ടി. വെളുത്തുമെലിഞ്ഞ ഒരു സുന്ദരിക്കോത. ഒന്നു നോക്കിയാല്‍ ഒന്നൂടെ നോക്കാതിരിക്കാനാവില്ല. അത്രയ്ക്ക് ശാലീനതയായിരുന്നില്ലേ ആ മുഖത്ത്. ആദ്യമാദ്യം ആരാധനയായിരുന്നു. അതു പിന്നെയെപ്പഴാണോ പ്രണയത്തിലേയ്ക്കു കടന്നത്.. കോളേജ് ഫെയര്‍വെല്‍ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരും പിരിയുമ്പോള്‍ താന്‍ ഒരുപാടു വിഷമിച്ചത് സുമിയുടെ നിറഞ്ഞകണ്ണുകളെ സഹിക്കാനാവാതെയല്ലേ. പിന്നീട് താനൊരു ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ അവളുടെ അച്ഛനോട് താനന്ന് പെണ്ണുചോദിക്കാന്‍ ചെന്നത്..എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും മുരളി എന്ന ഈഴവപ്പയ്യന് സ്മിതാശങ്കരന്‍ നമ്പൂതിരിയെ വേളികഴിച്ചുതരാന്‍ ശങ്കരന്‍ നമ്പൂതിരി ഒട്ടും തയ്യാറായില്ല... അങ്ങനെയല്ലേ ഈ ഭാഗ്യദേവത, വീട്ടില്‍ അവളുടെ വിവാഹക്കാര്യങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് ഉറപ്പിച്ചു എന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള്‍ തന്റെ വീട്ടുപടിക്കല്‍ നിന്നു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞത്. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പൂര്‍ണ്ണസമ്മതമായിരുന്നു മകന്റെ മനസ്സിനിണങ്ങിയ പെണ്ണിനെ വീട്ടിലേയ്ക്കു പിടിച്ചു കയറ്റാന്‍.
പിറ്റേന്നു മുതല്‍ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുംകൂടെ ഞങ്ങളുടെ രെജിസ്റ്റര്‍വിവാഹത്തിനുള്ള ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഒരാഴ്ചയ്ക്കകം അത്യാവശ്യം വേണ്ടപ്പെട്ടവരെമാത്രം കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി വിവാഹം രെജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത് അടുത്തുള്ള കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലത്തില്‍ വച്ച് താലികെട്ടു നടത്തുകയായിരുന്നില്ലേ..എല്ലാത്തിനും ദൃക്‌സാക്ഷികളായി അന്നും ഇന്നും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവരാണ് ബഷീറും ജോഷിയും...ഒപ്പം പഠിച്ചവര്‍. കൂട്ടുകാരായാല്‍ ഇങ്ങനെവേണം. വാസ്തവത്തില്‍ ഇവരും എന്റെ ഭാഗ്യത്തില്‍ ഇടംപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ..മുരളിയുടെ മനസ്സില്‍ ആ സംഭവങ്ങളുടെയെല്ലാം ഒരു ടെലിഫിലിംതന്നെ ഓടുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. അത്യാവശ്യസാധനങ്ങള്‍ എല്ലാമായോടെ...യെന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് വാങ്ങിയതെല്ലാം വാതില്‍ തുറന്ന് വീട്ടിനുള്ളിലേയ്ക്കു വയ്ക്കുമ്പോള്‍ മുരളിയുടെ മനസ്സില്‍ എന്തെന്നില്ലാതെ സന്തോഷത്തിന്റെ തിരമാലകളുയരുകയായിരുന്നു. ബിഗ്ബസാറില്‍ സാധനങ്ങളെടുത്തതും വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയതും ഒക്കെയൊരു ആപ്‌സെന്റ് മൈന്റിലായിരുന്നു എന്ന സത്യം മുരളി അറിയുന്നത് വീടെത്തിയപ്പോഴാണ്.
സാധനങ്ങളും വച്ചിട്ട് അവര്‍ പോയോ..? ലഞ്ച് അവിടെത്തന്നെ കഴിച്ചത് നന്നായി. നല്ല ക്ഷീണം. മൊബൈലില്‍ 5 പി. എമ്മിന് അലാറം സെറ്റ ചെയ്തുവച്ച് മുരളി കിടന്നു. സുമിയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരുന്നതും അവളുമൊത്തിവിടെയുള്ള ജീവിതവുമൊക്കെ ഓര്‍ത്തുകിടന്ന അയാള്‍ എപ്പഴോ ഒന്നു മയങ്ങി. ആ മയക്കത്തില്‍ ഒരു പൗര്‍ണ്ണമിനാളില്‍ സുമിയുമൊത്ത് ആകാശപ്പരപ്പില്‍ നിലാവ് വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു മുരളി. ആ രാത്രിയില്‍ നിലാവിന്റെ നിഴലില്‍ മരച്ചില്ലകള്‍, രാപ്പാടികള്‍ ചായുറങ്ങുന്ന കൂട്, വിരിഞ്ഞുനില്ക്കുന്ന നിശാഗന്ധിപ്പൂവ്, അങ്ങനെ ഓരോന്നും ഓര്‍ത്തോര്‍ത്തു വരയ്ക്കവേ, സുമിയാണ് ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചത്.
“അപ്പഴേ മുരളിയേട്ടാ, നമമള്‍ രണ്ടുപരും ഇവിടെ നില്പ്പുണ്ടല്ലോ . നമ്മുടെ നിഴലെവിടെ? അതു വരയ്ക്കാന്‍ മറന്നൂല്ലേ?“
ശരിയാണല്ലോ ഞാനതു ശരിക്കും മറന്നു. ഉടനെ സുമിയുടെ നിഴല്‍ വരച്ചു. തന്റെ കൈയില്‍ ഒരു വാവയിരിക്കട്ടെ. നമ്മുടെ വാവ. ഉടനെ അതും വരച്ചു.. അപ്പോഴാണ് അവള്‍ കൂടുതല്‍ അഴകായിത്തോന്നിയത്. അവളുടെ തോളില്‍ കൈയിട്ടു- നില്ക്കുന്ന അവനെ വരയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴേയ്ക്കും അലാറം അവനെയുണര്‍ത്തി. അതൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നുവെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ആ ചിത്രം പൂര്‍ണ്ണമാക്കാനാവാഞ്ഞതില്‍എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ മനം തേങ്ങി. എണീറ്റ് കുളിക്കാന്‍ ഷവറിന്നടിയില്‍ നില്ക്കുമ്പോഴും സുമിയെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചുനിന്ന് ഇങ്ങനെയൊന്നു കുളിക്കണം. എന്നാലും പൂര്‍ത്തിയായില്ലല്ലോ താന്‍ നിലാവിനെ വരച്ചത്. നിലാവിന്റെ അഴകുരസിച്ചുനില്ക്കുന്നത് സുമിമാത്രമല്ലേ...,? കുട്ടിയെ വരയ്ക്കാന്‍ നില്ക്കാതെ തന്നെ വരയ്ക്കാമായിരുന്നു എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. ഇടയ്ക്കിടെ മുരളിയുടെ ചിന്തകളില്‍ അനുവാദമില്ലാതെ ആ അപൂര്‍ണ്ണചിത്രം കടന്നുവരുമായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം കൃത്യം 6 മണിക്കുതന്നെ മുരളി എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തി. അച്ഛനും അമ്മയുമാണ് അവളെ നെടുമ്പാശ്ശേരിയില്‍ കൊണ്ടുവന്നാക്കിയത്. ലൈറ്റ് മഞ്ഞസാരിയില്‍ ലഗ്ഗേജുമായി പുറത്തേയ്ക്കുവരുന്ന സുമിയെ കണ്ണുനിറയെ കാണുകയായിരുന്നു ; കണ്ടുരസിക്കുകയായിരുന്നു മുരളി അപ്പോള്‍. ട്രാവല്‍ ബാഗ് മുരളിയുടെ നേര്‍ക്കുനീട്ടി
““ദേ..., ഏട്ടാ, ഇതൊന്നു പിടിച്ചേ...““എന്നുപറഞ്ഞ് സുമി ഹാന്ഡ്ബാഗില്‍നിന്ന് മൊബൈല്‍ എടുത്ത് മുരളിയുടെ അമ്മയ്ക്ക് ആദ്യം ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു.
“റീച്ച്ഡ് എയര്‍പ്പോര്‍ട്ട്...മെറ്റ് മുരളിയേട്ടന്‍. ഓണ്‍ ദ വേ ടു ഹോം...ക്യാച് യു ലേയ്റ്റര്‍. “
കാര്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന മുരളിയോട് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു സുമി. ആകെ ഒരു റൊമാന്റിക് മൂഡ്. വീട്ടിലെത്തിയ സുമിക്ക് ആശ്ചര്യമായിരുന്നു ആ വീടു കണ്ടിട്ട്. ഇതൊരു ബംഗ്ലാവ്തന്നെയാണല്ലോ മുരളിയേട്ടാ. എനിക്കിഷ്ടായി ഒരുപാട്. പേടിച്ചുപേടിച്ചാ വന്നേ. മുരളിയേട്ടന്റെ വീട്ടിലെ സുഖസൗകര്യമായ ജീവിതത്തില്‍നിന്ന് എങ്ങോട്ടാണാവോ തന്റെ പുറപ്പാടെന്ന് . തനിയെയിറങ്ങിവന്നവളാണെന്ന ഒരു ചിന്തപോലും വരുത്താതെയാണ് അമ്മ എന്നെ നോക്കിയിരുന്നത്. പെറ്റമ്മയെപ്പോലും മറന്നുപോകും ആരായാലും. അത്രയ്ക്കു ആത്മാര്‍ത്ഥതയാണല്ലോ ആ അമ്മയുടെ സ്‌നേഹത്തിന്.. ഈ ഭാഗ്യം തനിക്ക് ഈശ്വരന്‍ കനിഞ്ഞുനല്കിയതാണോ...? അവളുടെ കുറുമ്പു മനസ്സില്‍ ആ ചോദ്യം ആ നേരം എന്തിനാണാവോ കടന്നുവന്നത്. അതവള്‍ക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ലാ....
സുമി അടുക്കളജോലികളില്‍ വ്യാപൃതയായി. മുരളിയുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങള്‍ അവള്‍ക്കു നല്ല പരിചിതമായിരുന്നു. അതേസമയം മുരളി കിടപ്പുമുറിയുടെ അലങ്കാരത്തില്‍ മുഴുകി . എല്ലാം ഒരുക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് ഫസ്റ്റ്‌നൈറ്റിന്റെ പ്രതീതിയുണ്ടായിരുന്നു ആ മുറിക്ക്...മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം വരുന്നുണ്ടോ...മുരളിക്കു സംശയം. അവന്റെ റൊമാന്റിക് ചിന്തകളെ മാടിയൊതുക്കി് സുമിയുടെ ശബ്ദം.
“മുരളിയേട്ടാ..., ഡിന്നര്‍ റെഡി.“
പിന്നെ താമസിച്ചില്ല. രണ്ടുപേരും കുറേ കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിരുന്ന് ഡിന്നര്‍ രസിച്ചുതന്നെ കഴിച്ചു. മുരളി സുമിയുടെ പാചകത്തെ നന്നായി പുകഴ്ത്താനും മറന്നില്ല. ..
““എത്രനാളായി ഇങ്ങനെയൊരു ശാപ്പാടു കിട്ടിയിട്ട് ...എന്നും ഒരേപോലെയുള്ള ഭക്ഷണമായിരിക്കും ക്യാന്റീനില്‍. വാസ്തവത്തില്‍ മടുത്തുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എനിക്കും. അങ്ങനെയിരിക്കയാ ഈ പ്രമോഷന്‍. ശുപാര്‍ശചെയ്ത നായര്‍സാറിനാണ് സ്തുതി പറയേണ്ടത്...““
“ഉം...ശരി..ശരി..ഏട്ടന്‍ എണീറ്റോളൂ..രാവിലേമുതല്‍ക്കുള്ള അലച്ചിലല്ലേ.. പോയി കിടന്നോളൂ...അല്പം വിശ്രമമാവട്ടെ. ഞാനിതൊക്കെയൊന്നൊതുക്കിവച്ചിട്ട് വന്നു ജോയിന്‍ ചെയ്തോളാം...“
അവള്‍ മുരളിയെ ഉന്തിക്കൊണ്ടുവന്ന് മുറിയിലാക്കി. എന്നിട്ട് തിരിച്ചുവന്ന് പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകിവൃത്തിയാക്കി എല്ലാമൊന്നൊതുക്കിവച്ചിട്ട് അടുക്കളയിലേയും ഹാളിലേയും ലൈറ്റുകള്‍ ഓഫ് ചെയ്തു, വാതിലടച്ചോയെന്നുറപ്പുവരുത്തി മുറിയിലേയ്ക്കു ചെന്നു....
““ഇതെന്താ തേന്‍നിലാവുരാത്രിയോ...ഈ മുരളിയേട്ടന്റെ ഒരു കാര്യം...“
മുറിയിലെ അലങ്കാരം കണ്ട് സുമി അങ്ങനെ ചോദിച്ചുപോയി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലേ സുമി കുളിച്ചുവന്നപ്പോഴേയ്ക്കും വാതിലില്‍ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം. തുറന്നപ്പോള്‍ ഒരു സ്ത്രീ നില്ക്കുന്നു.. നന്നേ ചെറുപ്പമാണ്. വിലകുറഞ്ഞ കോട്ടണ്‍സാരിയാണ് ഉടുത്തിരുന്നത് എങ്കിലും നല്ല വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുണ്ട് കാണാന്‍. സുമി എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുംമുന്നേ അവള്‍ പറയാന്‍ തുടങ്ങി.
“ഞാന്‍ കരുണ, ഇവിടുത്തെ വാച്ചമാന്റെ മോളാ. കല്യാം കഴിഞ്ഞു....ഒറ്റപ്രസവത്തില്‍ രണ്ടു മക്കളും ഉണ്ട്. ഭര്‍ത്താവിന് കൂലിവാലയാണ്. ഒന്നും അങ്ങോട്ട് തികയുന്നില്ല. ഇന്നലെ ഒരു പുതിയ മലയാളിക്കുടുംബം ഇവിടെ താമസത്തിനു വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അച്ഛനാണ് പറഞ്ഞത്. വയ്യാത്ത അമ്മയാ. ഞാനിതുവരെ ഒരിടത്തും വീട്ടുജോലിക്കു നിന്നിട്ടില്ല. “
അവള്‍ നിറുത്താതെ സംസാരിക്കുന്നത് സുമി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നതേയുള്ളൂ. അവള്‍ തുടര്‍ന്നു.
“മക്കളെ സ്കൂളില് ചേര്‍ക്കാറായി. ഇവിടുത്തെ ജോലികള്‍ എന്താന്നുവച്ചാല്‍ ചെയ്തോളാം. എന്തേലും കിട്ടിയാല്‍ ഒരു വരുമാനമാകുമായിരുന്നു. അതാണ് ആരേയെങ്കിലും വയ്ക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഓടിവന്നത്.“
എല്ലാം കേട്ടുനിന്ന സുമിക്ക് കരുണയോട് കരുണ തോന്നി. അല്ലെങ്കിലും സുമി അങ്ങനെയാണ്. എല്ലാരോടും സഹതാപവും ദയയുമൊക്കെ അല്പം കൂടുതലാണ് അവള്‍ക്ക്. കരുണയെ അകത്തേയ്ക്കു വിളിച്ചിരുത്തിക്കൊണ്ട് അവള്‍ മുറിയിലേയ്ക്കു പോയി. മുരളിയെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി കരുണയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു . ഉറക്കച്ചടവോടെ മരളി എല്ലാം കേട്ടു. നിനക്ക് അത്യാവശ്യം എന്നുതോന്നിയാല്‍ വച്ചോളു സുമി. എന്നുപറഞ്ഞ് അയാള്‍ വീണ്ടും പുതപ്പിന്റെ ഉള്ളിലേയ്ക്കു വലിഞ്ഞു. മുറിവിട്ടു തിരിച്ചുപോരുമ്പോള്‍ അവളോര്‍ത്തു. ഈ വീടൊക്കെയൊന്നു വൃത്തിയാക്കിക്കിട്ടിയാല്‍ തനിക്കു കുറച്ചു സഹായമായിരിക്കുമല്ലോ. ഇല്ലായ്മകൊണ്ടല്ലേ . ഈ ജീവിതത്തില്‍ നമ്മളെക്കൊണ്ട് ആയൊരു ചെറിയ സഹായം. അത്രമാത്രം.. സുമി സമ്മതം മീളി.
“നാളെമുതല്‍ വന്നോളൂ.“
അടുത്തദിവസംമുതല്‍ കരുണ ജോലിക്കു വരാന്‍തുടങ്ങി. സുമി അടുക്കളക്കാര്യങ്ങള്‍മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചാല്‍ മതി. ബാക്കിയെല്ലാം കരുണ നോക്കിക്കൊള്ളും..ആശ്വാസമായി അവള്‍ക്ക്. .സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടിയതുമുതല്‍ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ അധികരിച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ ചെല്ലുന്തോറും മുരളി കൂടുതല്‍ തിരക്കിലായി. അങ്ങനെ നാളേറെ കഴിഞ്ഞു. അടുക്കളയിലെ ജോലികള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ സുമിയെ വിരസത കാര്‍ന്നുതുടങ്ങി. നിത്യവും അവളുടെ പരാതിപ്പെട്ടികളില്‍ നിറയുന്ന പരിഭവങ്ങളുടെ കൂമ്പാരങ്ങളില്‍ അസ്വസ്ഥനായ മുരളി ഒരുനാള്‍ അവളോടു ചോദിച്ചു,
““ഇവിടെ നെറ്റ് കണക്ഷനുണ്ടല്ലോ. ഒരു എഫ് ബി ഐഡി ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യാന്‍മേലേ തനിക്ക് വീട്ടിലെ ജോലികള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ അതിലിരുന്നാല്‍ എന്തെങ്കിലും അറിവും ഉണ്ടാകുമല്ലോ. അതുമല്ലെങ്കില്‍ വല്ല ഗൃഹലക്ഷ്മിയോ വനിതയോ മനോരമയോ ഒക്കെ വരുത്തി വായിക്കെടോ. “
അങ്ങനെ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ഇന്ററസ്റ്റായി വിരസതയ്ക്കുപാധി കണ്ടെത്തി അവള്‍ വീട്ടുജോലികളിലുള്ള ശ്രദ്ധകുറയാന്‍ തുടങ്ങി. മുരളി ഓഫീസില്‍നിന്നു വന്നാല്‍ അവന് ഊരുന്ന വസ്ത്രങ്ങള്‍ വാങ്ങി അഴയിലേക്കിടാറുള്ളതെല്ലാം അവളുടെയോര്‍മ്മയില്‍നിന്നു മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ചായ ചോദിച്ചാല്‍പ്പോലും ദേ ഇപ്പൊ വരാട്ടോയേട്ടാ എന്നുപറഞ്ഞ് ചെറുവിരലില്‍ നിറുത്താന്‍ തുടങ്ങി. അവന് ആലോചിച്ചു താന്‍വരുന്നതും കാത്ത് വഴിക്കണ്ണുമായി കാത്തുനിന്ന് വന്നാല്‍ കിന്നാരവുമായി പുറകെ നടന്നിരുന്നവള്‍ ഇപ്പോള്‍ എഴുന്നേല്ക്കാന്‍പോലും മെനക്കാടാറില്ല. തന്റെ പ്രിയതമയിലെ ആ മാറ്റങ്ങള്‍ അവനിലും വിരസതയുണളവാക്കി. മുന്നെപ്പോലെയല്ല, പാചകത്തിലും രുചിക്കുറവനുഭവപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവന് ആകെ അസ്വസ്ഥനായി.
പിറ്റേന്നു രാവിലെ ജോലിക്കുവന്ന കരുണയോട് അവള്‍ തിരക്കി.
““കരണേ..., നിനക്ക് പാചകം വശമുണ്ടോ.““
അവള്‍ പറഞ്ഞു,
““അറിയാം ചേച്ചി. ഞാന്‍ നന്നായി പാചകം ചെയ്യും. ..“ “
“ “ആണോ....ഗുഡ്. എന്നാല്‍ നാളെ മുതല്‍ നീ ഇവിടെ പാചകവും ചെയ്‌തോളൂ ട്ടോ..പൈസ കൂട്ടിത്തരാം.““
ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ സമൃദ്ധിയില്‍ക്കഴിയുന്ന കരുണയ്ക്കതില്‍പ്പരം സന്തോഷം വേറെയുണ്ടാവുമോ....അവള്‍ ജോലികളില്‍ ഒന്നൂടെ ഉഷാറായി. രാത്രിയില്‍ ഊണുകഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ സുമി ചോദിച്ചു,
ഇന്നത്തെ പാചകത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടോ മുരളിയേട്ടാ..?““
“ “ഇല്ലാ,യെന്നു മാത്രമല്ലെടോ നല്ല രുചിയും തോന്നുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, താന്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെയല്ല. വേറെ ഒരു രുചിയാ..““
അതുകേട്ട് സുമി പറഞ്ഞു,
“ “അതിനു ഞാനല്ലല്ലോ ഇന്നു പാചകം ചെയ്തത്. കരുണയല്ലേ.“.“
“ “ആണോ...നല്ലപോലെ പാചകമറിയാട്ടോ ആ കുട്ടിക്ക്. കൊള്ളാം. നല്ലൊരു ജോലിക്കാരിയെയാണല്ലോ കിട്ടിയത്. തനിക്കൊരു സഹായമായല്ലോ.““
മുരളിയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ അവള്‍ക്കും ആശ്വാസം. അയാള്‍ വഴക്കുപറയും എന്നൊരു ഭയത്തിലായിരുന്നു അവള്‍ അത്രയും നേരം.
ജോലിത്തിരക്കുകള്‍ വല്ലാതെ അലട്ടിയതില്‍ ക്ഷീണിതനായ മുരളി രാവിലെ ഓഫീസില്‍ പോയിട്ട് തിരികെവന്നതുകണ്ട് അവള്‍ കാര്യം തിരക്കി.
““മുഖം വല്ലാതെ വാടിയിരിക്കുന്നല്ലോ മുരളിയേട്ടാ ...എന്തേ...സുഖമില്ലേ....??““
“ “ഉം..നല്ല സുഖം തോന്നണില്ല...ഞാന്‍ രണ്ടുനാള്‍ ലീവെഴുതിക്കൊടുത്ത് ഇങ്ങുപോന്നു.““
“ “അതേതായാലും നന്നായി. ഏട്ടന്‍ റസ്റ്റെടുക്കൂ.““
ബെഡ്ഡിലെ വിരിപ്പുകള്‍ തട്ടിക്കുടഞ്ഞ് വിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു.
“സിറ്റിയിലെ ബാലാജി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കു വിളിച്ച് ഞാന്‍ ചീഫ് ഫിസിഷ്യന്‍ ഡോ. ബാലാജിയുടെ അപ്പോയിന്റ്‌മെന്റെടുത്തിട്ടുണ്ട്.
മുരളി കിടക്കുന്നതിന്റെ അരികില്‍ വന്നിരുന്ന് അവന്റെ നെറ്റിയില്‍ കൈവച്ചുനോക്കി അവള്‍ തുടര്‍ന്നു.
““നോക്കൂ മുരളിയേട്ടാ..., ഈ എഫ് ബി ഒരു സംഭവംതന്നെ.““
ഫോണ്‍ അവന്റെ നേരേ തിരിച്ചുപിടിച്ച് പുതിയ കൂട്ടുകാരെയും കാണിച്ചുകൊടുത്തു. കൂട്ടുകാരെ ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം എന്ന് മുരളി അവളെ ഉപദേശിച്ചു.
തൊണ്ടവരണ്ടപോലെ മുരളി ഒന്നു ചുമച്ചു. ഒരു കട്ടനിടാം എന്നുപറഞ്ഞ് അവള്‍ നീട്ടിവിളിച്ചു
““കരണേ...., കുറച്ച് കുരുമുളകും ഇഞ്ചിയും തുളസിയിലയുമിട്ട് നല്ലൊരു കട്ടനുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടുവന്നേ സാറിന്.““
അതുകേട്ട് നിമിഷനേരത്തില്‍ ചായയുമായി കരുണയെത്തി.
““ദാ ചേച്ചീ ... സാറിനു ചായ. നല്ല കഷായംപോലെ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇതങ്ങു വലിച്ചുകുടിച്ചോളാന്‍ പറയൂ...സാറിന്റെ പനിയും ചുമയും പമ്പകടക്കും. പിന്നെ ആശുപത്രിയില്‍ പോകുകയേം ഡോക്ടറെ കാണുകേം ഒന്നും വേണ്ടിവരില്ല.““
എന്നു പറഞ്ഞ് സുമിക്കു നേരേ കരുണ ചായഗ്ലാസ്സ് നീട്ടിയപ്പോള്‍, മൊബൈലില്‍ ഓരോന്നു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന സുമി മുഖംപോലും നിവര്‍ത്താതെ അങ്ങോട്ടു കൊടുത്തേക്കെടീ എന്നു പറഞ്ഞു. അവന് കരുണയുടെ കയ്യില്‍നിന്ന് ആ ചായ വാങ്ങിക്കുടിച്ചു ഗ്ലാസ്സ് തിരിച്ചുകൊടുത്തു. തൊണ്ടയ്ക്ക് നല്ല ആശ്വാസം കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി മുരളിക്ക്. ഒന്നു മയങ്ങുകയും ചെയ്തു അയാള്‍. ആ മയക്കത്തില്‍ നിറപൗര്‍ണ്ണമിനാളില്‍ താനൊരു നിലാവിനെ വരയ്ക്കുന്നതായി സ്വപ്നം അതാ വീണ്ടും. വരച്ചിട്ടും വരച്ചിട്ടും ശരിയാവാതെ മായ്ച്ചും വരച്ചും ഇരിക്കവേ സുമി അവനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി...
““ദാ ഏട്ടാ കുറച്ചൂടെ ഈ ചായ കുടിച്ചിട്ട് കിടന്നോളൂ.“
മയക്കത്തില്‍നിന്നുണര്‍ന്ന മുരളിക്ക് ശരിക്കും ഉന്മേഷം തോന്നി എങ്കിലും ആ സ്പ്നം അവന്റെ മനസ്സിനെയൊന്ന് അലട്ടാതിരുന്നില്ല. മനസ്സിന്റെ ഉലച്ചില്‍ മുഖത്തുകാണിക്കാതെ മുരളി പറഞ്ഞു,
““എന്റെ വയ്യായ്കയൊക്കെ പോയെടോ...ഹോസ്പിറ്റലും വേണ്ട ഒരു മണ്ണാങ്കട്ടയും വേണ്ട. നമുക്കൊന്നു പുറത്തേക്കുപോയിട്ടു വന്നാലോ സുമീ.“
അവള്‍ സമ്മതിച്ചു. കുറെയായി അവളും ഒന്നു പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട്. .ഡ്രസ്സ് മാറ്റാന്‍ അകത്തേക്കുപോയ സുമിയോട് മരളി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു
““താനെവിടെടോ..എന്റെ ഷര്‍ട്ടിങ്ങോട്ടെടുത്തേ““
“ഹോ കിടന്നു കൂവല്ലേ...ഈ മുരളിയേട്ടന്റെയൊരുകാര്യം. എടീ കരുണേ..., ആ ബാല്‍ക്കണിയിലെ അഴയില്‍ക്കിടക്കുന്ന നീലക്കളര്‍ ഷര്‍ട്ടെടുത്ത് ഒന്നു സാറിനു കൊടുത്തേക്കാവോ...അതെടുത്തുകൊടുത്തിട്ട് നീയിറങ്ങിക്കോ..ഞങ്ങളും പുറത്തേക്കിറങ്ങുവാ..“
ബാല്‍ക്കണിയില്‍ അലക്കിവിരിച്ചിരുന്ന നീലഷര്‍ട്ടെടുത്ത് മുരളിക്കുനീട്ടിക്കൊണ്ട് കരുണ ചോദിച്ചു,
“സാറേ ഇത് അയേണ്‍ ചെയ്തിട്ടില്ലാല്ലോ.. ചെയ്യണോ...?? ആ ഇസ്തിരിപ്പെട്ടി ഇങ്ങോട്ടുതന്നാല്‍ ഞാനിത് ഇസ്തിരിയിട്ടു തരാം“
. അവന് അതെടുത്തുകൊടുത്തു. ഷര്‍ട്ട് ഇസ്തിരിയിട്ടുകൊടുത്തിട്ട് അവള്‍ പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോഴേക്കും സുമിയും ഡ്രസ്സുമാവന്നു .രണ്ടാളും പുറത്തേക്കുപോയി.
പിന്നെപ്പിന്നെ മുരളിസാറിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുവാന്‍ കരുണ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം കാണിക്കാന്‍തുടങ്ങി. ശരിക്കും ദേഹത്തിന് ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നിയിരുന്ന സുമി അതിലൊക്കെ ആശ്വാസവും കണ്ടെത്തി.
സുമി പെട്ടെന്നൊരുനാള്‍ ഛര്‍ദ്ദിച്ചു. ആകെ തളര്‍ന്നമട്ടിലായി. അതുകണ്ട് പരിഭ്രമിച്ച മുരളിയെ അവള്‍ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
““പണിപറ്റിച്ചെന്നാ തോന്നുന്നെ ഏട്ടാ..ഗൈനെക്കിനെ കാണാന്‍ നേരമായിരിക്കുന്നു..അത്രേയുള്ളൂ.““
കേട്ടയുടന്‍ അവന് അവളെ വട്ടം എടുത്തുപോക്കി ഒരു ചുറ്റുചുറ്റി നിറുത്തിയിട്ട് അവളുടെ താടിക്കുപിച്ചു കൊഞ്ചി.
““നേരോ...എന്റെ സുമിക്കുട്ടി ഒരമ്മയാവാനുള്ള ഒരുക്കമാണോ...അതിനുള്ള തുടക്കമാണോ ഇത്. ഞാന്‍ ലീവെടുക്കട്ടെ ടോ...നമുക്ക് കണ്‍ഫേം ചെയ്യണ്ടേ. “
കരണയെയും കൂട്ടിപ്പോയി ഡോ. മഞ്ജുവിനെ കണ്ടോളാം എന്നവള്‍ വിലക്കി.
് ഇറ്റീസ് സോ നൈസ്....ഇത്രേം നല്ല കുട്ടിയാ എന്റെ സുമി“ “
എന്നു പറഞ്ഞ് അവളുടെ രണ്ടു കവിളും മൃദുവായ് കിള്ളിവലിച്ചോരോ മുത്തം കൊടുത്തു അവന്.
പിറ്റേന്നുതന്നെ ഡോക്ടറെ കണ്ട് ഗര്‍ഭം ഉറപ്പുവരുത്തി. പിന്നെയങ്ങോട്ട് സന്തോഷത്തിന്‍ നാളുകള്‍തന്നെ. സുമിക്കാണെങ്കില്‍ എപ്പോഴും തളര്‍ച്ചയും അസ്വസ്ഥതകളും. അതു കാണുമ്പോള്‍
“താന്‍ കിടന്നോളൂ..3 മാസം കുറച്ച് ശ്രദ്ധവേണമെന്നാ കൂട്ടുകാരൊക്കെപ്പറയുന്നേ.“
അവളെ ശല്യം ചെയ്യാതെ മുരളി തന്റെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങളും കരുണയോടു നേരിട്ടുപറയാന്‍തുടങ്ങി. വീട്ടില്‍ അറിയിച്ചു. അവളെ അങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുവന്നാക്കാനാണ് അമ്മയും അച്ഛനും സന്തോഷാധിക്യത്തില്‍ ് പറഞ്ഞത്. അതിനുത്തരം സുമിയാണു പറഞ്ഞത്. ..വേണ്ടാ.. ഒരു ഏഴുമാസമെങ്കിലും കഴിയട്ടെ. എന്നിട്ട് അമ്മയും അച്ഛനും വന്ന് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയാല്‍ മതിയെന്ന്. അവരും സമ്മതിച്ചു. നാളുകള്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗതുല്യം കടന്നുപൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഈ ആനന്ദമനുഭവിക്കാന്‍തന്നെയാണ് അവളും അവിടെത്തന്നെ നിന്നത്. എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ അവള്‍ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട് എന്തിനാണാവോ ഇത്രേം സന്തോഷിക്കുന്നത് എന്ന്. അമിതമായ സന്തോഷങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും അവളെ ഒരു ഉള്‍ഭയം തളര്‍ത്തുന്നതുപോലെയാണ് അവള്‍ക്കു തോന്നാറുള്ളത്.
തന്റെ ചിരകാലാഭിലാഷം ...കടിഞ്ഞൂല്‍ പ്രസവം.. മുരളിയേട്ടന്റെ അമ്മയുടെ അടുക്കലായിരിക്കും. അവള്‍ സ്വന്തം അമ്മയെ വല്ലാതെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു . അവളുടെ ഉള്ളം തേങ്ങി. മുരളിയേട്ടനെ മറക്കാന്‍ പറഞ്ഞതിനാലെയല്ലേ തനിക്ക് അമ്മയോടും അച്ഛനോടും ഇത്രയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നത്. തനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊക്കെയായിരിക്കാം തലയില്‍ വിധിച്ചിരിക്കുന്നത്. 3 വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞില്ലേ ഇനിയെങ്കിലും ഇതൊക്കെ ഒന്ന് അവസാനിപ്പിച്ചുകൂടെ. അതെങ്ങനെയാ...താനും മോശക്കാരിയല്ലല്ലോ. ഇക്കാര്യത്തില്‍ അവരെക്കാളും അധികം വാശിയിലാണല്ലോ താന്‍.
ദിവസ്ങ്ങളും മാസങ്ങളും തള്ളിനീക്കി. സുമിക്ക് അസ്വസ്ഥതകള്‍ കൂടുതലായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അല്ലേലും ഇത് ഏഴാം മാസമായല്ലോ. അമ്മയോടും അച്ഛനോയും വരാന്‍ പറയാമെന്ന് മുരളി അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ...അതുകേട്ട് മനസ്സിലെ സങ്കടം പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവള്‍ സമ്മതിച്ചു. അവളോര്‍ത്തു. മുരളിയെ വിട്ടുപോകാന്‍ സങ്കടമാണ്. എന്നാലും പോയല്ലേ പറ്റൂ...എന്താ ചെയ്യാ അല്ലാതെ.
““എല്ലാമാസവും ഏട്ടന്‍ വരണം ട്ടോ...““
അതുപിന്നെ എന്നോടു പ്രത്യേകം പറയണോ എന്ന് അയാളും. “എത്ര തിരക്കായാലും ഓരോ മാസവും ഞാനെത്തിയിരിക്കും എന്റെ സുമിക്കുട്ടിയെ കാണാന്‍.
അതു കേട്ട് സുമിയുടെ മുഖത്ത് അമ്പിളിവെട്ടം പരക്കുന്നത് അവന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അമ്മയും അച്ഛനും വന്നു ഒരാഴ്ചകഴിഞ്ഞ് എല്ലാരുംകൂടെ കിളിമാന്നൂരിലെ തറവാട്ടുവീട്ടില്‍ എത്തി. 4 ദിസത്തെ ലീവും തീര്‍ന്ന് മുരളി പുറപ്പെടാന്‍ നേരം കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ സുമിയവനെ യാത്രയാക്കി. പോകാന്‍ നേരം മുരളിയുടേയും മുഖം വാടിയിരുന്നു.
തിരച്ചെത്തിയ മുരളി ഓഫീസ് കാര്യങ്ങളില്‍ മുഴുകി. വീട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടാനുഭവപ്പെട്ടു. കരുണ വീടും വൃത്തിയാക്കി മുരളിക്കുവേണ്ടുന്ന ഭക്ഷണവും തയാറാക്കി തുണിയും കഴുകിവച്ച് നേരത്തേ വീട്ടിലേക്കു പോകും. സുമി വിളിക്കുമ്പോള്‍ കരുണയോടു പറയും മുരളിയേട്ടന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വിട്ടുവീഴ്ച വരുത്താതെ നോക്കണം അവളിങ്ങെത്തുംവരെ എന്ന്.
നോക്കാം ചേച്ചി ... അവളും തിരിച്ചു പറയും. എട്ടാം മാസം മുരളി സുമിയുടെ അടുക്കള്‍ കൃത്യമായി എത്തി. 4 നാള്‍ ലീവു കഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ റായ്പൂരില്‍ തിരിച്ചെത്തി. അന്ന് കരുണ വന്നു ജോലികള്‍ തീര്‍ത്ത് പോകാന്‍ നേരം മുരളിയോടു ചോദിച്ചു.,
നോക്കാം ചേച്ചി ... അവളും തിരിച്ചു പറയും. എട്ടാം മാസം മുരളി സുമിയുടെ അടുക്കള്‍ കൃത്യമായി എത്തി. 4 നാള്‍ ലീവു കഴിഞ്ഞ് അയാള്‍ റായ്പൂരില്‍ തിരിച്ചെത്തി. അന്ന് കരുണ വന്നു ജോലികള്‍ തീര്‍ത്ത് പോകാന്‍ നേരം മുരളിയോടു ചോദിച്ചു.,
സാറേ... അടുത്തമാസം ശംബളം അഡ്വാന്‍സായി തരാമോ..? കുട്ടികള്‍ക്ക് ഫീസുകൊടുക്കാന്‍ തികയുന്നില്ല.ശംബളത്തീന്നു പിടിച്ചോ. അയള്‍ ചോദിച്ചു, അതെന്താ..കരുണയ്ക്ക് ഇത്ര കഷ്ടം. അവള്‍ മടിച്ചുമടിച്ച് മുരളിയോട് വീട്ടുകഥകള്‍ പറയുമ്പോള്‍ കണ്ടണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നതുകണ്ട് മുരളിക്ക് അവളോട് സഹതാപമായി. സുമി അന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍ കരുണയുടെ പ്രയാസങ്ങളും പൈസ മുന്‍കൂസാറേ... അടുത്തമാസം ശംബളം അഡ്വാന്‍സായി തരാമോ..? കുട്ടികള്‍ക്ക് ഫീസുകൊടുക്കാന്‍ തികയുന്നില്ല.ശംബളത്തീന്നു പിടിച്ചോ. അയള്‍ ചോദിച്ചു, അതെന്താ..കരുണയ്ക്ക് ഇത്ര കഷ്ടം. അവള്‍ മടിച്ചുമടിച്ച് മുരളിയോട് വീട്ടുകഥകള്‍ പറയുമ്പോള്‍ കണ്ടണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നതുകണ്ട് മുരളിക്ക് അവളോട് സഹതാപമായി. സുമി അന്നു വിളിച്ചപ്പോള്‍ കരുണയുടെ പ്രയാസങ്ങളും പൈസ മുന്‍കൂറായി ചോദിച്ച കാര്യവുമൊക്കെ സുമിയോട് പറഞ്ഞു. എല്ലാം കേട്ടുനിന്ന സുമിക്കും അവളോട് സഹതാപം. കൊടുത്തേക്കൂ ഏട്ടാ...പാവം കഷ്ടംകൊണ്ടല്ലേ.
പിറ്റേന്നു ജോലിക്കു വന്നപ്പോള്‍ മുരളി പൈസയും കൊടുത്തു. ആ സന്തോഷത്തില്‍ ഒരു നല്ല ചായയുണ്ടാക്കി കരുണ മുരളിക്കു കൊടുത്തു. മുരളി ആ രുചിയുള്ള ചായ സന്തോഷത്തോടെ കുടിച്ചിട്ട് ഗ്ലാസ്സ് അവളുടെ കൈയില്‍ കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ അവളുടെ നരിലുകള്‍ മുരളിയുടെ വിരലുകളില്‍ ഒന്നു സ്പര്‍ശിച്ചുപോയി. പെട്ടെന്ന് സോറി സാറേ എന്നുപറഞ്ഞ് അവള്‍ മുരളിയുടെ മുഖത്തുപോലും നോക്കാതെ വേഗം ഇറങ്ങിപ്പോയി. അന്നുരാത്രി മുരളിയുടെ നിദ്രയപഹരിക്കുകയായിരുന്നു ആ രംഗം. കിടക്കയില്‍ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് നേരം വെളുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അയാള്‍ ആവര്‍ത്തന അനുഭൂതികളില്‍ മുഴുകി.
അടുത്തനാള്‍ രാവിലെ പതിവുപോലെ ജോലിക്കുവന്ന കരുണയെ മുരളി ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. അവളില്‍ ചെറിയൊരു ഭവ്യതയില്ലേ തന്നെ കാണുമ്പോള്‍. തന്റെ മനസ്സും പതിവില്ലാത്ത ഒരു സുഖാനുഭൂതിയില്‍ ലയിക്കുന്നില്ലേ അവളുടെ ആ ഭവ്യമായ പെരുമാറ്റശൈലിയില്‍. ഒരു ഉള്‍ഭയം തന്നെ ഭരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി അയാള്‍ക്ക്. ജോലി കഴിഞ്ഞ് പോകാന്‍നേരം അയാള്‍ അവളോടു പറഞ്ഞു,
“ആ ടി വി സ്റ്റാന്റിന്റെ മുകളില്‍ ഒരു ഫോണ്‍ വച്ചിച്ചുണ്ട് . അത് നീയെടുത്തോളൂ. ഇനിയിങ്ങനെ ദിവസവും വരണമെന്നില്ല. ആവശ്യമുള്ളപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിളിക്കാം. സുമി വരുംവരെ അങ്ങനെ മതി.“
അതുകേട്ട് അവളുടെ മുഖമൊന്നു വാടി. എങ്കിലും ഉം...സാറിന്റെ ഇഷ്ടം എന്നുപറഞ്ഞ് മറുത്തൊന്നും പറയാന്‍ നില്ക്കാതെ അവള്‍ പടികടന്നുപോകുന്നതു നോക്കി അല്പനേരം നിന്നുപോയി അയാള്‍. അവള്‍ പറഞ്ഞ മറുപടിയും അവന് നന്നേ ബോധിച്ചു. അങ്ങനെ ജോലികള്‍ പറയാന്‍ ഇടയ്ക്കിടെയുണ്ടായിരുന്ന വിളികള്‍ പിന്നെപ്പിന്നെ ഒരു പതിവായി. മനസ്സില്‍ തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ വിളിയും സംസാരവും കളിപറച്ചിലും ഒക്കെയായി മനസ്സുകള്‍തമ്മില്‍ ഒരുപാട് അടുത്തു. സുമിയോടുള്ള അടുപ്പത്തിലും വിളികളിലും വിടവുകള്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ തുടങ്ങ. മെല്ലെ മെല്ലെ അവളെ വിളിക്കാനും മറന്നുതുടങ്ങി. ഏന്തെങ്കിലും ഓഫീസ് തിരക്കുകളായിരിക്കുമെന്നു കരുതി സുമി അതൊന്നും അത്ര കാര്യമാക്കിയില്ല. അത്രയ്ക്കു വിശ്വാസമായിരുന്നു അവള്‍ക്കയാളെ.
അടുത്തമാസം ലീവില്ലാ എന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പള്‍ സുമിയുടെ മനസ്സ് ഒന്നു വിങ്ങാതിരുന്നില്ല. അതിനിടയില്‍ കരുണ മുരളിയട് കൂടുതല്‍ അടുക്കാന്‍തുടങ്ങി. മനസ്സുമാത്രമല്ല, അവര്‍ ശരീരവും പങ്കുവയ്ച്ചു. സുമിയില്ലാത്ത ഒരു കുറവും വരുത്താതെ കരുണ മുരളിയെ നോക്കി പേരില്‍മാത്രം കരുണവച്ച് കരുണയില്ലാത്ത കരുണയായി മാറുകയായിരുന്നു അവള്‍.
അങ്ങോട്ടുള്ള വിളികള്‍ കാണാതായപ്പോള്‍ അമ്മയും സുമിയും മാറി മാറി വിളിച്ചു. സംസാരിക്കാന്‍ താല്പര്യം കാണിക്കാതെ അവരെ ഒഴിവാക്കാന്‍ പല പല കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തി അവരെ വിശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു മുരളി. നാളുകള്‍ കടന്നുപോയി. സുമിയെ അവര്‍ ആശുപക്ത്രിയില്‍ പ്രവേശിവ്വിച്ചു. പ്രസവത്തിന്റെ ഡേറ്റു വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോഴും ഒന്നിലും ഒരു ശ്രദ്ധയില്ലാതെ മൂളിക്കേട്ട മുരളിക്ക് വാസ്തവത്തില്‍ കരുണയില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ വയ്യെന്ന മട്ടായിരുന്നു. ജോലിയൊക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് മുരളിയും കരുണയും അടുത്ത സുപ്രഭാതത്തില്‍ അവിടെനിന്ന് മുങ്ങി. എവിടെയെന്ന് ആര്‍ക്കുമാര്‍ക്കും പിടികൊടുക്കാതെ.
വിളിയില്ലാ, അന്വേഷണങ്ങളില്ലാ ..അവസാനം മുരളിയുടെ അഭാവത്തില്‍ത്തന്നെ സുമി അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞിനു ജന്മം നല്കി. എന്നിട്ടും സുമിയുടെ നാളുകള്‍ വ്യഥയോടെ നീങ്ങി. മുരളിയുടെ അച്ഛന് റായുപൂരില്‍ കമ്പനിയിലൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു. ഒരു വിവരവും കിട്ടിയില്ല. മകന്റെ പ്രവൃത്തി.യില്‍ മനം നൊന്ത് അമ്മ എന്നംന്നേക്കുമായി കണ്ണടച്ചു. ശവദാഹം കഴിഞ്ഞുവന്നുകിടന്ന അച്ഛനും മനോവ്യഥയാല്‍ പിന്നെ എണീറ്റില്ല. ഒരു ചോരക്കുഞ്ഞിനേയുംകൊണ്ട് സുമി ആ വലിയ ബംഗ്ലാവില്‍ തനിച്ചായി...പകലുകള്‍ തള്ളിനീക്കാന്‍ ജോലിക്കാരിയുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ രാത്രികളും ഓരോ യുഗങ്ങളായി ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു കടന്നുപോയി. അങ്ങനെയിരിക്കെ മകളുടെ വിശേഷങ്ങള്‍ നാട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞറിഞ്ഞ ശങ്കരന്‍ നായരും ഭാര്യയും വിഷമത്തിലായി.തങ്ങളെ വിട്ടുപോയെങ്കിലും തങ്ങളെ വിട്ടുപോയെങ്കിലും ഭര്‍ത്താവുമൊത്ത് മകള്‍ മനോഹരമായി ജീവിക്കുന്നു എന്നതില്‍ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന അവര്‍ക്കതു ഒട്ടും സഹിക്കാനാകുമായിരുന്നില്ല. അവര്‍ അവളെയും കുഞ്ഞിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാനായി തേടിപ്പിടിച്ച് കിളിമാന്നൂരിലെ ബംഗ്ലാവിലെത്തി. അവരെക്കണ്ടമാത്രയില്‍ കൈകള്‍രണ്ടും തൊഴുതുപിടിച്ച് അവരുടെ പാദങ്ങളില്‍ വീണ് മാപ്പിരന്നുപോയി അവള്‍. വേദനിക്കുന്ന തന്റെ മകളുടെ കണ്ണിിലൂടെ ധാരധായായൊഴുകുന്ന കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചുമാറ്റി കെട്ടിപ്പുണര്‍ന്നുകൊണ്ട് വിതുമ്പും ചുണ്ടുകളാല്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.
നീ സുഖമായിരിക്കാനേ ഞങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിരുന്നുള്ളൂ മോളേ...ലോകത്തില്‍ ആര്‍ക്കൊക്കെ നിന്നെ വേണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ക്കു വേണം നിന്നെ ഈ ഭൂമിയില്‍ നീയാണ്,...നീ മത്രമാണ് ഞങ്ങളുടെ സ്വത്ത്. ഇപ്പോള്‍ നിന്റെ ഈ പൊന്നുമോളും.“
അവളുടെ കൈയിലിരിക്കുന്ന ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്ത് ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ ആ അമ്മ പറഞ്ഞു,
“വരൂ നമുക്കു പോകാം നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക്. ഞങ്ങള്‍ ഇനി എത്ര കാലം ഉണ്ടാവുമെന്നറിയില്ല. മോളുടെ മമ്മിയെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കരുതെട്ടോ. അവള്‍ക്കീ ഭൂമിയില്‍ നീയുണ്ടാവുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ വേണം ഞങ്ങള്‍ക്കു കണ്ണടയ്ക്കാന്‍“.
സുമി പിന്നെ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ഈറനായ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ച് അകത്തേക്കു കയറി അത്യാവശ്യസാധനങ്ങള്‍ ഒരു ബാഗിലാക്കി തോളില്‍ തൂക്കി, ചാവി ജോലിക്കാരിയെ ഏല്പിച്ച് ഞാനിറങ്ങുന്നു എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍,
“ഞാനിവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് എന്തു ചെയ്യാനാ കുഞ്ഞേ...ഞാനും വരുന്നു കൂടെ. “എന്നുപറഞ്ഞു.
“ഇരിക്കട്ടെ നിനക്കൊരു തുണയായി“ എന്നു പറഞ്ഞ് ശങ്കരന്‍നായര്‍ എല്ലാരേയും കൂട്ടി കാറിനടുത്തേക്കു നീങ്ങി. സുമിയുടെ മനസ്സില്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് താന്‍ ചെയ്ത അനുസരണക്കേടിന്റെ കുറ്റബോധമായിരുന്നു അപ്പോള്‍.
7. മങ്ങിയ ഓണനിലാവ്
“വാനത്തില്‍ ഉദിച്ചുനില്ക്കുന്ന ഉത്രാടപ്പൂനിലാവിന്‍റെ ഒരു നുറുങ്ങുവെട്ടം പൂമംഗലത്തെ സരസമ്മക്കുട്ടീടെ മുഖത്തും കാണുന്നുണ്ടല്ലോ. അതെങ്ങനെയാ ഇല്ലാണ്ടിരിക്ക്യാ..
ആറ്റുനോറ്റിരുന്നുണ്ടായ ഉണ്ണി(മനോജ്‌) വരുന്നുണ്ടല്ലോ ഇക്കൊല്ലം ഓണമുണ്ണാന്‍. 4 വര്‍ഷത്തെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ചെന്നൈയിലെ കൃഷ്ണമ്മാമയുടെ വീട്ടിലും പിന്നെ MS ചെയ്തത് അമേരിക്കയിലുമായിരുന്നല്ലോ. അതിനിടയ്ക്ക് ഓണം ആഘോഷിക്കാന്‍ എവിടാ സമയം. ക്യാമ്പസ് സെലെക്ഷനില്‍ അമേരിക്കയിലെ ഒരു ഇന്ത്യന്‍ കമ്പനിയില്‍ ഉടനെ ജോലിയും. പിന്നെ ഇപ്പഴാ ഒന്നു സമാധാനമായി നാട്ടിലേയ്ക്ക് കാലുകുത്താന്‍ പോകുന്നത് പൂമംഗലത്തെ പുന്നാരമോന്‍”.
പൂക്കളം ഭംഗിയാക്കുന്നതിനിടയില്‍, ചായയുമായി കോലായിലേയ്ക്കുവന്ന അമ്മയെ നോക്കിയുള്ള ദീപയുടെ കമന്റു കേട്ട് സരസ്വതിയമ്മ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
“ കുറേ നേരായല്ലോ ..... നീയൊന്നു മതിയാക്കിയെ. മഴയുടെ കോളു കാണുന്നുണ്ട്.”
“ആ കളത്തിന്‍റെ നടുക്കൊരു കുമ്പളപ്പൂകൂടെ കുത്തിക്കൊടുക്ക് ദീപക്കുട്ടീ..
ഉത്രാടപ്പൂക്കളത്തിന്‍റെ ചന്തം കുറയണ്ടാ”.
എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഗെയ്റ്റു തുറന്നു വീട്ടിലേയ്ക്ക് കയറിവന്നു ജാനു. “ഒന്നു മിണ്ടാതിരിക്കുന്നുണ്ടോ ജാനുവേച്ചി ..., മുറ്റത്ത്‌ നല്ല വലിയ പൂക്കളം കാണണം എന്നാ മനുവേട്ടന്‍റെ ആജ്ഞ.” അവള്‍ക്ക് അനുസരിക്കാതിരിക്കാനാകുമോ. വര്‍ഷങ്ങളായില്ലേ ഈ മുറ്റത്തിങ്ങനെ ഒരു പൂക്കളം ഉണ്ടാക്കിയിട്ട്. ഈ വര്‍ഷം ഓണം ആകെ കേമമാക്കണം എന്നാ അവളുടെയും ആഗ്രഹം..ജാനുവും പൂക്കളമിടാന്‍ ദീപയെ സഹായിച്ചു. ദീപ വളരെ കുഞ്ഞായിരിക്കുന്ന കാലം മുതല്‍ക്കേ സരസ്വതിയമ്മയ്ക്കൊരു കൈസഹായത്തിന് കൂടെ കൂടിയതാ ജാനു..സ്വന്തമായി ആരുമില്ലാ..കിഴക്കേതിലെ അമ്മിണിയമ്മ പോയപ്പോള്‍ സരസ്വതിയമ്മയ്ക്ക് കിട്ടിയതാണ് ജാനുവിനെ. നല്ല പെരുമാറ്റം. ആരും ഇഷ്ടപ്പെടും. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വേലക്കാരിയല്ല, ആവീട്ടിലെ ഒരംഗമായിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവളിപ്പോള്‍. സരസ്വതിയമ്മേടെ ഒഴിഞ്ഞ ചായഗ്ലാസ്സും വാങ്ങി അവള്‍ നേരെ അടുക്കളയിലേക്കു കടന്നു. നേരം വെളുത്താല്‍ കുളിയും തേവാരവും കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു കട്ടന്‍ചായയുണ്ടാക്കുന്ന ജോലി സരസ്വതിയമ്മയ്ക്കാ. അതൊന്നു ചൂടാറ്റിക്കുടിക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും ഇങ്ങെത്തിക്കോളും ജാനു. പിന്നെ വൈകീട്ട് വിളക്കുവയ്ക്കാറാകുമ്പോള്‍ തിരിച്ചുപോകും. അതാ പതിവ്. അടുത്തുതന്നെയാ. സരസ്വതിയമ്മ, അവരുടെ രണ്ടേക്കര്‍ പറമ്പിന്റെ അറ്റത്ത്‌ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത ഒരുമുറിയും അടുക്കളയും ഉള്ള ചെറിയൊരു വീട്ടില്‍ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള താമസം. ആവശ്യം വന്നാല്‍ ഓടിയെത്താനെന്നപോലെ ഒരു വിളിപ്പാടകലെ..
വൈകുന്നേരം പൂ മാറ്റാനുള്ള സമയമായപ്പോഴെയ്ക്കും മനോജ്‌ എത്തി. അമ്മയുടെയും അനിയ ത്തിയുടേയും മുഖത്തുതന്നെ ഓണനിലാവുകണ്ട് മനുവിന്‍റെ മുഖത്തേയ്ക്കും നിലാവെട്ടം പരന്നു..
“അച്ഛനെവിടെ അമ്മേ?”
എന്നും ചോദിച്ച് അവന് അകത്തേയ്ക്കുകടന്നു. കടയിലേക്കുപോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായി രുന്നു മാധവന്‍ നായര്‍ അപ്പോള്‍.
"ഒന്നു റിഫ്രെഷ് ആയി ദേ ഇപ്പൊ വരാട്ടോ ഏട്ടന്‍”
എന്നു പറഞ്ഞ് മനു മുറിയിലേക്കു കടന്നു...കുളിച്ചുവന്നു ദീപയോടൊപ്പം അവനും കൂടി ഓണജോലികളില്‍. പൂ മാറ്റി, പൂത്തറയുണ്ടാക്കി, തോരണങ്ങളും തൂക്കി എന്നുവേണ്ടാ, ഓണത്തിനുള്ള എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും ഞൊടിയിടകൊണ്ട് രണ്ടാളുംകൂടി ഒരുക്കിക്കഴിഞ്ഞു. “ഓണവും വിഷുവും നാട്ടിലെ ആഘോഷങ്ങളും ഒക്കെ മനുവേട്ടന് മറന്നുകാണുമെന്നാ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചേ. നല്ല കുട്ടിയാല്ലോ. ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ലാ. അങ്ങനെവേണം കുട്ടികളായാല്‍”. ദീപയുടെ കിന്നാരം മനുവിനും ഏറെ ഇഷ്ടമായി. എല്ലാരും ചേര്‍ന്നിരുന്ന് ഒരു അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് മനു ദീപയെ വിളിച്ചു.,
“ദീപേ, കുറച്ച് അരിമാവരച്ചെടുത്തോ പൂത്തറയും തൃക്കാക്കരയപ്പനും ഒക്കെ അലങ്കരി ച്ചുവയ്ക്കാം.”
അവന് പൂത്തറയ്ക്കു പന്തലിട്ടു പടിപ്പുരവരെ തോരണംകെട്ടി.. ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന കുരുത്തോല ചെറിയകഷ്ണങ്ങളാക്കി പൂക്കളോടുകലര്‍ത്തി ഒരു വലിയ കുട്ടയിലാക്കി അല്പം വെള്ളംതളിച്ച് തുണികൊണ്ട് മൂടിവച്ചു. കിടക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ വാള്‍ക്ലോക്കില്‍ അഞ്ചടിച്ചു. ഇനിയെന്ത് കിടക്കാന്‍..? അവന് നേരെ കുളിക്കാനൊരുങ്ങി.
കുളിച്ചുവന്നു തുളസിപ്പൂവും കിള്ളി കൂടയിലേക്കിട്ടു പൂവടയും എടുത്തോണ്ട് സരസ്വതിയമ്മ ഉമ്മറത്തെത്തി. അപ്പോഴേക്കും മാധവന്‍നായരും കുളിച്ച് ഈറന്‍ ചുറ്റി വന്നു.
"ആഹാ മനുക്കുട്ടനും ദീപക്കുട്ടിയും ഓണക്കോടിയില്‍ കൊച്ചു സുന്ദരനും സുന്ദരിയും ആയല്ലോ”
എന്നു പറഞ്ഞ് ജാനുവും എത്തി.
“ജാനൂ, നീഎത്തിയോ...
നന്നായി. ആ പടിക്കല്‍ ഒരു കളം മെഴുകു വേഗം.” അമ്മയും മക്കളും അച്ഛന് പൂജയ്ക്ക് വേണ്ടതായ എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും ചെയ്തുകൊടുത്തു... പടിക്കല്‍ ജാനു മെഴുകിയ കളത്തില്‍ ഇലവച്ച് അതില്‍ സരസ്വതിയമ്മ പൂവടയും മറ്റും വച്ച് നിലവിളക്കേറ്റി ഐശ്വര്യമായി എല്ലാരും ചേര്‍ന്ന് ആര്‍പ്പുവിളിയോടെ മാവേലിയെ എതിരേറ്റു. വരുന്ന പാതയില്‍ മനു പൂക്കള്‍വിതറി പൂത്തറവരേയ്ക്കും. മാവേലിയെ പൂത്തറയില്‍ സങ്കല്പ്പിച്ചിരുത്തി മാധവന്‍ നായര്‍ തേങ്ങയുടച്ച് വിഘ്നേശ്വരനെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു ആദ്യം. പിന്നെ പൂത്തറയിലും ഓണപ്പൂജകള്‍...മനുവും ദീപയും അമ്മയോടൊപ്പം മനസ്സുനിറയെ ഭക്തിയോടെ ആര്‍പ്പുവിളിച്ചു. ആഹ്ലാദത്തോടെ ഓണം ആഘോഷിച്ചു..കുഞ്ഞിലെ കളിക്കാറുള്ള കൈകൊട്ടിക്കളിയും ഊഞ്ഞാലാട്ടവും സ്കൂള്‍ അവധിക്കാലവും ഒക്കെ രസകരമായി ഓര്‍ത്തെടുത്തു മനു വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു.
"എന്തുരസാ നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ ഓരോ ആഘോഷങ്ങളും അമ്പലയുത്സവങ്ങളും സദ്യകളുമെല്ലാം. ദീപേ, നിനക്കറിയോ ഇതൊക്കെ അവിടെ മിസ്സ് ചെയ്യുകയാ ഞാന്‍. വലുതാവണ്ടായിരുന്നു. എന്നോര്‍ക്കുകയാ ഇപ്പോള്‍”.
“ആഹാ കൊള്ളാലോ ഈ ഏട്ടന്‍. എന്നും സരസ്വതിയമ്മയെ കഷ്ടപ്പെടുത്താനാ ഉദ്ദേശ്യം അപ്പോള്‍”
എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദീപ ചോദിച്ചു,
"ഏട്ടാ, എന്നെ വള്ളം കളികാണാന്‍ കൊണ്ടുപോകാവോ ഇത്തവണ.” “അയ്യേ....ഇത്രവലിയകുട്ടിയാ വള്ളംകളികാണാന്‍ പോകുക. ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരുടെകൂടെയാ പോകുന്നെ. അമ്മ അയയ്ക്കില്ലാലോ നിന്നെ.”
“എന്നാ വേണ്ടാ..ഏട്ടന്‍റെ കൂട്ടരോടൊപ്പം വള്ളംകളികാണാന്‍ ഞാനില്ലാ അല്ലേലും. ഇന്ന് നമുക്കൊരു പടത്തിനുപോയാലോ?”
"അതുവേണ്ടാ....നാളെ നമുക്ക് എറണാകുളം ലുലുമാള്‍വരെ ഒന്നുപോകാം..എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന മധുവില്ലേ. അവന് അവിടെയാ ജോലി. അന്ന് അമേരിക്കയിലേയ്ക്കു പുറപ്പെടാന്‍ നേരം എല്ലാ കൂട്ടുകാരും എത്തിയിരുന്നു എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍. അവനുമാത്രം വരാന്‍സാധിച്ചില്ലാ. അതിന്റെ സങ്കടം പറച്ചിലാ ഇപ്പോഴും. ഓണത്തിന് നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. നിന്നെയുംകൊണ്ട് ഒരു കറക്കവും ആകും.”
ദീപ സമ്മതിച്ചു. മാളുകള്‍ ചുറ്റിയുള്ള ഷോപ്പിംഗ്‌ ദീപയ്ക്ക് പണ്ടേയിഷ്ടമുള്ള വിനോദംതന്നെ.
പിറ്റേന്ന് എല്ലാരും പ്രാതല്‍കഴിഞ്ഞതോടെ മാളിലേയ്ക്കുപുറപ്പെട്ടു.
“കാര്‍ ചാവിയിങ്ങുതരൂ.. അച്ഛന് പുറകിലിരുന്നോളൂ. ഞാന്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്തോളാം”. അവന് കീ വാങ്ങി. അമ്മയും അച്ഛനും പുറകിലും ദീപ മുന്‍ സീറ്റിലുമായി ഇരുന്നു. പോകുന്ന വഴിയെല്ലാം വാതോരാതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു ആങ്ങളയും പെങ്ങളും. മാധവന്‍നായരും സരസ്വതിയമ്മയും കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നതെയുള്ളൂ...
ഇടയ്ക്ക് ബ്രേക്കൊക്കെ എടുത്ത് ഉച്ച കഴിഞ്ഞു അവര്‍ മാളിലെത്താന്‍. “നിങ്ങള്‍ നടന്നോളൂ..ഞാന്‍ മധൂനെ കണ്ടേച്ചുവന്നു ജോയിന്‍ ചെയ്തോളാം”. അവന് നേരെ മധുവിന്‍റെ റൂമിലേക്ക്‌ വച്ചുപിടിച്ചു...കണ്ടയുടനെ രണ്ടാളും കെട്ടിപ്പിടുത്തവും കുശലങ്ങളും ഒക്കെയായി.
“നീയിരിക്കെടാ മനു. ഞാന്‍ ചായ പറയാം.”
"അയ്യോ വേണ്ടാ മധു. എല്ലാരുമുണ്ട് കൂടെ...അവര്‍ മുകളില്‍ ഷോപ്പിംഗിലാ...” “ഓഹോ അങ്ങനെയാണോ...എന്നാ വാടാ..നമുക്കും അങ്ങോട്ടുപോകാം. എത്രനാളായി എല്ലാരേം കണ്ടിട്ട്...”
“മനു ഉടനെ ദീപയ്ക്ക് ഫോണ്‍ചെയ്തു. നിങ്ങളെവിടാ...?”
“ഞങ്ങള്‍ MAX കളക്ഷനില്‍ ഉണ്ട് ഏട്ടാ....”
“ശരി ശരി വച്ചോളൂ..”
അല്പനേരത്തില്‍ അവരും എത്തി അവിടെ.
“നീയങ്ങു വളര്‍ന്നല്ലോടീ..”
ദീപയെ നോക്കി മധു പറഞ്ഞു. മധു എല്ലാരെയും ഫുഡ്‌കോര്‍ട്ടിലെയ്ക്ക് നയിച്ചു. ഓരോരുത്തരും അവരവര്‍ക്ക് വേണ്ടത് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. കാത്തിരുന്നു. കാത്തുകാത്ത് ദീപയുടെ ക്ഷമ കെട്ടുതുടങ്ങി. അപ്പോഴേയ്ക്കും അതാ വരുന്നു അവര്‍ക്കുള്ള വിഭവങ്ങള്‍. കൊണ്ടുവരുന്നത് ഒരു കൊച്ചുമിടുക്കിക്കുട്ടി. ടേബിളില്‍ ഓരോന്നും നിരത്തിവച്ച് ഓരോരുത്തരെയും നോക്കി ഭവ്യതയോടെ ചിരിച്ച് തിരിച്ചുപോയി. മനുവിന്‍റെ മനസ്സില്‍ ആ രൂപം തികട്ടിത്തികട്ടി വന്നു. എവിടെയോ കണ്ടുമറന്ന രൂപം. എവിടെയാണെന്ന് ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കാന്‍ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. നല്ല പരിചയമുള്ള കണ്ണുകള്‍. വശ്യതയുള്ള ചിരി. ഓര്‍മ്മകളില്‍ വളരെ ആഴത്തില്‍ ചികയുകയായിരുന്നു അവന്. പെട്ടന്ന് മാധവന്‍നായര്‍ കുടിക്കാന്‍ ഒരു കുപ്പി വെള്ളവും കൂടി ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാമെന്നും പറഞ്ഞ് അവിടുന്ന് എണീറ്റ് നടക്കാന്‍തുടങ്ങി.
ഇതുകണ്ട മധു "അങ്കിള്‍ ഇരിക്കൂ. ഞാന്‍ വാങ്ങി വരാം.”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഷോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. വെള്ളം എടുത്തുകൊടുക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ ആ പെണ്‍കുട്ടി ചോദിച്ചു,
“മാധവന്‍ നായരും കുടുംബവും അല്ലേ ആ ഇരിക്കുന്നത്?”
“അതേ...കുട്ടി അറിയോ അവരെ...”ഉത്തരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മനു ചോദിച്ചു. “അറിയോന്നോ. എന്റെ അച്ഛന്റെ ഉറ്റകൂട്ടുകാരനും ഞങ്ങളുടെ അയല്‍വാസിയും ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആ മനുവേട്ടന് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്നെ. എനിക്ക് 12 വയസ്സു കാണും അവര്‍ തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്ക് താമസം മാറ്റുമ്പോള്‍. ഒരുവീടുപോലെ കഴിഞ്ഞിരുന്നവരാ ഞങ്ങള്‍. എന്നെ മനസ്സിലായില്ല അവര്‍ക്ക് എന്ന് തോന്നി. അതാ മിണ്ടാതെ പോന്നത്.”
“അതുകൊള്ളാല്ലോ..അപ്പൊ കുട്ടിക്കു മിണ്ടായിരുന്നില്ലേ”.
എന്നുപറഞ്ഞ് അവന് വെള്ളവും വാങ്ങി ചെന്നയുടന്‍ അവരോടു പറഞ്ഞു അവള്‍ പറഞ്ഞത്. അപ്പോഴാണ് മനുവിന് പിടികിട്ടിയത്.
“അച്ഛാ, നമ്മുടെ വടക്കേലെ ഗോപനങ്കിളിന്‍റെ മോളാ”.
“ഏത്... ആ ബാങ്കില്‍ ജോലിയുണ്ടായിരുന്ന ഗോപാലന്‍ നായരുടെയോ?”.
“എസ്”
ഞാനിപ്പോ വരാമെന്നുപറഞ്ഞ് ആ കൌണ്ടറിനരികിലേയ്ക്കു നടന്നു മനു.
“മീനുവാല്ലേ....”
“അതേ...ഗോപാലന്‍ നായരുടെ മോള്‍ മീനാക്ഷി. ഇത്രവേഗം മറന്നോ ഞങ്ങളെയൊക്കെ മനുവേട്ടന്..? ഞങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുണ്ട്‌ നിങ്ങളെക്കുറിച്ച്. ദീപ എത്ര ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നു നിങ്ങള്‍ ഇവിടുന്നു പോകുമ്പോള്‍”.
“ഹേയ് മറന്നിട്ടൊന്നുമില്ലാ. പക്ഷെ മീനു വല്ലാണ്ട് മാറിയിരിക്കുന്നു..ആ കണ്ണുമാത്രമേയുള്ളൂ ഇപ്പോള്‍. എന്താ ഇണ്ടായേ.. പണ്ടത്തെ ആ പ്രസരിപ്പൊന്നും ഈ മുഖത്തില്ലാല്ലോ. ഞാന്‍ ഒരുപാടാലോചിച്ചുനോക്കി...ആ മീനു ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഞങ്ങളും ഇടയ്ക്കൊക്കെ പറയാറുണ്ട്‌ നിങ്ങളെക്കുറിച്ച്. ആട്ടെ, എന്തൊക്കെയാ വിശേഷങ്ങള്‍..പറയൂ കേള്‍ക്കട്ടെ.”
അവര്‍ പരസ്പരം മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ കൈമാറി. അവള്‍ ഇറങ്ങി നടന്നു അവരുടെ ടേബിളിന്‍റെ അടുത്തേയ്ക്ക്. പുറകെ അവനും. അരികിലെത്തിയതും മാധവന്‍നായര്‍ ചോദിച്ചു,
“സുഖല്ലേ എല്ലാര്‍ക്കും? അച്ഛന് എന്തുചെയ്യുന്നു മോളേ..?”
നന്നേ വാടിയ മുഖത്തോടെ ചുണ്ടുകള്‍ വിതുമ്പി അവള്‍ പറഞ്ഞു,
“അച്ഛന് പോയി അങ്കിളേ.. അന്ന് കിടന്നതാ അമ്മ. 5 വര്‍ഷമായി. എണീറ്റിട്ട്.” അവളുടെ വിശേഷങ്ങളെല്ലാം കേട്ട് അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സിടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു മാധവന്‍നായരുടെ കുടുംബത്തിന്. കാരണം അത്രയ്ക്ക് സ്നേഹവും ആത്മാര്‍ത്ഥതയും ഉള്ള ഒരു അയല്‍വാസിയെ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാ അവര്‍.
ഷോപ്പിംഗ്‌ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചുപോരുമ്പോള്‍ മനോജിന്‍റെ മനസ്സ് മുഴുവനും മീനുവായിരുന്നു. പ്രണയം എന്താണെന്ന് അറിയാത്ത പ്രായം അന്ന് തനിക്കു കേവലം 14 വയസ്സ്. പോലീസ്ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്റില്‍ അച്ഛന് തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്കുള്ള സ്ഥലംമാറ്റം. പോരുമ്പോള്‍ ആകെയുണ്ടായിരുന്ന വലിയവിഷമം ഈ കളിക്കൂട്ടുകാരിയെ നഷ്ടമാകുന്നതില്‍ത്തന്നെയായിരുന്നില്ലേ. വളര്‍ന്നപ്പോഴും താന്‍ എന്നും സ്വന്തമാക്കാന്‍ കൊതിച്ചിരുന്നതും ആ മുഖംതന്നെ. സമയമാകട്ടെ എന്ന് മനസ്സിനെ ചെറുവിരലില്‍ നിറുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ...
അവിടന്നു പോന്നതില്‍പ്പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സില്‍ താലോലിച്ചിരുന്ന മീനുവിന്‍റെ മുഖം വീണ്ടും കാണാനൊരു യോഗം ഇത്രവേഗം ഉണ്ടാകുമെന്ന് സ്വപ്നത്തില്‍പോലും കരുതിയിരുന്നതല്ല. അവന്റെ മനസ്സില്‍ പൂത്തിരി കത്തുന്ന പ്രകാശവും സന്തോഷവും. രാത്രിയാകാന്‍, ഉറങ്ങാന്‍, ഉറക്കത്തില്‍ മീനു സ്വപ്നകന്യകയായ് തെളിയാന്‍ മനുവിന്‍റെ മനസ്സിനു തിടുക്കം. ഉറക്കം വന്നില്ല. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നുനോക്കി. രാവിലെ ഒന്നൂടെ പോകണം. അവളെ കാണണം. തന്റെ മനസ്സ് തുറന്നുകാട്ടണം അവള്‍ക്ക്. അല്ലെങ്കില്‍ ഇനിയൊട്ടും വൈകിക്കണ്ടാ.. മനു പെട്ടന്ന് മൊബൈല്‍ എടുത്തു. മെസ്സേജടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
“ഹായ് മീനു, നിന്നെ മറക്കാന്‍ എനിക്കാവുമോ..കൊച്ചുവീടും കൊച്ചുകലവും വച്ച് കളിച്ചപ്പോഴൊക്കെ നീ അമ്മയും ഞാന്‍ അച്ഛനുമായിരുന്നില്ലേ അന്നാളുകളില്‍? ഒരുനാള്‍ നീ മുറ്റത്തെ വേലിമേല്‍ പടര്‍ന്ന വേലിപ്പയറു കിട്ടാതെ കാലെത്തി നിന്റെ കാലില്‍ മുള്ളുകൊണ്ടു ചോരപൊടിഞ്ഞപ്പോള്‍ തൂത്തുതന്ന് കൈയെത്തി ഞാനതു പറിച്ചു തന്നപ്പോള്‍ നീയെന്‍റെ കൈയ് പിടിച്ച് ഒരു മുത്തം തന്നതോര്‍മ്മയുണ്ടോ? അന്നെന്‍റെ സന്തോഷത്തിന്റെ വരമ്പുടഞ്ഞു നിന്റെ കാതിലൊരു മന്ത്രമോതിയത് നീ മറന്നുവോ? ഞാന്‍ നിന്നെ കേട്ടാട്ടോ എന്ന ആ മന്ത്രം കേട്ട് എന്നെ തള്ളിയിട്ട് ഒരു കല്ലെടുത്ത്‌ എറിഞ്ഞിട്ട് ഓടുന്ന ആ പാവാടക്കാരി ഇന്നും എന്റെ ഓര്‍മ്മ
കളില്‍വന്നെന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ രസിപ്പിക്കാറുണ്ട്. പലപ്പോഴായി നീ കാട്ടിയിട്ടുള്ള കുറുമ്പിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളുമായി ഞാന്‍ നടക്കാന്‍തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറെയായി. നാളെ ഞായറാഴ്ചയല്ലേ...ഞാന്‍ വരുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് ഒത്തിരി സംസാരിക്കണം ട്ടോ...എന്ന് നിന്റെ മാത്രം മനു..”
ഉണര്‍ന്നുകിടന്ന് മനു നേരം വെളുപ്പിച്ചു. ആദ്യം നോക്കിയത് മൊബൈലില്‍ മീനുവിന്‍റെ മറുപടി
യുണ്ടോന്നായിരുന്നു.. കണ്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ, മറുപടിയില്ലാ. പഴയ ഏതോ പാട്ടിന്‍റെ ഈണത്തില്‍ ചൂളംകുത്തിക്കൊണ്ട് മനു റെഡിയാകുന്നത് കണ്ട്,.
“അല്ല നീയിതെവിടെയ്ക്കാമോനെ ഇത്ര രാവിലെ”
എന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് സരസ്വതിയമ്മ ചായഗ്ലാസ് അവന്റെ നേരെ നീട്ടി. അതു വാങ്ങിക്കുടിച്ചു കൊണ്ട് ഗ്ലാസ്‌ തിരികെ കൊടുത്ത്.
“ഞാനെത്താന്‍ വൈകും ട്ടോ അമ്മേ”
എന്നുപറഞ്ഞ് അവന് ഇറങ്ങി. കാര്‍ പോക്കറ്റ് റോഡിലിരുന്നു വലിയ റോഡിലേയ്ക്കു കയറുമ്പോള്‍ ഒരു മെസ്സേജ് സൌണ്ട്. മനു കാര്‍ ഓരത്തേക്കൊതുക്കി. മൊബൈലില്‍ നോക്കി. മീനുവിന്‍റെ മറുപടി...അവന് ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കി.. ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോകുന്ന തുപോലെ അവന്റെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു. കുറേ നേരം അവനാ കാറില്‍ത്തന്നെ അങ്ങനെ ഇരുന്നുപോയി. പിന്നെ പതുക്കെ അതിനെ പോക്കറ്റ് റോഡിലേയ്ക്കുതന്നെ തിരിച്ചു. കാര്‍ പോര്‍ച്ചില്‍ നിറുത്തിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ ദീപ മുന്നില്‍.
“ദേ അമ്മേ, വൈകുംന്നുപറഞ്ഞയാളിങ്ങെത്തീ ട്ടോ.” ദീപയ്ക്കു മുഖം കൊടുക്കാതെ അവന് റൂമില്‍ കയറി വാതിലടച്ചു. എത്രസന്തോഷത്തോടെയാണ് താന്‍ ഓണം ആഘോഷിക്കാനെത്തി യത്. എല്ലാം ഒരുനിമിഷംകൊണ്ട് ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.
മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത ശൂന്യത. അവളുടെ മെസ്സേജില്‍ അവന് ഒന്നൂടെ കണ്ണോടിച്ചു. സോറി മനോജേട്ടാ... ഞാന്‍ ഞാന്‍ വിവാഹിതയാണ്.. ആ മെസ്സേജിലേയ്ക്ക് ഒരിറ്റു കണ്ണുനീര്‍ വീണു. അത് കുതിര്‍ന്നുവോ....ഒരു മങ്ങലായി...തെളിമയില്ലാതായപ്പോള്‍ അവന് അതില്‍നിന്നു കണ്ണെടുത്തു. ജനല്പാളിയിലൂടെ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി നിര്‍നിമേഷനായിക്കിടന്നു. വാതിലില്‍ അമ്മയും ദീപയും അവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ചു തട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴും.
8. കനലാട്ടം
വിളക്കുവയ്ക്കുന്ന നേരമാവുമ്പോഴേക്കും ഇങ്ങോട്ടെത്താറുള്ളതാണല്ലോ. ഇന്നെന്താ ഇത്രേം വൈകുന്നേ?. അല്ലെങ്കിലും എന്തോ രണ്ടുമൂന്നു നാളായി രാഘവേട്ടന്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് അസ്വസ്ഥനായി കാണപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്. എന്റെ ദേഹത്തിനു വയ്യായ്കതുടങ്ങിയകാലം മുതല്‍ക്കേ സന്ധ്യത്തിരിയേറ്റുന്നതിനു മുന്നേ വീട്ടിലെത്താറുള്ളതാണ്. കാലത്തെഴുന്നേറ്റാലും വൈകീട്ട് ഓഫീസ് വിട്ടു വന്നാലും ചുവരില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന സ്വാമിഫോട്ടോകള്‍ക്കുമുന്നിലുള്ള സ്റ്റാന്റില്‍ സകലദൈവങ്ങളേയും മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് വിളക്കുവച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിട്ടേ ഈ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മിയോടുപോലും വായ്തുറക്കാറുള്ളൂ. ആ പതിവു തെറ്റിയിരിക്കുന്നു. നന്നേഇരുട്ടി. എന്നിട്ടും കാണുന്നില്ല. ഇനിയിപ്പോ വല്ല വയ്യായ്കയും...? വഴിയില്‍ നട്ട കണ്ണുംവലിച്ചെടുത്ത് അവള്‍ അകത്തുകയറി. സ്റ്റാന്റിലേക്കൊന്നും കൈയെത്തൂല്ല. എന്നാലും കൈയും മുഖവും നനച്ചുവന്ന് ഉമ്മറത്തു വിളക്കേറ്റി വച്ചു നാമം ജപിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
നാമജപവും കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും വഴിക്കണ്ണു നട്ട് കുഞ്ഞുലക്ഷ്മി ഓരോന്നു ഓര്‍ത്തുകൊണ്ടിരിക്കേ, രാഘവേട്ടന്‍ എത്തി. വൈകിയെത്തിയ രാഘവേട്ടന്റെ മുഖത്തു നല്ല കാര്‍മേഘാവരണം. കണവന്റെ മുഖത്തു നിഴലിക്കുന്ന ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം കണ്ടാല്‍പ്പോലും ആ മനസ്സുവായിച്ചെടുക്കാന്‍ കുഞ്ഞുലക്ഷ്മിക്കു വലിയ സാമര്‍ത്ഥ്യമായിരുന്നു പണ്ടേ. . കുളിമുറിയിലേക്കു പോകാറുള്ള ആള്‍ കോലായില്‍ക്കിടന്നിരുന്ന ചാരുകസേരവലിച്ചിട്ട് അതിലേക്കു ചായുന്നതുംകൂടെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവളുടെ നിരൂപണത്തിനു കരിങ്കല്ലിന്റെ ഉറപ്പായി. പിന്നെ കാത്തുനിക്കാതെ അവള്‍ തിരക്കി.കുളിക്കുന്നില്ലേ..? മുഖത്ത് എന്താ ഒരു ക്ഷീണം...സുഖക്കുറവെന്തേലും...?
ഏയ് ...അതൊന്നുമില്ലാ....ഞാനൊന്നു നനഞ്ഞിട്ടുവരാം...അപ്പോഴേക്കും നീയൊരു ചായയിട്ടേ....അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാള്‍ തോര്‍ത്തുമെടുത്ത് കുളിമുറിയിലേക്കു നടന്നപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തു. തന്റെ ദേഹത്തിനെന്തോ അസ്വസ്ഥതയാണെന്നു കരുതി പാവത്തിന്റെ മുഖത്തെ പ്രകാശം മങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
കുളിച്ചുവന്ന് വീണ്ടും ആ കസേരയില്‍ ഉപസ്ഥിതനായ രാഘവേട്ടന്റെ നേരെ ചായ നീട്ടിക്കൊണ്ട് കുഞ്ഞുലക്ഷ്മി ചോദിച്ചു. എന്താ പറ്റിയേ നിങ്ങക്ക്. എന്തായാലും പറയൂ.. ഒന്നൂല്യാന്നുമാത്രം എന്നോട് നുണയൊന്നും പറയണ്ടാ. ആ മുഖം വാടിയാല്‍ എന്തോ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കാന്‍വേണ്ടും അത്ര പൊട്ടിയൊന്നുമല്ല ഞന്‍.
പറയാം. നീയൊന്നു ക്ഷമിക്ക്. പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധന. എല്ലാം കേട്ടിട്ട് നീ മനസ്സുവിഷമിപ്പിക്കരുത്. ഇനിയിപ്പോ നിന്റെ പുറകേ നടക്കാനുള്ള ജോലികൂടെ എനിക്കുണ്ടാക്കിവച്ചേക്കരുത്. എന്നാലെ പറയൂ.
ഉം ...അവള്‍ മൂളി. ഒറ്റയ്ക്കു മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുനടന്ന് ആ ദേഹോംകൂടെ വെടക്കാക്കാതെ നിങ്ങളെന്താന്നുവച്ചാ പറയൂ മനുഷ്യാ.
കമ്പനിയില്‍ പുതിയൊരു ജി എം ചാര്‍ജ്ജെടുത്തൂന്ന് നിന്നോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ.
ഉവ്വ് അതിനിപ്പോ എന്താ...? അവള്‍ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. രണ്ടുമാസങ്ങളോളമായിക്കാണും. അതുവരെയില്ലാത്ത പതിവൊന്ന് അവിടെ അരങ്ങേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതായി അയാളുടെ പക്കല്‍നിന്നുതന്നെ ദിവസവും പരാതി വരുന്നു. വിലപിടിപ്പുള്ള പല സാധനങ്ങളും കാണാതാകുന്നു എന്നതാണ് പരാതി. ആ കുറ്റം സെക്യൂരിറ്റിഗാര്‍ഡിന്‌റെ പേരിലോ അവിടെ ജോലിചെയ്യുന്ന മറ്റു കീഴ്ജീവനക്കാരിലാരുടേയെങ്കിലും പേരിലോ ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു. ചീത്തപ്പേരും പഴിയും എല്ലാം ഈ എന്റെ മണ്ടയിലും.. ചെയ്യുന്ന ജോലിയില്‍ തെളിഞ്ഞ ആത്മാര്‍ത്ഥത പുലര്‍ത്തുന്ന എന്നേക്കൊണ്ട് ഇതു താങ്ങാനാവുമോ.. നീതന്നെ പറയൂ. രാഘവേട്ടന്‍ ആകെ അസ്വസ്ഥനായി.
ആ ജിഎമ്മിനെ ഒന്നു നിങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചോ. അയാള്‍ ആളത്ര ശരിയല്ലാന്നാ എന്റെ മനസ്സു പറയുന്നേ. ..
ഉം.....എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു ആ സംശയം.
അതുവരെയില്ലാത്ത പുതിയൊരു സംഭവമായതിനാല്‍ ഞാന്‍ പുതുതായിവന്നവരെ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ഇതേ ജി. എം കാരണം ജോലിയുപേക്ഷിക്കേണ്ടിവന്ന മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് ഈ ജി. എമ്മിനെ കുറിച്ച് ഒരു സൂചനയും തന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു കുറച്ചു നാള്‍ മുമ്പ്.
എല്ലാം കേട്ടിരുന്ന കുഞ്ഞിലക്ഷ്മി അയാളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. എല്ലാത്തിനും പരിഹാരമുണ്ടാകും...സമാധാനിക്കൂ.
അയാള്‍ തുടര്‍ന്നു. ജി എമ്മില്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധചെലുത്തിയ എനിക്ക് ഒടുവില്‍ ആരാണ് ഇതിന്റെ പിന്നില്‍ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഇന്നാണ്. അത് കൂടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒന്നുരണ്ടു പേരോട് സൂചിപ്പിച്ചു. അവരെല്ലാം താക്കീതു ചെയ്തു. സാര്‍ ഇതൊന്നും വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവരണ്ട, വെറുതെ ജോലി തെറിക്കും എന്ന അവരുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ മനസ്സു വീണ്ടും അസ്വസ്ഥമായി. കമ്പനിയില്‍ കളവുകള്‍ നടന്നാല്‍ തലവേദന സേഫ്റ്റിഓഫീസര്‍ക്കുതന്നെയാണല്ലോ.
ഞാന്‍ ഒരു ഓര്‍ഡര്‍ ഇട്ടു. ഇന്ന് ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞ് ആരും പോകരുത്. ഒരു സ്‌പെഷ്യല്‍ ചെക്കിങ്ങ് ഉണ്ട്, അതു കഴിഞ്ഞിട്ടേ എല്ലാരും പോകാവൂ. എന്ന്. എല്ലാരും അതനുസരിച്ചു. പക്ഷേ ജി. എം. പോകാനൊരുങ്ങി. ഉടനെ അദ്ദേഹത്തെ വിലക്കിയപ്പോള്‍, മാനേജര്‍ ലെവലില്‍ ഒന്നും ചെക്കിങ്ങ് ആവശ്യമില്ല, തന്റെ ലേഡീഗാര്‍ഡ്‌സിനെ പരിശോധിക്കൂ അപ്പോള്‍ തെളിയാനുള്ളതൊക്കെ തെളിയും എന്നും പറഞ്ഞ് കാര്‍ മുന്നോട്ടെടുത്ത ജി. എമ്മിനെ പോകാനനുവദിക്കാതെ ഞാന്‍ വീണ്ടും തടഞ്ഞു. പിന്നെ അവിടെ തര്‍ക്കമായി. ഒടുവില്‍ മറ്റൊരു കാറും കൊടുത്ത് ജി.എമ്മിനെ വീട്ടിലേക്കയച്ചു. നിന്നെ പിന്നെ കണ്ടോളാമെന്ന മട്ടില്‍ ഒരു നോട്ടവും നോക്കി അയാള്‍ ഗേറ്റുകടന്നുപോയി..
സംശയിച്ചതുപോലെ അയാളുടെ കാറില്‍നിന്നുതന്നെ കളവുപോയ പ്രൊജക്റ്റര്‍ കിട്ടുകയും ചെയ്തു. അതിന്റെ പിറകിലുള്ള ഫോര്‍മാലിറ്റീസ് തീര്‍ക്കാനിരുന്നതാ..നാളെ റിപ്പോര്‍ട്ടു ചെയ്യണ്ടേ. അതാ ഇത്രയും വൈകാനുള്ള കാരണം.
എല്ലാം കേട്ടിരുന്ന കുഞ്ഞിലക്ഷ്മി കൂസലില്ലാതെ പറഞ്ഞു...ഇതാണോ കാര്യം...സത്യം ജയിക്കണം. ഏതു വലിയവന്‍ ചെയ്താലും തെറ്റ് തെറ്റുതന്നെ. അതിനെ വിളിച്ചുപറയാനുള്ള ധൈര്യം കാണിച്ച എന്റെ രാഘവേട്ടന്‍ വലിയവനാ ദൈവത്തിന്റെ മുന്നില്‍ . അത് സത്യത്തിന്റെ മാര്‍ഗ്ഗമല്ലേ. പിന്നെങ്ങനാ ദൈവത്തിന് നമ്മളെ ശിക്ഷിക്കാനാവുക...നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ഒരു നല്ല വഴി തുറക്കാതിരിക്കില്ല. നിങ്ങള്‍ സമാധാനമായി വന്നു കിടക്കാന്‍ നോക്ക്.
പിറ്റേന്നു രാവിലെ രാഘവേട്ടന്‍ പതിവുപോലെ കമ്പനിയില്‍ച്ചെന്നപ്പോള്‍ സെക്യൂരിറ്റി ക്യാബിനില്‍നിന്നുതന്നെ അറിയാന്‍
കഴിഞ്ഞു മറ്റൊരു സേഫ്റ്റിഓഫീസര്‍ ചാര്‍ജ്ജെടുത്ത വിവരം. കാലേകൂട്ടി പ്രതീക്ഷിച്ച സംഭവമായിരുന്നതുകൊണ്ട് താമസിയാതെ അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സുനിറയെ തന്റെ മക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വേവലാതിയായിരുന്നു.
നേവിയില്‍നിന്നു പിരിഞ്ഞിട്ട് 4 വര്‍ഷത്തെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ക്കുശേഷം കിട്ടിയതാണ് മാരുതിക്കാറിന്റെ ഓയില്‍പ്പമ്പും വാട്ടര്‍പമ്പും പ്രൊഡക്ഷന്‍ നടത്തുന്ന ഒരു കമ്പനിയില്‍ സേഫ്റ്റിഓഫീസറായുള്ള ഈ ഒരു ജോലി. എട്ടിലും ഒമ്പതിലുമായി പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മക്കളെ കരകേറ്റാനുള്ള ഒരു അത്താണിയായിരുന്നല്ലോ തനിക്കീ ജോലി. ഇനിയൊന്ന് ഇങ്ങനെ തേടിനടക്കാനുള്ള ദേഹബലവും മനോബലവും തനിക്കുണ്ടോ എന്നൊക്കെയുള്ള ചിന്തയാല്‍ അയാളുടെ മനസ്സ് കൂടുതല്‍ അസ്വസ്ഥമാകുകയായിരുന്നു..
രാഘവേട്ടന്റെ മോള്‍ ഡിഗ്രി കംപ്ലീറ്റാക്കിയിരുരുന്നു. ജോലിയൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. ഓഫര്‍ ലെറ്റര്‍ കാണിച്ച് വേണമെങ്കില്‍ കേസിടാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം ഒന്നിനും തയാറായില്ല. മനസ്സുടഞ്ഞു നാളുകള്‍ തള്ളിനീക്കി. റിട്ടയേര്‍ഡ് നേവിജീവനക്കാരനായിരുന്നതുകൊണ്ട് മാസം ഒരു തുക പെന്‍ഷനായി ലഭിച്ചിരുന്നതുവച്ച് വീട്ടുചെലവുകള്‍ തല്‍ക്കാലം അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്തു. വീണ്ടും ജോലിയുടെ അന്വേഷണത്തില്‍ നാളുകള്‍ പിന്നിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കേ ഒരു രാത്രിയില്‍ കംമ്പനിയുടെ ഓണര്‍ വിളിച്ചു. രാഘവാ..., എല്ലാം ഞാനറിഞ്ഞു. താന്‍ നാളെ രാവിലെ എന്റെ വീടുവരെ ഒന്നു വരൂട്ടോ.
വഴക്കുപറയാനാവുമോ ആവോ. അയാള്‍ക്കൊരു ഭയം.ആ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങുന്നതുകണ്ട് കുഞ്ഞിലക്ഷ്മി സമാധാനിപ്പിച്ചു. മോളുടെ പഠിത്തമെങ്കിലും കഴിഞ്ഞുവല്ലോ. പിന്നെയെന്തിനാ പേടിക്കുന്നേ. ചെന്നൈയിലല്ലേ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഒരു ജോലി കരസ്ഥമാക്കാന്‍ കഴിയും അവള്‍ക്ക് എന്ന് എനിക്കു ധൈര്യമുണ്ട്, നിങ്ങള്‍ പോയി ഓണറെ കണ്ടു സംസാരിച്ചിട്ടു വരൂ..തിരിച്ചൊന്നും പറയാന്‍ നില്ക്കണ്ടാ. കഷ്ടപ്പാടറിഞ്ഞ് വിളിച്ചു ജോലിതന്ന ആളല്ലേ. എല്ലാം ക്ഷമയോടെ കേട്ടിട്ട് വരൂ.. ബാക്കിയെല്ലാം പിന്നീടാലോചിക്കാം. മനസ്സാക്ഷിയെ വഞ്ചിക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന നമുക്ക് ഈശ്വരന്‍ കൂട്ടിനുണ്ടാകാതിരിക്കില്ല. ധെര്യമായിരിക്കൂ. എന്തെങ്കിലും മാര്‍ഗ്ഗം കാണിച്ചുതരും ദൈവം ..എന്നൊക്കെപ്പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ ഒരങ്കലാപ്പില്ലാതിരുന്നില്ല. കാരണം ഒന്നും ചെയ്തില്ലെങ്കിലും വീടിന്റെ വാടക മുടങ്ങിയാല്‍ വലിയ പ്രശ്‌നം തന്നെയല്ലേ. അങ്ങനെ ഓരോന്നാലോചിച്ച് നേരം വെളുപ്പിച്ചു രണ്ടാളും. .
രാവിലേ ഓഫീസില്‍ പോയി റിസൈന്‍ ലെറ്റര്‍ കൊടുത്തിട്ട് ഓണറുടെ വീട്ടിലേക്കു ചെന്നു.
വരൂ...ഇരിക്കൂ രാഘവാ.... മിക്കവാറും കംമ്പനികളില്‍ മാനേജുമെന്റ് ശരിയല്ലാതെയാണ് പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്. എനിക്ക് നല്ല ശരീരസുഖം പോരാ. ഒരേയൊരു മകനുള്ളതിന് ഇതൊന്നും നോക്കിനടത്താന്‍ താല്‍പ്പര്യവുമില്ല. എന്തുചെയ്യാനാ. നാള്‍ക്കു നാള്‍ പ്രശ്‌നങ്ങളാണ് അവിടെ. ഞാനിതു വച്ചൊഴിഞ്ഞാലോ എന്ന ചിന്തയിലാണ് ഇപ്പോള്‍. താന്‍ ബേജാറാവണ്ടാ. എന്നുപറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വേറെ കുറെ കമ്പനികളുടെ അഡ്രസ്സുകള്‍ കൊടുത്തുകൊണ്ട് താനിതിലേക്കൊക്കെ ലേബര്‍ കോണ്‍ട്രാക്ടിന് ക്വട്ടേഷന്‍ അയക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. കൂടാതെ ഒരു ടൈപ്‌റൈറ്ററും ഒരു ലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്കും കൊടുത്തുവിട്ടു. ഇത് ഇന്‍വെസ്റ്റു ചെയ്ത്് ഒരു ഫേം രെജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത് ഐശ്വര്യമായി ഒരു ഓഫീസ് അങ്ങോട്ടു തുടങ്ങിക്കോളൂ. എല്ലാം നല്ലതിനു വേണ്ടായാ..എന്റെ കമ്പനിക്കുവേണ്ടി ഒരുപാടു ചോരനീരാക്കിയതല്ലേ ....തനിക്ക് വരുമാനമുണ്ടാകുമ്പോള്‍ ഇതു തിരിച്ചുതന്നോളൂ...ഒദാര്യമായി കാണണ്ടാ. രാഘവന് നല്ലതേ വരൂ എന്ന് മനസ്സാലെ വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ രാഘവേട്ടന്‍ ചെറുതായിട്ടൊരു കമ്പനിയുടെ ഓണര്‍ ആയി, പത്തുപേര്‍ക്ക് ശംബളം നല്കുന്ന ചെറിയൊരു മുതലാളിയായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇന്നും ആ വലിയ മനുഷ്യനോട് മനസ്സില്‍ നന്ദി പറയാത്ത നാളില്ല അവരുടെ രണ്ടാളുടെയും ജീവിതത്തില്‍ .
മക്കള്‍ക്കും ജോലികിട്ടി, ജീവിതത്തില്‍ ഒരു നിലയും വിയുമൊക്കെ വന്നപ്പോള്‍ കുഞ്ഞിലക്ഷ്മിയുടെ ഒരു കമന്റ്....ഞാന്‍ പണ്ടേ പറയുമായിരുന്നില്ലേ എന്റെ രാഘവേട്ടാ ... നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ളത് ദൈവം തട്ടിപ്പറിക്കുമ്പോള്‍ പ്രയാസപ്പെടേണ്ടകാര്യമില്ലാ. അതിനേക്കാള്‍ വലുതായി എന്തെങ്കിലും നമ്മളെ ഏല്‍പ്പിക്കാനാണ് താല്‍ക്കാലികമായി നമ്മുടെ കൈയൊഴിക്കുന്നതെന്ന്.
സത്യമുള്ളവന്റെ നേരേ ഒരു വാതില്‍ അടഞ്ഞാല്‍ 9 വാതിലുകള്‍ തുറക്കും എന്ന ചൊല്ല് എത്ര സത്യമായിരിക്കുന്നു നമ്മുടെ ഈ കൊച്ചുജീവിതത്തില്‍ അല്ലേ.....
10. അവിവാഹിതൻ
തന്റെ സങ്കല്പത്തിലെ മണവാട്ടി, പാരമ്പര്യത്തിന്‍റെ ലാവണ്യത്തോടെ കൈയിലും കഴുത്തിലും പൊന്നണിഞ്ഞ് സ്വര്‍ണ്ണക്കസവുള്ള സെറ്റും മുണ്ടും ധരിച്ച് ശാലീനസുന്ദരിയായിതാ മന്ദംമന്ദം കടന്നുവരുന്നു. പൂക്കളും തോരണങ്ങളുംകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച മണിമഞ്ചത്തില്‍ പുതുമണവാളന്‍റെ എല്ലാ പരിഭ്രമങ്ങളെയും മറയ്ക്കാന്‍ പാടുപെടുകയാണ് താന്‍. അവളുടെ അംഗലാവണ്യങ്ങളില്‍ അത്യധികം ആകൃഷ്ടനായി, അക്ഷമനായി കാത്തിരിക്കുന്ന തന്റെ മുന്നിലേക്കു നടന്നടുക്കുന്ന അവളുടെ കൈകളില്‍ ഇന്നത്തെ മാധുര്യത്തിന്‍റെ പ്രാരംഭമായി പല്‍നിറച്ചഗ്ലാസ്സുണ്ട്. ആ കൈകള്‍ വിറക്കുന്നുണ്ടോ.... ഉണ്ട്. തന്നെക്കാള്‍ പരിഭ്രമം അവള്‍ക്കുണ്ട്. പാവം. ആലോചനയെ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവള്‍ അരുകിലെത്തി. നാണം കൊണ്ടവളുടെ മുഖം കുനിഞ്ഞിരുന്നു. മൗനമായി അവള്‍ ആ പാല്‍ തന്റെ നേര്‍ക്കു നീട്ടി.
പാല്‍വാങ്ങി മേശപ്പുറത്തേക്കു വച്ചിട്ട് താന്‍ ആ മൃദുലമായ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു
കട്ടിലിലിരുത്തി. എന്നിട്ട് അവളുടെയരികിലേക്ക് ചേര്‍ന്നിരുന്നു. ടും ടും ടും ...ആരോ കതകില്‍ തട്ടി. ആരായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെകട്ടുറുമ്പാകാന്‍ ഈസമയത്ത്. എന്റെ ദൈവമേ...എന്നോട് ഇത്രയ്ക്കുവേണ്ടായിരുന്നു. എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എണീറ്റ് വാതിലിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങാനൊരുങ്ങിയതും തന്റെ ചന്തിക്കൊരു തട്ടുകിട്ടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പുതപ്പും വലിച്ചുമാറ്റി, “ എണീക്കണ്ടടാ.... കിടന്നോ ...സമയം എത്രയായീന്നറിയോ നിനക്ക് “ എന്നുപറഞ്ഞ് കൈയിലിരുന്ന കട്ടങ്കാപ്പി മേശപ്പുറത്തു വച്ചോണ്ട് അമ്മ തിരിഞ്ഞുനടക്കുന്നു. പതിവു കണിതന്നെ.
മോബൈലെടുത്തു സമയം നോക്കിയതും അമ്പരന്നുപോയി. സമയം 9.30. അയ്യോ ! ഇനി എപ്പോ റെഡിയായി പോകാനാ...? മനു ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും ഒക്കെ അരമണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ നടത്തി. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ ദോശയും ചായയുമായിവന്നു. അത് കഴിച്ചു കഴിച്ചില്ലെന്നു വരുത്തി പെട്ടന്ന് ബൈക്കുസ്ടാര്ട്ടാക്കി ഓഫീസിലേക്കു പാഞ്ഞു.
പോകുന്നവഴിയില്‍ താനന്നുകണ്ട സ്വപ്നമായിരുന്നു മനുവിന്‍റെ മനസ്സുമുഴുവന്‍. വെളുപ്പാംകാലത്തുകണ്ട സ്വപ്നം ഫലിക്കും എന്നല്ലേ....പിന്നേ...., ഉണ്ടയാ....എത്രകാലായി താനിങ്ങനെ സ്വപ്നംകണ്ടു നടക്കുന്നു. വയസ്സു 35 ആയി. അമ്മയുടെ പരാതികളില്ലാത്ത ദിവസമില്ലാ.. ഞാന്‍ ആശിക്കാതെയാണോ...? ഒരൊറ്റയെണ്ണത്തിനുപോലും എന്നെയിതുവരെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതു എന്റെ കുറ്റമാണോ...?..എന്നാലും ഇന്നത്തെപ്പോലൊരു സ്വപ്നം ഇതാദ്യായിട്ടാ. അമ്മ വിളിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍, ബാക്കികൂടി കാണാമായിരുന്നു. ഇന്നു ലീവാകൂന്നല്ലെയുള്ളൂ. ഭാവനയിലെങ്കിലും കാണാമെന്നു കരുതിയപ്പോഴേക്കും ഓഫിസെത്തി..തന്‍റെയൊരു യോഗം ...അല്ലാണ്ടെന്താ. ബൈക്ക് ഷെഡില്‍ വച്ച് ലിഫ്റ്റില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഓഫീസ്ജോലികളായി മനസ്സില്‍. അതങ്ങനെയാ. വീടുവിട്ടാല്‍ ഓഫീസ്ചിന്തയും ഓഫീസ്വിട്ടാല്‍ വീട്ടുചിന്തയും തനിയെ സിനിമയും നാടകവുംപോലെ മാറിമാറിവന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. അല്ലാതെ വേറെന്താ ജോലി തനിക്ക്. മൂക്കില്‍ പല്ലുവരാറായി. എന്നിട്ടും ഒരു കുടുംബമോ കുട്ടികളോ ഒന്നും ആയിട്ടില്ലല്ലോ ഇതുവരേ.
മുറ്റംനിറയേ തന്‍റെയും അച്ഛന്‍റെയും തുണികള്‍ അഴയില്‍കണ്ടതും പ്രായമേറിയ അമ്മയെക്കുറിച്ചായി മനുവിന്‍റെ ചിന്തകള്‍. അമ്മയുടെ ആശ്വാസത്തിനെങ്കിലും ഞാനൊരു പെണ്ണുകെട്ടണം. അവന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് അമ്മ ചായകൈയില്‍ വച്ചുതന്നു. എന്നിട്ട് “പുറത്തേക്കെങ്ങാനും ഇറങ്ങുന്നോ സന്ധ്യയ്ക്ക്...? . ആ കടയില്‍ കയറി കറിക്കുള്ളതെന്തേലും വാങ്ങിച്ചേക്ക് തിരിച്ചുപോരുമ്പോ....അച്ഛനു നല്ല സുഖം പോരാ....”എന്നൊരു കല്പീരും. അയ്യോ..! “അച്ഛനെന്തായമ്മേ...” മനുവിന്‍റെ അന്വേഷണം.
“ഓ ഒന്നുമില്ലാ. .ഒരു ജലദോഷോം വല്ലായ്കേം...അത്രേയുള്ളൂ.” .അമ്മ പറഞ്ഞുനിറുത്തി.
ചായയും കുടിച്ചു മനു പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഒന്നുരണ്ടു കൂട്ടുകാരുമായി അടുത്തുള്ള കലുങ്കിന്മേലിരുന്നു സൊള്ളി, പിന്നെ സാധനങ്ങളും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്കുവന്നു. അപ്പോഴേക്കും സമയം ഏറെയായിരുന്നു. മോനേ, അച്ഛനെന്തേ...? രണ്ടാളും കൈകഴുകിക്കോളൂ....അത്താഴം വിളമ്പാം. വല്ലതും കഴിച്ചേച്ചു വല്ലേടത്തും കിടക്കാം. തേങ്ങാക്കണ്ണുപോലെ അങ്ങേക്കണ്ണിലും ഇങ്ങേക്കണ്ണിലും പരസ്പരം നോക്കിയിരുന്നെന്തെടുക്കാനാ...? ഇവിടെയുള്ള ഒരുത്തന് പെണ്ണും വേണ്ടാ പെടക്കോഴിയും വേണ്ടാലോ. അമ്മ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് മൂടുംതൂത്തെണീറ്റു ചോറു വിളമ്പി. മൂന്നാളും മൌനമായിരുന്ന് അതു വാരിക്കഴിച്ചു.. ഉമ്മറത്തെ കതകടച്ച് അമ്മയും അച്ഛനും അകത്തേക്കു പോകുന്നതും കണ്ടോണ്ട് മനു മുറിയിലേക്കുപോയി. വഴിവിളക്കിന്‍റെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്കു അരിച്ചുകയറുമ്പോള്‍ ആ വെളിച്ചത്തില്‍ ചുവരില്‍ക്കണ്ട തന്റെ നിഴലിനൊപ്പം തന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ സുന്ദരിയെ തിരഞ്ഞു മനു കട്ടിലിലേക്കു ചാഞ്ഞു. തുറന്നിട്ട ഒറ്റപ്പാളിജനാലയിലൂടെ വീശുന്ന കാറ്റിന് വാടിയ ചെമ്പകപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു അപ്പോഴും.....
11. നിങ്ങൾ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്.
വിളക്കണച്ചു കിടക്കാന്‍ നേരം വളരെ പക്വമായി ഗോപനോട് അവള്‍ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. “അതിനെന്താ. അതൊക്കെ ഷല്മയുടെ ഇഷ്ടം. നീയാ വിളക്കണയ്ക്ക്. ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ പ്രത്യേകത നശിപ്പിക്കാതെ.” ഗോപന് പറഞ്ഞു. അനുസരണയുള്ള കുട്ടിയെപ്പോലെ അവള്‍ വിളക്കണച്ചു കിടന്നു. അവന്റെ കൈ അവളുടെ മേല്‍ വീണപ്പോള്‍ അവള്‍ ആ കൈകളില്‍ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട്‌ മൊഴിഞ്ഞു, “ഒരു കാര്യവുംകൂടി ഏട്ടന്‍ സമ്മതിക്കണം. നമ്മുടെ വിവാഹം നന്നായി നടന്നാല്‍ വിവാഹം കഴിഞ്ഞാലും ഒരു മാസം ഞാന്‍ കന്യകയായിരുന്നിട്ട് അടുത്തമാസം നമ്മുടെ കല്യാണനാളില്‍ ഗുരുവായൂരപ്പന്‍റെ നടയില്‍ പോയി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുവന്നിട്ടേ ആദ്യരാത്രി ആഘോഷിക്കൂ എന്ന് ഒരു വഴിപാടു നേര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ മുന്നോട്ടുള്ള നല്ല ജീവിതത്തിനുവേണ്ടിയല്ലേ. അനുസരിക്കില്ലേ” ആ കാലുകള്‍ തൊട്ടു കുമ്പിട്ടുകൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഗോപന് അനുസരിക്കാതിരിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ലാ. എല്ലാം മംഗളം. അവള്‍ വിചാരിച്ചതുപോലെയൊക്കെ സെറ്റായ സന്തോഷത്തില്‍ വിരുന്നും മാളുകള്‍ കറക്കവും ഒക്കെ നടന്നു.. നാളെ ലീവ് തീരുകയാണ്. പോയിട്ട് വീണ്ടും അടുത്ത മാസം ഒരു പത്തു നാള്‍ ലീവ് വീണ്ടു അപേക്ഷിക്കണം എന്ന ഗോപന്‍റെ അഭിപ്രായത്തിന് “ഉം...അതുവേണം” എന്നവളും സമ്മതം മൂളി..
രാവിലെ ഗോപന് കുളിമുറിയില്‍ കയറിയ തക്കം നോക്കി ഷിനോജ് പറഞ്ഞതുപോലെ അവള്‍ ഓഫീസ്ബാഗില്‍ കിട്ടിയ ആഭരണങ്ങള്‍ ഒക്കെ എടുത്തുവയ്ക്കാന്‍ മറന്നില്ലാ. ഇറങ്ങാന്‍ നേരം, “അമ്മെ ഞങ്ങള്‍ പോയിട്ടുവരാം.” യാത്ര ചോദിച്ചത് ഷല്‍മയായിരുന്നു. ഗോപന്‍റെ അമ്മ തലയില്‍ കൈവച്ചു രണ്ടുപേരെയും മനസ്സാലെ അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ”സര്‍വ്വമംഗളങ്ങളും ഉണ്ടാവട്ടെ. രണ്ടാളും വിവാഹശേഷം ആദ്യമായി ഓഫീസിലേയ്ക്ക് പോകുകയല്ലേ. കൃഷ്ണന്റെ അമ്പലത്തില്‍ കേറി ഒന്ന് തൊഴുതിട്ടുവേണം ട്ടോ പോകാന്‍.” ശരിയമ്മേ ..അവര്‍ നേരെ അമ്പലത്തിലെയ്ക്കുതന്നെ പോയി. രണ്ടാളും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു വന്നു. ബൈക്കില്‍ കയറി. ഗോപന്‍റെ മനസ്സു മുഴുവന്‍ സ്വപ്ന സാക്ഷാല്‍ക്കാരത്തിന്റെ നിര്‍വൃതിയും വരാന്‍പോകുന്ന ആനന്ദമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളുടെ സന്തോഷവുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ നെഞ്ചിലെ പെടപെടപ്പ്‌ അധികമാകുകയായിരുന്നു ഷല്മയ്ക്ക്.
മനസ്സില്‍ നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി പോക്കറ്റ്റോഡില്‍ നിന്ന് വലിയ റോഡിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു ഗോപന്. പെട്ടെന്നാണ് സ്പീഡില്‍ വന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാര്‍ ആ ബൈക്കിനെ ഒന്നു തട്ടി മുന്നോട്ടു കുതിച്ചത്. വണ്ടിയൊന്നു ശക്തമായി ഉലഞ്ഞെങ്കിലും ഗോപന് പിടിവിട്ടില്ല. അവന് അതിനെ പാടുപെട്ടു നിയന്ത്രിച്ചു സ്റ്റോപ്പ്‌ ചെയ്തു. പക്ഷെ, പുറകിലിരുന്ന ഷല്മ തെറിച്ചുവീണത് പിന്നില്‍ വന്നിരുന്ന മറ്റൊരു കാറിന്‍റെ മുന്നിലേയ്ക്കാണ്. ആ സ്പോട്ടില്‍ അവളുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. തെറിച്ചുപോയ ബാഗ് കീറി അതിരിലിരുന്ന സ്വര്‍ണ്ണാഭാരണങ്ങള്‍ ഗോപനെ നോക്കി പല്ലിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോള്‍.
അതെ.. അവര്‍ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു. റോഡില്‍ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്തിരുന്ന ക്യാമറയുടെ നിരീക്ഷണത്തില്‍മാത്രമല്ലാ, ഗുരുവായൂരപ്പന്‍റെ ക്യാമറക്കണ്ണുകളുടെ കടുത്ത നിരീക്ഷണത്തിലും.
12. ആരാധന
വിജയേട്ടാ.., നിങ്ങടെ ആ ആരാധനാപാത്രമുണ്ടല്ലോ..അനു അരവിന്ദ് ..അവര്‍ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞുവത്രേ. ദേ പക്ഷത്തില്‍ ന്യൂസുണ്ട്. താവിലത്തെ വ്യായാമസവാരി.#ു#ം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കു വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിജയന് ഭാര്യ പ്രമീളയുടെ കോള്‍..മുഴുവനും കേള്‍ക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. .. ഒരായിരം കടന്നലുകള്‍ ഒന്നിച്ചു തന്റെ ബ്രെയിന്‍ കാര്‍ന്നുതിന്നുതുപോലെ തോന്നി. എന്റെ കൈകാലുകള്‍ തളരുകയായിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള ബാക്കി വഴികള്‍ ധൃതിയില്‍ നടന്നുനീങ്ങുമ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ പുറകോട്ടു സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ഓഫീസ്‌ജോലികള്‍ക്കിടയില്‍ വീണുകിട്ടിയ അല്പം നേരം മുഖപുസ്തകത്തില്‍ക്കണ്ട ആരുടെയോ ഒരു കൃതിയുടെ അവലോകനക്കുറിപ്പ്. അടുത്തിടെയായി പ്രകാശനകര്‍മ്മം കഴിഞ്ഞ തേന്‍തുള്ളികള്‍ എന്നൊരു നോവലിലംക്കുറിച്ചായിരുന്നു.. ബുക്കിന്റെ പുറംചട്ടയുടെ മനോഹാരിതയാണ് ആ പോസ്റ്റില്‍ കണ്ണുടക്കാന്‍ കാരണമായത്. നോവലിന്റെ ഓതര്‍ ഒരു അനു അരവിന്ദ്. അവരുടെ ഫോട്ടോയില്‍ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു. കാണാന്‍ നല്ല ശാലീനതയുള്ള മുഖം. അവലോകനക്കുറിപ്പു വായിച്ചപ്പോള്‍ ആ നോവല്‍ വായിച്ചാല്‍ക്കൊള്ളാമെന്നൊരു മോഹം. പിന്നെ ഒട്ടും താമസിച്ചില്ല. പോസ്റ്റിന്റെ അടിയില്‍ കൊടുത്തിരുന്ന നമ്പര്‍ നോട്ട് ചെയതു. അവരുടെ പ്രൊഫൈലില്‍ കാറി നോക്കി. കണ്ടാല്‍ കഷ്ടിച്ച് ഒരു 35 നും 40 നും ഇടയ്ക്ക് പ്രായം തോന്നിക്കും. തരക്കേടില്ലാത്ത കുടുംബപശ്ചാത്തലം. ഭര്‍ത്താവ് അരവിന്ദ് ഒരു എക്‌സ്-ഗള്‍ഫുകാരന്‍. ഡോക്ടര്‍മാരായ രണ്ടാണ്‍മക്കള്‍. കണ്ടാല്‍ ആര്‍ക്കും ഒരിക്കല്‍ക്കൂടെ നോക്കാന്‍ തോന്നുംവിധം കാണാന്‍ നല്ല ഭംഗിയുള്ള മുഖചിത്രങ്ങള്‍, വളരെ രസകരങ്ങളായ കഥകള്‍, തമാശപ്പോസ്റ്റുകള്‍, ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പുകള്‍, നല്ല ആശയസംപുഷ്ടവും ഈണത്തില്‍ ചൊല്ലാവുന്നതും ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാകുന്ന വിധത്തലുമുള്ള ധാരാളം കവിതകള്‍ ഇവയൊക്കെക്കൊണ്ട് പേജങ്ങനെ പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു അവരുടെ മുഖകമലംപോലെതന്നെ. ഷി ഈസ് വെരി ലക്കി. മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു. ഒരു റിക്വസ്റ്റ് കൊടുത്തുകൊണ്ട് അന്നത്തെ ഓഫീസ്‌ജോലികളില്‍ വ്യാപൃതനായി.. എന്നത്തേയും പതിവാണ് ഓഫീസ്‌ജോലികള്‍ക്കിടയില്‍ അല്പസമയം എഫ്ബിയിലേക്കുള്ള ഈ എത്തിനോട്ടം.
അന്നുരീത്രി മുഴുവനും തന്റെ നിദ്രയെ അപഹരിച്ചുകൊണ്ട് ആ എഴുത്തുകാര് തന്നോട് സംവദിക്കുന്നതുപോലൊരു തോന്നല്‍. അടുത്തുകിടന്നിരുന്ന പ്രമി രണ്ടുമൂന്നുവട്ടം ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്തുപറ്റി വിജയേട്ടാ.. ഒരു ഉറക്കംവരായ്മ. ഓഫീസില്‍ ആരെങ്കിലുമായി ഉടക്കുണ്ടായോ ഇന്ന്...എന്ന്. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമുണ്ടായാല്‍ താന്‍ അസ്വസ്ഥനാകാറുള്ളത് അവള്‍ക്കറിയാം. ഹോയ് .. അതൊന്നുമില്ല എന്നു പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.. ഒരുപോള കണ്ണടയ്ക്കാതെതന്നെ നേരം വെളുത്തു. വെളുപ്പിച്ചു എന്നുപറയുന്നതാവും ശരി.പ്രാതല്‍ ജോലികളെല്ലാം പതിവുപോലെ തീര്‍ത്തു. രണ്ടാംശനിയാഴ്ചയായതുകാരണം ബാങ്ക് അവധി. അടുത്തുള്ള ഗേള്‍സ് ഹൈസ്‌ക്കീളില്‍ ടീച്ചറായി ജോലിനോക്കുന്ന പ്രമീള തനിക്കുള്ളതൊക്കെ ഒരുക്കിവച്ച് 8 ലും 6 ലും പഛഠിക്കുന്ന രണ്ടു പെണ്മക്കളേയും കൂട്ടി പതിവുപോലെ ഉമ്മറത്തെത്തി, വിജയേട്ടാ.., വണ്ടിയെടുക്കൂ...പുറപ്പെടാന്‍ നേരായി. അവള്‍ പഠിപ്പിക്കുന്ന സ്‌ക്കൂളില്‍ത്തന്നെയാണ് കുട്ടികള്‍ പഠിക്കുന്നത്. കുട്ടികളേയും കൊണ്ട് സ്വയം കാര്‍ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു നിത്യവും പോകുന്ന അവളെ വല്ല ശനിയാഴ്ചകളില്‍മാത്രമാണ് താന്‍ കൊണ്ടുപോയാക്കാറുള്ളത്.
വീടും ഗേയ്റ്റും പൂട്ടി കാര്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്തു. അവരെ സ്ക്കൂളില് ഇറക്കിവിട്ട് വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ നിറഞ്ഞ ആകാംക്ഷയായിരുന്നു, ആ അനുഅരവിന്ദ് തന്റെ റിക്വസ്റ്റ് ആക്‌സെപ്റ്റു ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നതില്‍. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഓണ്‍ചെയ്ത് ആദ്യം നോക്കിയതും അതായിരുന്നു. ..ഇല്ല .എന്തെങ്കിലും തിരക്കായിരിക്കും. സ്വയം മനസ്സിനെ സമാധാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവരുടെ നമ്പറില്‍ ഒരു കോള്‍ ചെയ്തു...ഫോണ്‍ റിംഗ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടുന്നുണ്ട്. ഹെലോ...അങ്ങേത്തലയ്ക്കല്‍ ഒരാണിന്റെ ശബ്ദം...ധൈര്യം സംഭരിച്ചു വളരെ പതിഞ്ഞസ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു. അനുഅരവിന്ദിന്റെ വീടല്ലേ..? താന്‍ എന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ തുടങ്ങുംമുന്‍പേ ...ദേ...അനൂ...തനിക്കൊരു കോള്‍. റിസീവര്‍ വച്ച് ആളുപോയെന്നുതോന്നി. ഫോണ്‍ കട്ടായിട്ടില്ല. ദാ വരുന്നൂ എന്ന ഒരു നേരിയ ശബ്ദം കാതില്‍ കേള്‍ക്കാം. അത് അനുതന്നെയായിരക്കാം. ഹെലോ...ഇതാരാ..? ഞാന്‍ വിജയ്...കണ്ണൂരില്‍ നിന്നാണ്. അനു മാഡം അല്ലേ...? അതേ...പറഞ്ഞോളൂ...താങ്കളുടെ നോവലിന്റെ അവലോകനം വായിച്ചിരുന്നു. നന്നായിട്ടുണ്ട്. എനിക്കതു വായിച്ചാല്‍ക്കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. എവിടെയാണ് ആ നോവല്‍ കിട്ടുന്നത് എന്നറിയാന്‍ വിളിച്ചതാണ്. ഒരുവിധം പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
അതെയോ..വളരെ സന്തോഷം...എന്റെ ഇന്‍ബോക്‌സില്‍ മേല്‍വിലാസം തന്നോളൂ..അയച്ചുതരാം...കുറച്ചു തിരക്കുകള്‍...വച്ചോട്ടെ...യെസ് മാഡം...അടുത്ത നിമിഷം കോള്‍ കട്ടായി...
ഹാവൂ..ഭയന്നതുപോലെയൊന്നുമില്ല എന്നുമാത്രമല്ല, വളരെ കൂളായിരുന്നു ആള്‍. ആ മുഖംപോലെതന്നെ സൗമ്യമായിരുന്നു സംസാരവും. പിന്നെ അധികം വൈകിക്കാതെ അദ്രസ്സ് ഇന്‍ബോക്‌സില്‍ കൊടുത്തു. പിറ്റേന്നുതന്നെ റെസ്‌പോണ്‍സുമുണ്ടായിരുന്നു. ബുക്ക് അയച്ചിട്ടുണ്ട്. കിട്ടിയാല്‍ അറിയിക്കുമല്ലോ.വായിച്ചിട്ട് ഇ.ഷ്ടമായെങ്കില്‍ അഭിപ്രായവും അറിയിക്കണേ..തികച്ചും കാഷ്വലായ മറുപടി. ഷുവര്‍..ഞാനും റിപ്ലൈ കൊടുത്തു. അങ്ങനെയായിരുന്നു ആ സൗപൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.
രണ്ടുദിവസത്തിനകം നോവലും കൈയില്‍ കിട്ടി.. വായിച്ചുതീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഒരുപാടു ബഹുമാനം തോന്നി ആ എഴുത്തുകാരിയോട്. സ്നേഹവും സന്തോഷവും സൗഭാഗ്യങ്ങളും വാരിക്കൊടുത്ത ഭര്‍ത്താവിന്റേയും രണ്ടു മക്കളുടേയും കഥയായിരുന്നു ആ നോവള്‍. അതവരുടെതന്നെ ജീവിതമായിരിക്കുമോ എന്നു തോന്നാതിരുന്നില്ല. ഞാനതിന് അഭിപ്രായമായി അവരുടെ ഇന്‍ബോക്‌സില്‍, പേരുപോലെ സുന്ദരം ഈ നോവലിന്‍ പ്രമേയം. അസ്സലായിരിക്കുന്നു. ഒരുപാടിഷ്ടം...ആശംസകള്‍ മാഡം..എന്ന് ഒരു മെസ്സേരിട്ടു. നന്ദി...സന്തോഷം..അങ്ങനെ അവര്‍ അതിനു മറുകുറിപ്പുമെഴുതി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലേ ഓഫീസിലിരിക്കുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് എന്റെ ചിന്തയിലേക്കു കടന്നുവന്നു അനു അരവിന്ദ്. ആ മുഖവും ശബ്ദവും ആകര്‍ഷണീയം. അവരോടടുത്തിടപെടുന്നവര്‍ക്ക് മറക്കാനാവില്ല അവരം. അത്രയ്ക്കു നല്ല പ്രകൃതം..ഒരു സുപ്രഭാതസന്ദേശം അയച്ചു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സുപ്രഭാതം എന്ന് ഒരു തൊഴുകൈസ്‌#ൈലിയോടെ റിപ്ലേ വന്നു. ഉടനെ ഞാന്‍, ഒന്നു പരിചയപ്പെടാന്‍ സമയം ഉണ്ടോ..എന്നു ടൈപ്പു ചെയ്തു. അതിനു മറുപടിയായി, ഓ...അതിനെന്താ...എന്നായിരുന്നു കുറിപ്പ്. ഞാന്‍ അവരുടെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച്, ഉദ്യോഗത്തെക്കുറിച്ച് ഒക്കെ ഒരുപാടു കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു ആ ചാറ്റിലൂടെ. എല്ലാത്തിനും മറുപടി നല്കുകയും ചെയ്തു. എന്നോട് ഒന്നും തിരിച്ചു ചോദിച്ചില്ല. അതില്‍ അല്പം നീരസം തോന്നിയെങ്കിലും പരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്‍ സന്തോഷം എന്നാണെഴുതിയത്. എനിക്കും എന്ന് അതിനും മറുകുറിപ്പു തന്നു. പിന്നീട് സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ കുശലാന്വേഷണങ്ങളുമായിച്ചെല്ലാറുണ്ട് ചാറ്റില്‍. ചാറ്റ് ചെയ്യാന്‍ സമയമുള്ള കൂട്ടത്തിലല്ല ഞാന്‍ എന്നു പറയുമെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ റിപ്ലേ തരാറുണ്ട്.
വീട്ടിലെത്തിയ വിജയ് പ്രമിയോടായി പറഞ്ഞു, സകല സൗഭാഗ്യങ്ങളും അനുഭവിച്ചു ഭൂമിയില്‍ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവരെ ഇത്രയും വേഗം വിളിച്ച ദൈവത്തിന്റെ ക്രൂരതയെ ഞാനറിയാതെ ശപിച്ചുപോകുകയാണ്. ശരിയാണ്..എത്ര ശാലീനതയാണാ മുഖത്ത്. ഏട്ടന്‍ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് എനിക്കും കൊതിയായിരുന്നു അവരെ ഒരുനോക്കു കാണാന്‍ . അതിനവസരം നല്കാതെ ...ദൈവത്തിന്റെ ചില തീരുമാനങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ അസ്ഥാനത്താവുന്നതുപോലെയല്ലേ #േട്ടാ. ... പാവം...ആക്‌സിഡന്റായിരുന്നുവത്രെ. ഇന്നലെ ഒരു പുസ്തകപ്രകാശനച്ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുത്തു മടങ്ങുമ്പോള്‍ തൃശ്ശൂര്‍ സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ മിന്നില്‍വച്ചുതന്നെയായിരുന്നു അപകടെ..അവര്‍ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാറില്‍ എതിരെവന്ന മറ്റൊരു കാര്‍ നിയന്ത്രണംവിട്ട് വന്നിടിക്കുകയായിരുന്നവത്രെ...സ്‌പോട്ടില്‍ത്തന്നെ മരണം സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഭര്ത്താവിനേയും ഡ്രൈവറിനേയും ഗുരുതരമായ പരിക്കുകളോടെ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ അഡ്മിറ്റാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് ഒരു റിട്ടയേഡ് നേവി ഓഫീസര്‍ ആണ്. മക്കള്‍ രണ്ടുപേരും അമേരിക്കയില്‍ ആണ് കുടുംബസമേതം. ഇത്രേമറിയാം തനിക്കാ പ്രതിഭയെക്കുറിച്ച്. പിന്നെ ...പിന്നെ മനസ്സില്‍ കടുത്ത ആരാധനയായിരുന്നു തനിക്കാ വ്യകിതിത്വത്തിനോട്. തൃശ്ശൂരിലെ ഈ മീറ്റില്‍ തന്നേയും ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. ഒന്നു കാണണം നമുക്കെന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. വര്‍ക്കിംഗ ഡേ അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുനോക്കു കാണാമായിരുന്നു. അതിനുള്ള ഭാഗ്യംപോലും ഈയുള്ളവനുണ്ടായില്ല.
വിജയ് തന്റെ വേഷമൊന്നു മാറ്റി, തൃശ്ശൂര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ നോവിന്റെ ഈ ചിന്തകള്‍ അവനെ ഭ്രാന്തനാക്കുകയായിരുന്നു...
13. കുട്ടികൃഷ്ണന്റെ മനോവ്യഥ
പോകുന്ന വഴിയില്‍ പണ്ട് മരങ്ങളുടെ എത്താക്കൊമ്പുകളില്‍ വലിഞ്ഞുകയറി പഴങ്ങള്‍ പറിച്ചു തന്നിരുന്ന മലയണ്ണാനേയും കുരങ്ങച്ചന്മാരെയും ഗീതിക പാടി സുഖിപ്പിക്കാറുള്ള കിളിക്കുലങ്ങളേയും ഒക്കെ കണ്ട് കുശലങ്ങള്‍ ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും അമ്മയുടെ അടുക്കലെത്തി. ദൂരെനിന്നുതന്നെ അവനെ കണ്ട ആ അമ്മ അവന്റെ അരികിലേക്കോടിവന്നു. അമ്മയെക്കണ്ടതും അവനുണ്ടായ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതായിരുന്നു. ഇത്രയും നാള്‍ കാണാതിരുന്നതിലുള്ള സങ്കടവും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇപ്പോള്‍ കാണാന്‍ സാധിച്ചതിലുള്ള അതിയായ സന്തോഷവും ഒരുമിച്ചാ മുഖത്തു നിഴലിക്കുന്നത് അവന് ശ്രദ്ധിച്ചു. അടുത്തുവന്ന അമ്മ തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് ആശ്ലേദിച്ചാലിംഗനം ചെയ്തു. ആ നാലു കണ്ണുകളില്‍ നിന്നു പ്രവഹിച്ച ആനന്ദക്കണ്ണീര്‍ പരസ്പരം തുടച്ചും തഴുകിയും കാണിക്കുന്ന സ്‌നേഹപ്രകടനങ്ങള്‍ കണ്ടുനിന്ന കുട്ടിമാളുവിനെ അവന് ആംഗ്യത്തില്‍ അടുത്തേക്കു വിളിച്ചു. അവളും അവനേയും അമ്മയേയും മുട്ടിയുരുമ്മിനിന്നുകൊണ്ട് വീണ്ടും ഒന്നാകാന്‍ സഹായിച്ചതില്‍ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞു.
അന്നെത്ര പറഞ്ഞതാ ഞാന്‍ അങ്ങട്ടുപോകല്ലേ എന്ന്...നീ കൂട്ടാക്കതെ പോയി . കൂട്ടം തെറ്റിയ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുപോയ അച്ഛനെ ഒരുപാടു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുശേഷമാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടിയത്. ഞാനും അമ്മയും തനിച്ചായിപ്പോയിരുന്നു ഏറെ നാളുകളോളം. നിനക്ക് ഇപ്പഴാണോ ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഓര്‍മ്മവന്നത്. അവള്‍പരിഭവത്തിന്റെ ചിരുളഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങവേ കൂട്ടുകാര്‍ അവളുടെ വാക്കുകളെ തൊണ്ടയില്‍ കുരുക്കി തെല്ലു കൗശലത്തോടെ, അതൊക്കെപ്പോട്ടെ., അവനിങ്ങെത്തിയല്ലോ. നീ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രനാളും. അതു പറയൂ കുട്ടികൃഷ്ണാ...എന്ന് ആകാംക്ഷ കാട്ടി.
അവന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ 4 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്കു മടങ്ങുകയായിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും ചേച്ചിയും ഒത്ത് വളരെ സന്തോഷമായി കഴിയുന്ന കാലത്തേക്ക്. ഒരുനാള്‍ ആ പ്രദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാരും കൂടെ പുറംകാട്ടില്‍ പോകാന്‍ ക്ഷണിച്ചുവന്ന ആ സായാഹ്നത്തെ അവനോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കുട്ടിമാളുവിന്റെ പിന്‍വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ നില്ക്കാതെ താന്‍ വേഗത്തില്‍ ഓടിയതും ഒരു വലിയ കുഴിയില്‍ വീണതും എല്ലാം അവന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ തെളിഞ്ഞുവരാന്‍ തുടങ്ങി. അവന് അവരോടതൊന്നുവിടാതെ വിവരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അന്നെത്ര പറഞ്ഞതാ ഞാന്‍ അങ്ങട്ടുപോകല്ലേ എന്ന്...നീ കൂട്ടാക്കതെ പോയി . കൂട്ടം തെറ്റിയ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുപോയ അച്ഛനെ ഒരുപാടു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുശേഷമാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടിയത്. ഞാനും അമ്മയും തനിച്ചായിപ്പോയിരുന്നു ഏറെ നാളുകളോളം. നിനക്ക് ഇപ്പഴാണോ ഞങ്ങളെയൊക്കെ ഓര്‍മ്മവന്നത്. അവള്‍പരിഭവത്തിന്റെ ചിരുളഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങവേ കൂട്ടുകാര്‍ അവളുടെ വാക്കുകളെ തൊണ്ടയില്‍ കുരുക്കി തെല്ലു കൗശലത്തോടെ, അതൊക്കെപ്പോട്ടെ., അവനിങ്ങെത്തിയല്ലോ. നീ എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രനാളും. അതു പറയൂ കുട്ടികൃഷ്ണാ...എന്ന് ആകാംക്ഷ കാട്ടി.
അവന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ 4 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്കു മടങ്ങുകയായിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും ചേച്ചിയും ഒത്ത് വളരെ സന്തോഷമായി കഴിയുന്ന കാലത്തേക്ക്. ഒരുനാള്‍ ആ പ്രദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാരും കൂടെ പുറംകാട്ടില്‍ പോകാന്‍ ക്ഷണിച്ചുവന്ന ആ സായാഹ്നത്തെ അവനോര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. കുട്ടിമാളുവിന്റെ പിന്‍വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ നില്ക്കാതെ താന്‍ വേഗത്തില്‍ ഓടിയതും ഒരു വലിയ കുഴിയില്‍ വീണതും എല്ലാം അവന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ തെളിഞ്ഞുവരാന്‍ തുടങ്ങി. അവന് അവരോടതൊന്നുവിടാതെ വിവരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ഒരുപറ്റം മനുഷ്യര്‍ ഓടിവന്ന് തന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ തുനിയുന്നതുകണ്ടപ്പോള്‍ ശരിക്കും മനസ്സില്‍ അവരോട് സ്നേഹവും ബഹുമാനവും തോന്നി. എന്നാല്‍, കുഴിയില്‍ നിന്നു കയറ്റിയ എന്നെ വലിയൊരു വാഹനത്തിലേക്കു കയറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചതു കണ്ട് ഞാന്‍ വിസമ്മതിച്ചപ്പോള്‍ എന്തോ ഒന്നെന്റ ശരീരത്തിന്റെ പിന്‍ഭാഗത്ത് തറച്ചുവേദനയുളവാക്കിയതേ ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ. പിന്നെ അവിടെ നടക്കുന്നതൊന്നുമറിയാതെ ഏതോ മായാലോകത്തിലെന്നപോലെ ഒരു യാത്രയിലായി എന്നുമാത്രമറിയാം. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു വന്‍മരത്തില്‍ വലിയ ചങ്ങലകളാല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്റെ മുന്‍കാലുകളും പിന്‍കാലുകളും വെവ്വേറെയായി. കുട്ടികള്‍ മുതല്‍ വലിയവര്‍വരെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിക്കാണുന്നു. പലരും പഴക്കുലകളും ശര്‍ക്കരയുണ്ടയും തെങ്ങിന്‍പട്ടകളും ഒക്കെയായി തന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സുഖജീവിതമാണല്ലോ എന്നു മനസ്സിലോര്‍ത്തു. പിന്നെ അവിടുന്നഴിച്ചപ്പോള്‍ രണ്ടുപേര്‍ വലിയ തോട്ടിയും കുന്തവുമായി തലങ്ങും വിലങ്ങും നടക്കുന്നു. വലിയ പുഴകളില്‍ കിടത്തി തേച്ചുരച്ച് കുളിപ്പിക്കുന്നു. പല ആംഗ്യങ്ങളും കാണിച്ചു തരുന്നു അത് ചെയ്തില്ലെങ്കിലും ചെയ്തത് തെറ്റിപ്പോയാലും മര്‍മ്മങ്ങളില്‍ത്തന്നെ കുന്തം കൊണ്ടും തോട്ടികൊണ്ടും കുത്തുകയും അടിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നു. അടിയും കുത്തും ഭയന്ന് ഞാന്‍ ഒരുവിധം എല്ലാം അഭ്യസിച്ചെടുത്തു.
കുട്ടിമാളുവും കൂട്ടുകാരും വേദനയോടെ കേട്ടുനിന്നു. അവന് തുടര്‍ന്നു.
എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ എന്നെ ഇങ്ങനെ അഭ്യസിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന ബലമായ മനക്കുഴപ്പത്തില്‍ നില്ക്കവേ അവിടേക്ക് എന്നെപ്പോലെ ചങ്ങലയില്‍ ബന്ധിച്ച പത്തു പന്ത്രണ്ടു എണ്ണങ്ങള്‍ അവിടെ രണ്ടുപേരുടെ അകമ്പടിയോടെ എത്തി. എല്ലാത്തിനേയും സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണത്താലലങ്കരിച്ച നെറ്റിപ്പട്ടവും കെട്ടിച്ച് മുമ്മൂന്നുപേര്‍ വീതം കുട, ആലവട്ടം വെഞ്ചാമര എന്നിവയുമായി പുറത്തുകയറി ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. ചുമ്മാ പറയരുതല്ലോ... നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളെ കാണാന്‍. പിന്നെ കഴുത്തില്‍ ചെണ്ടയും തൂക്കി കുറെപ്പോര്‍ എത്തി വട്ടമിട്ടു നിന്ന് തലയും കുലുക്കി കൊട്ടു തുടങ്ങി. മേളം മുറുകുമ്പോള്‍ കര്‍ണ്ണാമൃതവും നയനാമൃതവും രസിച്ചങ്ങനെ ആനന്ദസാഗരത്തിലാറാടി നില്ക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ മണിക്കൂറുകളോളം ഒരേ നില്പുനില്ക്കുന്ന ഞങ്ങളെക്കുറിച്ചാലോചിക്കാത്തതില്‍ ദേഹത്തോടൊപ്പം മനസ്സും വേദനിച്ചുപോയി. ഒപ്പം ചങ്ങല പൂണ്ടുപിടിച്ച് കാലുകളില്‍ വൃണങ്ങള്‍ പഴുത്തതിന്റെ വേദനയും അസഹിഷ്ണുതയുടെ ഉച്ചിയിലെത്തി.
എത്ര സ്വാര്‍ത്ഥരാണ് ഈ മനുഷ്യയഷ്യവര്‍ഗ്ഗം എന്നാലോചിച്ചുള്ളില്‍ ദേഷ്യം നുരഞ്ഞുപതയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടിമാളുവിന്. എല്ലാം കടിച്ചമര്‍ത്തി അവള്‍ കേട്ടുനിന്നു.
ഈ മൂന്നാറിലെ വനാന്തരങ്ങളില്‍ പുല്‍മേടയില്‍ നടന്നിരുന്ന എന്റെ കാല്‍പ്പാദങ്ങള്‍ ആ തറയില്‍ നില്ക്കുമ്പോള്‍ എത്ര നോവുന്നുണ്ടായിരുന്നെന്നോ. ഒരു കാല്‍ അല്പം പൊക്കിപ്പിടിച്ച് ആശ്വാസം കാണുകയായിരുന്ന എന്നെ അവര്‍ അടിച്ചു നോവിച്ചു.. ഇനിയും അടിച്ചാലോ എന്നു ഭയന്ന് ഞാനെന്റെ കാലുകള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ വച്ചു. വാദ്യമേളങ്ങള്‍, തീവെട്ടിച്ചമയങ്ങള്‍, ഉത്സവപ്പെരുമ്പറകള്‍ എല്ലാം മനുഷ്യര്‍ക്കു കര്‍ണ്ണാമൃതം..ദീപങ്ങളുടെ ഘോഷനിരകള്‍ കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന കാഴ്ച പുരുഷാരത്തിന്. ഞങ്ങള്‍ക്കതു രണ്ടും കര്‍ണ്ണകഠോരവും അസഹിഷണുതയുളവാക്കുന്ന ചൂടുമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നതെന്ന് ് എങ്ങനെയൊന്നിവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും..? അസഹ്യമായ ചൂടിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ വാടുന്നത് അവരറിയുന്നില്ലേ ? എന്നൊക്കെ എന്റെ മനം നോവുകയായിരുന്നു അവിടെ നില്ക്കുമ്പോള്‍.
ജോഡികളായി വന്നുനിന്ന് ഉത്സവഘോഷം ആസ്വദിക്കുന്ന ഇവരെ കാണുമ്പോള്‍ ഞാനെന്റെ ഇണയെ ഓര്‍ത്തുപോയി.. മസ്തകം കുലുക്കിയും ചെവികളെ ആട്ടിയും എന്റെ മനോവ്യഥ അറിയിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഈ പുരുഷാരം കൂടുതല്‍ കൗതുകത്തോടെ എന്നെ ആസ്വദിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ഈ വനാന്തരക്കുളിര്‍മ്മയില്‍ ഇണകളോടൊത്ത് വിഹരിക്കുമ്പോള്‍ എന്തു സുഖമായിരുന്നു എന്നു ഞാന്‍ ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ത്തുപോയി.
മനുഷ്യാ നീ നിന്റെ ഇണയോടൊത്തിവിടെനിന്ന് ഉത്സവത്തിമിര്‍പ്പില്‍ ആറാടുമ്പോള്‍ എന്നെക്കുറിച്ച്, എന്റെ ഉണര്‍വ്വുകളെക്കുറിച്ച് ഒരു നിമിഷം ചിന്തി്ക്കാത്തതെന്തേ..? അതാലോചിച്ച് മനോവേദനയും ദേഹാസ്വാസ്ഥ്യവും കൂടിച്ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ എനിക്കു വിശപ്പില്ലാതായി....ദാഹമില്ലാതായി....എന്റെ തലയ്ക്കു ഭ്രാന്തായി.. രാത്രിയില്‍ ഭക്ഷണവുമായി വന്ന പാപ്പാനെ ഞാന്‍ കുത്തി മലര്‍ത്തി. മാനസികപിരിമുറുക്കത്തില്‍ കാലുകളിലെ വൃണത്തിന്റെ അസഹിഷ്ണമായ വേദനപോലും വകവയ്ക്കാതെ ആഞ്ഞുവലിച്ചു. ആവര്‍ത്തിച്ചു വലിച്ചപ്പോള്‍ ആ ചങ്ങലകള്‍ ഉടഞ്ഞു. ഞാന്‍ സ്വതന്ത്രനായി. കണ്ണില്‍ കണ്ടതൊക്കെയും നശിപ്പിച്ചും വകഞ്ഞുമാറ്റിയും ഇരുട്ടില്‍ ആലപാഞ്ഞെവിടെയോ എത്തിപ്പെട്ടു. കാടുകള്‍ തേടി പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണില്‍പ്പെടാതെ ഒളിച്ചിരുന്നു. ഇരുട്ടിന്റെ മറകളില്‍മാത്രം സഞ്ചരിച്ചു. മാസങ്ങളോളം ഈ യാത്ര തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. കാടുപൂകുംവരെ മനുഷ്യടുടെ കണ്ണില്‍പ്പെടരുതേ എന്ന ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനമാത്രം ഞാന്‍ കൈവിട്ടില്ല. അങ്ങനെയെങ്ങാനും പെട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ...അയ്യോ എനിക്കോര്‍ക്കാനേ വയ്യ...
മലര്‍വളയും തളയും വേണ്ട...സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണ നെറ്റിപ്പട്ടവും പട്ടുടയാടയും പടച്ചോറും ശര്‍ക്കരയും വേണ്ട...എനിക്കെന്റെ വര്‍ഗ്ഗത്തോടൊത്തുള്ള വനാന്തരക്കളിര്‍മ്മയിലെ വാസമാണിഷ്ടം. പച്ചപ്പുല്‍മേടകളിലെ സുഖസവാരികളാണിഷ്ടം. മനുഷ്യന്റെ ആജ്ഞകളനുസരിക്കാതെ അവരുടെ ശിക്ഷകളനുഭവിക്കാതെ ഈ വനങ്ങളിലുള്ള നിസ്വാര്‍ത്ഥരായ മറ്റു നിഷ്‌കളങ്കമൃഗങ്ങളോടൊപ്പം സ്വതന്ത്രവിഹാരമനുഭവിക്കുന്നതിലുള്ള സുഖം ഒന്നു വേറെതന്നെയാണ്. മാര്‍ഗ്ഗമദ്ധ്യേ അതിനുവേണ്ടിമാത്രമായുള്ള ആഴമായ പ്രാര്‍ത്ഥനയിലായിരുന്നു ഞാന്‍ .
ഒടുവില്‍ എങ്ങനെയോ ഇതാ ഇവിടെയെത്തപ്പെട്ടു. നിങ്ങളെയൊക്കെ ഒന്നു കാണാനാകാതെ മനം നൊന്തു കഴിഞ്ഞ കാലം മലയേറിപ്പോയി. ഇനിയെന്റെ ജീവന്‍ നിങ്ങളോടൊപ്പം സസുഖം വാഴും. ശാന്തമായി ...ഈ വനാന്തരങ്ങളില്‍.....
14. മണൽത്തരികളേ! നിങ്ങള്‍ക്കായ്.
കൊട്ടാരത്തിനു ചുറ്റും ശീതകാല മഞ്ഞുധൂളികളാ. ആവരണം ചെയ്യപ്പെട്ട് അനന്തമായി പര-ുകിടക്കു- മണ.ക്കു-ുകളി.
നിഴലുകള്‍പോലെ അവിടെയിവിടെയായി വിറങ്ങലിച്ചു നില്ക്കു- ഈന്തപ്പനകളെ നിര്‍വികാരയായി വീക്ഷിച്ചുകൊ-് അവള്‍ മട്ടുപ്പാവി.
ഇരു-ു. നാളെയാണ് തിരുവോണം. തന്റെ ജ.ദിനവും. സെറ്റുമു-ുടുത്ത് കാവിനടുത്തുള്ള മൈതാനത്ത് കൂട്ടുകാരികളുമൊത്ത് ഓണക്കളികളി. ഏര്‍പ്പെട്ടിരു-തും രാവിലെ നേരത്തെ എണീറ്റ് അമ്മയും അച്ഛനും കൂടി ഉ-ാക്കിയിരു- സ്വാദിഷ്ടമായ ഓണസദ്യ കഴിക്കു-തും ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ മനസ്സിനെ ഗതകാലസ്മരണകള്‍ തഴുകി.
അമ്മിണിടീച്ചറുടെ വീട്ടി.നി-് ട്യൂഷന്‍ കഴിഞ്ഞിറങ്ങി ശാലിനിയുമൊത്ത് ഇടവഴിയിലൂടെ കട-ുവരുമ്പോള്‍ ആമിനുമ്മ എതിരെ
നട-ുവരു-ു. ന്റെ കുട്ടീടെ മുഖം ക-ാ. ഒരു നിലവിളക്കുപോലെ..അത്രയ്ക്കു വെട്ടോ-െട്ടോ. ഇതു പറഞ്ഞ് അവര്‍ ശോഭയുടെ
കവിളി. നുള്ളിയപ്പോള്‍ അവള്‍ നാണംകൊ-് ചുവ-െങ്കിലും
മനസ്സി. തന്റെ വശ്യസൗന്ദര്യത്തി. പൊങ്ങച്ചംകൊ-ു. ശാലിനിയുടെ വീടിന്റെ വളവും കഴിഞ്ഞ് വയലിന്റെ നടുക്കിലൂടെയുള്ള വരമ്പിലൂടെ വീട്ടിലേയ്ക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ പൂമുഖത്ത് പതിവി.ാതെ ചിലര്‍ കൂടിയിരിക്കു-തായി ദൂരെനി-വള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്താണാവോ സംഭവിച്ചേ. ഇനി വയ്യാതെ കിട-ിരു- മുത്തശ്ശിയെങ്ങാനും......ഗുരുവായൂരപ്പാ.... അശുഭമായതൊ-ും സംഭവുക്ക.േ! അവളുടെ ഉള്ളൊ-ു നടുങ്ങി. ഭയപ്പാടോടെ പടികട-ുവരു- ത-െ വീടിന്റെ പൂമുഖത്തിരു- അപരിചിതര്‍ ചൂഴ്-ുനോക്കിയപ്പോള്‍ അവള്‍ തലതാഴ്ത്തി പൂമുഖത്തുകൂടി കയറാതെ വീടിന്റെ പുറകിലുള്ള അടുക്കളവാതിലിലൂടെ അകത്തു പ്രവേശിച്ചു. അടുക്കളയി. അമ്മ തിരക്കിട്ട് ചായയും പലഹാരങ്ങളും ഉ-ാക്കു-ു.
ങാ...നീയെത്തിയോ...? വേഗം പോയി ഈ വേഷമൊക്കെ അഴിച്ചുവച്ച് ന. ഉടുപ്പൊക്കെ ഇട്ടു വരൂ കുട്ടി. എന്താ അമ്മേ അവിടെ കുറെ ആളുകളൊക്കെ ... !! പരുങ്ങലോടെ ശോഭ.
“ എടീ നി-െ കാണാന്‍ വ-വരാ. കുറെ നേരമായി കാത്തിരിക്കു-ു. നീ വേഗം വേഷം മാറി വരാന്‍ നോക്ക്.“ “ അയ്യോ..എനിക്കു വയ്യ.....ഞാനെത്രവട്ടം പറഞ്ഞതാ അമ്മയോട് എനിക്കിപ്പോ കല്യാണം വേ-ാ-്. പരീക്ഷയ്ക്ക് ഇനിയുമു-് മൂ-ു മാസം. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞാലും എനിക്ക് കല്യാണമേ വേ--് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത.േ... “
“ ദേ പെണ്ണേ...-െക്കൊ-ൊ-ും പറയിക്ക-...അച്ഛന് കേള്‍ക്ക- കൊ.ും. വേഗം പോയി ഒരുങ്ങാന്‍നോക്ക്. പെണ്ണിന്റെ ഒരു കിണുക്കം“ ഈര്‍ഷ്യയോടെ മാധവിക്കുട്ടിയമ്മ പറഞ്ഞതുകേട്ട് ശോഭ ചവുട്ടിത്തുള്ളിക്കൊ-് തന്റെ മുറിയിലേയ്ക്കുപോയി. ചായയുടെ ട്രേയുമായി പുറകേ അവരും.
“ മോളേ നിന്റെ ഗോപാലന്‍ മാമ പറഞ്ഞുവ- കൂട്ടരാ. ചെക്കന് പേര്‍ഷ്യയിലാണത്രെ ജോലി. അവന് കൊ-ുവ- ആളുകളെ നമുക്ക് അപമാനിച്ചുവിടാന്‍ പറ്റ്വോ..? നീ വിഷമിക്ക-...അവനു നി-െ
പിടിച്ചെങ്കില.േ നമുക്കിതിനെപ്പറ്റി ആലോചിക്കേ-ു... ഇപ്പോ നീ ഈ ചായയും കൊ-് ഉമ്മറത്തേയ്ക്കു ചെ-ാട്ടെ.“ ..അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ ധിക്കരിക്കാനാവാതെ അവള്‍ ചായട്രേയുമായി പൂമുഖത്തേയ്ക്കു നട-ു. “ എന്താ കുട്ടീടെ പേര്?“ നീട്ടിയ ട്രേയി.നി-ു ചായയെടുക്കുമ്പോള്‍ കൂട്ടത്തിലുള്ള മദ്ധ്യവയസ്‌ക്കന്റെ പു-ിരിച്ചുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് അവള്‍ നാണത്തോടെ മുഖമുയര്‍ത്തി തന്റെ പേരു പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തിരു- സുമുഖനായ ചെറുക്കന്‍ അവളെ സാകൂതം വീക്ഷിക്കു-ത് അവള്‍ കടക്കണ്ണിലൂടെ ക-ു.
ഏ.ാം അമ്മാവന്‍ വിശദമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്തിരു-തിനാ. പി-ീട് അധികമൊ-ും ആരും അവളോട് ചോദിച്ചി.. തറയി. പെരുവിര.കൊ-് ചിത്രം വരച്ച് ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഒഴിഞ്ഞ ട്രേ ടീപ്പോയി.വച്ച് ശോഭ അകത്തേയ്ക്കുപോയി.
പി-ീട് എ.ാം പെട്ടെ-ായിരു-ു. ജാതകം നോക്കലും കല്യാണനിശ്ചയവുമൊക്കെ ഞൊടിയിടയി. നട-ു. ഏക മകളുടെ കല്യാണം കെങ്കേമമാക്കാന്‍, ഇനി തനിക്കെന്തിനാ സ്വര്‍ണ്ണവും മാലയുമൊക്കെ എ-ുപറഞ്ഞ് തനിക്കുള്ള ആഭരണങ്ങള്‍കൂടി ഊരി മകളെ അണിയിച്ചുകൊടുത്ത് അമ്മ സ്‌നേഹവാത്സല്യം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.
രാജേഷ് സുമുഖനും ആരോഗ്യദൃഢഗാത്രനും വിദ്യാസമ്പ-നും പൗരുഷമുള്ളവനും ആയിരു-ു. അവന്റെ ആകര്‍ഷകമായ വ്യക്തിത്വത്തി. ശോഭ സന്തോഷിക്കുകയും അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ന. സ്‌നേഹമസൃണമായ പെരുമാറ്റം. തന്റെ ഭാവനയിലു-ായിരു- അതേ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ത-െയ.േ ഇത്. ഇഷ്ടമൂര്‍ത്തിയായ ഗുരുവായൂരപ്പനോട് ഒരായിരം നന്ദികള്‍ അവള്‍ മനസ്സി. അര്‍പ്പിച്ചു. തങ്ങള്‍ ഉടനെത-െ സൗദി അറേബ്യയിലേയ്ക്ക് തിരിക്കുമെ-് രാജേഷ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ മതിമറ-ു സന്തോഷിച്ചു. വിമാനയാത്ര ഒരു ചിരകാലസ്വപ്നമായിരു-ു. ഒരു രസത്തിനുവേ-ി അ-് കൂട്ടുകാരികളോടൊത്ത് കാക്കാലത്തിയെക്കൊ-് കൈ നോക്കിയപ്പോള്‍ വിദേശയാത്രയ്ക്ക് സാദ്ധ്യതയു-് എ-് അവര്‍ പറഞ്ഞിരു-ു. അതിനെ പുച്ഛത്തോടെ പ്രതികരിച്ചത് ഓര്‍മ്മവ-ു. അവര്‍ പറഞ്ഞത് അതാ അക്ഷരംപ്രതി സംഭവിക്കാന്‍പോകു-.ോ എ-ോര്‍ത്ത് അവള്‍ കോരിത്തരിച്ചു.
കൊച്ചിവിമാനത്താവളത്തിലേയ്ക്ക് യാത്രയയ്ക്കാന്‍ അച്ഛനും അമ്മയും അനുജനും വ-ിരു-ു. അകത്തേയ്ക്കു പ്രവേശിക്കു-തിനുമുമ്പ് അവരുടെ കണ്ണുനീരി.ക്കുതിര്‍- യാത്രാമൊഴികള്‍. അവരോടു കൈവീശി യാത്രപറഞ്ഞ് ബോഡിംഗ്പാസ്സ് എടുക്കാനായി അകത്തേയ്ക്കുപോകുമ്പോള്‍ മനസ്സി. കുടുംബത്തെ പിരിയു- ദുഖം ഉ-ായിരു-െങ്കിലും തന്റെ പ്രിയതമനുമൊത്ത് ആദ്യവിമാനയാത്ര
നടത്താന്‍പോകു-ു എ-ോര്‍ത്തുള്ള ജിജ്ഞാസയും സന്തോഷവുമായിരു-ു അതിനേക്കാള്‍ കൂടുതലായി മനസ്സി..
വിമാനം റണ്‍വേയിലൂടെ ഓടി അന്തരീക്ഷത്തിലേയ്ക്ക് മന്ദം മന്ദം ഉയരുമ്പോള്‍ അടുത്തടുത്ത സീറ്റുകളി. തന്റെ പ്രാണേശ്വരന്റെ കൈകളി. ഇറുകെ പിടിച്ചുകൊ-് ഇരു-ു ശോഭ സന്തോഷാധിരേകത്താ. തന്റെ സ്വപ്നലോകത്തി. ഒരു പ-വര്‍ണ്ണക്കിളിയെപ്പോലെ പറ-ുനട-ു.. മണിക്കൂറുകള്‍ക്കുള്ളി. വിമാനം ഒരു എയര്‍പോര്‍ട്ടി. ഇറങ്ങാനുള്ള തയാറെടുപ്പി. ആയി.
നമ്മള്‍ ബോംബെയിലിറങ്ങുകയാണ്. ഇനി ഒരാഴ്ച നമ്മുടെ ഹണിമൂണ്‍ ആഘോഷം ഇവിടെ. നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും സംഗതി അറിയാം. ഒരു അതിശയമാകട്ടെ എ-ുകരുതി നി-ോട് മുമ്പേ പറയരുതെ-് ഞാന്‍ അവരെ വിലക്കിയിരു-ു. ഹ. ഹ. ഹ. നമുക്കിവിടെ അടിച്ചുപൊളിച്ച് പി-ീട് സൗദിക്കു പോകാം പോരെ? രാജേഷ് ഇതു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവളി. വാ-ും ആനന്ദവിസ്മയമു-ാക്കി.
തന്റെ ഭര്‍ത്താവ് എത്രയോ സ്‌നേഹമയന്‍..അവള്‍ ചിന്തിച്ചു. പി-െ പു-ിരിച്ചുകൊ-് തന്റെ കവിള്‍ത്തടം അയാളുടെ കവിളിനോട് മുട്ടിച്ചു സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
വെറുമൊരു കുഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതത്തി.നി-് ഇത്ര പെട്ടെ-ുള്ള തന്റെ ഈ കുതിച്ചുകയറ്റം ഇങ്ങനെയൊക്കെ വര്‍ണ്ണശബളമാവുമെ-് സ്പ്നത്തി.പോലും കരുതിയത.. ഹണിമൂണ്‍ എ-ൊക്കെ കൂട്ടുകാരികളുമായുള്ള ചര്‍ച്ചകളി. കേട്ടിട്ടു-്. അതുപോലെ ബോംബെ മഹാനഗരത്തെക്കുറിച്ചും ഒരുപാടു കേട്ടിരിക്കു-ു. അപ്രതീക്ഷിതമായി തനിക്കു വ-ുചേര്‍- സൗഭാഗ്യങ്ങളി. അവള്‍ക്ക് അവളോടുത-െ അസൂയ തോ-ി.
സ്വര്‍ണ്ണപ്പ.ക്കി. തന്റെ രാജകുമാരനോടൊത്തെ-പോലെ അവള്‍ അവനോടൊത്ത് ബോംബെ നഗരത്തി. ഏതാനും ദിവസം ഉ.ാസപ്പറവകളെപ്പോലെ പറ-ു നട-ു.. എ.ാം പുതുമയുള്ള കാഴ്ചകള്‍.
സന്തോഷം തുളുമ്പു- മനസ്സ്. ജീവിതത്തിലെ സുവര്‍ണ്ണകാലം ഇതാണെ-് അവള്‍ വിശ്വസിച്ചു. ഭൂമിയിലെ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലാണ് താനിപ്പോള്‍ ഉള്ളതെ-് തോ-ിപ്പിക്കുമാറുള്ള ആഹ്ലാദഭരിതമായ ദിനങ്ങള്‍.
സൗദിയിലേയ്ക്ക്, ഈന്തപ്പനകളുടെ ഈറ്റി.ത്തിലേയ്ക്ക് പോകാനുള്ള ദിനം ആഗതമായി. രാവിലെ വളരെ നേരത്തെത-െ രാജേട്ടന്‍ ഉണര്‍-ിരു-ു. പ്രഭാതത്തിന്റെ കുളിരി. കമ്പിളിയാ. ഇറുക്കെ പുതച്ചുകൊ-് സുഖസുഷുപ്തിയി. ആയിരു- തന്റെ ചു-ുകളി. പതിഞ്ഞ ഒരു ചുടുചുംബനം ത-െ ഉണര്‍ത്തി. കണ്ണു തുറ-ുനോക്കുമ്പോള്‍ തന്റെ മുഖത്തോടുമുഖം ചേര്‍ത്തു മന്ദഹസിച്ചുകൊ-് രാജേട്ടന്‍. ഞൊടിയിടയി. അവള്‍ അയാളെ വലിച്ച് പുതച്ചിരു- കമ്പിളിക്കകത്തേയ്ക്കാക്കി. ഉ.ാദനിമിഷങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിയ ചുടുനിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കൊടുവി. മയങ്ങിക്കിട- അവരെ പുറം കടലി. നങ്കൂരമിട്ടിരു- ഒരു കപ്പലി.നി-് കട.ത്തീരത്തെ ആ ഹോട്ടലിന്റെ ജനലിലൂടെ ഒഴുകിവ- സൈറണ്‍ ആണ് ഉണര്‍ത്തിയത്..
ഉച്ചയോടെ ബാഗുകളുമെടുത്ത് ഒരു ടാക്‌സി പിടിച്ച് ഞങ്ങള്‍ ബോംബെ എയര്‍പോര്‍ട്ടി. എത്തി. അറബിക്കഥകളി.മാത്രം വായിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുള്ള സൗദി അറേവ്യയിലേയ്ക്ക് ഇതാ താനും തന്റെ സ്‌നേഹഭാജനത്തോടൊത്ത്.... ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഹൃദയം ആനന്ദലബ്ധിയാ. ത്രസിച്ചു. രാജേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് സുരക്ഷിതത്വത്തിലുവേ-ി തന്റെ സകല ആഭരണങ്ങളും ഊരി രാജേട്ടനെ ഏല്പിച്ചു. തന്റെ കൈയിലു-ായിരു- കൊച്ചു ബാഗി. അദ്ദേഹം അതു നിക്ഷേപിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സി. കുറച്ചു വിഷമം തോ-ാതിരു-ി.. അവിടെച്ചെ-ാലും ഇതൊക്കെ വീ-ും ധരിക്കാമ.ൊ എ- ആശ്വാസത്തി. അതൃപ്തിയൊ-ും മുഖത്തു നിഴലിപ്പിക്കാതെ രാജേട്ടന്റെ ഒപ്പം എയര്‍പോര്‍ട്ടിനകത്തേയ്ക്കുള്ള പ്രവേശനദ്വാരത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളെ കാത്ത് അവിടെ ര-ു കുലീനവേഷധാരികള്‍ നി-ിരു-ു.
തന്റെ ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യു-വരാണെ-ും അതേ വിമാനത്തി.ത-െ അവരും പോകു-ു-് എ-ും പറഞ്ഞ് അവരെ തനിക്കു പരിചയപ്പെടുത്തിത്ത-ു. ഇംഗ്ലീഷിലും അറബിയിലും സംസാരിച്ചിരു- അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായും തനിക്കു മനസ്സിലാവു-ു-ായിരു-ി.. മനസ്സി. നിറയെ വിദേശയാത്രയ്ക്കു പോകു-തിന്റെ ജിജ്ഞാസാപൂത്തിരികള്‍ എരിഞ്ഞുകൊ-ിരിക്കുകയായിരു-.ൊ.
രാജേട്ടന്‍ ടിക്കറ്റും പാസ്സ്‌പോര്‍ട്ടും എ.ാം അവരെ ഏല്പിച്ചതിനുശേഷം ഞാനിപ്പോള്‍ വരാം. നീ അവരോടുകൂടെ അകത്തേയ്ക്കുപൊക്കോളൂ എ-് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചതനുസരിച്ച് താന്‍ അവരുടെ കൂടെ മടിച്ചുമടിച്ച് അകത്തേയ്ക്കുപോയി. ബോഡിംഗ്പാസ്സ് എടുക്കലും എമിഗ്രേഷനും കഴിഞ്ഞു. എ-ിട്ടും രാജേട്ടനെ കാണാതായപ്പോള്‍ കൂടെയുള്ളവരോട് തിരക്കി.. അവര്‍ പറഞ്ഞ ഭാഷ തനിക്കു മനസ്സിലായി.െങ്കിലും അംഗവിക്ഷേപങ്ങളി.നി-് പേടിക്കാനൊ-ുമി.െ-ും രാജേട്ടന്‍ ഇപ്പോള്‍ വരും എ-ുമാണ് അവര്‍ പറഞ്ഞതെ-് താന്‍ മനസ്സിലാക്കി. വിമാനം പുറപ്പെടാനുള്ള ഏകദേശം സമയമായപ്പോള്‍ എ.ാവരെയും വിമാനത്തിലേയ്ക്ക് കയറ്റിവിട്ടുതുടങ്ങി. അങ്കലാപ്പോടെ ചുറ്റും വീക്ഷിച്ചിരു- തന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവര്‍ അകത്തേയ്ക്കാനയിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ താന്‍ എതിര്‍ത്തു. എ-ാ. എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊ-് കൈകളി. ശക്തമായി ഞെരിച്ച് അവര്‍ വലിച്ചിഴയ്ക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞതുമാത്രം ഓര്‍മ്മയു-്.
സായെദാ..അങ്ങേയ്‌ക്കെന്തുപറ്റി...കണ്ണുകള്‍ വീര്‍ത്തിരിക്കു-.ൊ? എ-് ഫിലിപ്പൈനിയായ പരിചാരിക ഗ്ലെന്‍ മരിയ ഇംഗ്ലീഷി. ചോദിച്ചതുകേട്ട് സ്ഥലകാലബോധം വ- സീനത്ത് അമ. ഷെയ്ക്ക് നിര്‍വികാരയായി കണ്ണാടിയിലേയ്ക്കുനോക്കി. ശരിയാണ.ോ.. ഇ-ലെ രക്തസമ്മര്‍ദ്ദം കുറഞ്ഞു ബോധരഹിതയായതി.പി-െ ക്ഷീണം സംഭവിച്ച മട്ടു-്. കുറെ ദിവസങ്ങളായി ശരിക്കൊ-ുറങ്ങിയിട്ടും. താന്‍ കണ്ണാടി നോക്കിയിട്ട് എത്രയോ കാലങ്ങളായി. അവര്‍ തന്റെ മുഖം ഒ-ുകൂടി വീക്ഷിച്ചു. തലയി. വെള്ളിനരകള്‍ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരിക്കു-ു. മുഖത്തും കഴുത്തിലും ചുളിവുകള്‍ വീഴാനുള്ള ലക്ഷണങ്ങളും.
കടലിലേയ്ക്കു താഴ്-ുപോകാനുള്ള വൈക്ലഭ്യത്തോടെ നില്ക്കു- സായന്തനസൂര്യനെപ്പോലെ ദുഃഖഭാരത്തിന്റെ യാത്രാമൊഴിയുമായി യൗവനം മരുവു-ു. നാളെ തിരുവോണദിനത്തി. തനിക്ക് 50 വയസ്സ് തികയുകയാണ്. ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ താനിവിടെ അറബിയുടെ ഭാര്യയായി ഇങ്ങനെ കഴിയാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോള്‍ ഏകദേശം മുപ്പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാകു-ു. കൗമാരം മുതലെ താന്‍ വളരെയേറെ അഹങ്കരിച്ചിരു- തന്റെ സൗന്ദര്യം തനിക്കുത-െ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തിയ ബാക്കിപത്രം. ബന്ധുരക്കാ-നക്കൂട്ടിലാണെങ്കിലും ബന്ധനം ബന്ധനം ത-െ പാരി. എ-് മഹാകവി വള്ളത്തോള്‍ പാടിയതിന്റെ പൊരുള്‍ തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെത-െ വെളിവായിരിക്കു-ു. ഇവിടെ ഈ
പാലസി.ത-െ കൊ-ുവ-ുതള്ളി മാസങ്ങളോളംവരെയും രാജേട്ടന്‍ ത-െ വ-ിക്കുകയായിരു-ു എ-ു താന്‍ വിശ്വസിച്ചിരു-ി.. മറിച്ച് രാജേട്ടന്‍ ഇവരുടെ ചതിക്കുഴിയി. കുടുങ്ങി നരകയാതനയ അനുഭവിക്കുകയായിരിക്കുമ.ൊ ഈശ്വരാ എ- വേവലാതിയായിരു-ു.. ഇവിടെ വ-ിട്ട് ഏകദേശം ഒ-രവര്‍ഷത്തിനുശേഷം ഒരു ദിവസം സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങള്‍ പൊതിഞ്ഞുകൊ-ുവ- പഴയ മലയാളം പത്രത്തിലെ ഒരു വാര്‍ത്തയി. തന്റെ കണ്ണുകളുടക്കിയത് ആകസ്മികമായിട്ടായിരു-ു. ഭര്‍ത്താവിനൊപ്പം ബംബെ വര്‍സോവ കടലി. ഉ.ാസയാത്രയ്ക്കുപോയി കടലി. വീണു കാണാതായ ശോഭ എ- യുവതിക്കുവേ-ിയുള്ള തിരച്ചി. തുടരു-ു. സംഭവദിവസം രാത്രി കട.ക്ഷോഭം
ഉ-ായത് തിരച്ചിലുകള്‍ക്ക് തിരിച്ചടിയാകു-ു എ-് നാവികസേനാവൃത്തങ്ങള്‍ അറിയിച്ചു. ദുഃഖാര്‍ത്തനായ ഭര്‍ത്താവ് രാജേഷ് മാനസികനില തെറ്റി ആശുപത്രിയി.. സംഭവമറിഞ്ഞ് യുവതിയുടെയും യുവാവിന്റെയും ബന്ധുക്കള്‍ ബോംബെയിലേയ്ക്കു തിരിച്ചിട്ടു-്. തന്റെ ഒരു പാസ്സ്‌പോര്‍ട് സൈസ് ഫോട്ടൊയും.
അതു വായിച്ച മരവിപ്പി. ഒ-ു കരയാന്‍പോലും തനിക്കായി.. ത-െ അയാള്‍ ചതിയി.പെടുത്തി ഈ ഭൂമുഖത്തുനി-ുത-െ
തുടച്ചുനീക്കിയിരിക്കു-ു. ഇത്രയൊക്കെ സ്‌നേഹിക്കാനും ലാളിക്കാനുംുഅറിയാവു- ഒരു വ്യക്തിക്ക് എങ്ങനെ ഇത്തരം വ-ന കാണിക്കാന്‍ സാധിക്കും ? അതവളെ ഒരുപാട് അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ത-െ കേവലം ചില നോട്ടുകെട്ടുകള്‍ക്കും ആഭരണങ്ങള്‍ക്കും വേ-ി അയാള്‍ കച്ചവടച്ചരക്കാക്കി. അയാളെക്കാള്‍ എത്രയോ ഭേദമാണ് ത-െ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ഭാര്യയാക്കിയ ആ അറബി. ഇതേവരെ ത-ോട് അപമര്യാദയായി പെരുമാറുകയോ തനിക്കു സുഖസൗകര്യങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കുകയോ അദ്ദേഹം ചെയ്തിട്ടി.. അയാളുടെ ഒന്‍പതു ഭാര്യമാരി. ഒരുവളായി പുറംലോകം കാണാതെ ദുഃഖിച്ച് ഈ വീട്ടുതടങ്കലി. കഴിയു- തനിക്ക് അ-് ആദ്യമായി അറബിയോട് ബഹുമാനം തോ-ി. ഇപ്പോള്‍ എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കട-ുപോയിരിക്കു-ു. ഇതിനകം ചിലപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഴേറെയും വിവാഹങ്ങള്‍ കഴിച്ചിരിക്കാം. വര്‍ഷത്തി. മൂ-ോ നാലോ പ്രാവശ്യംമാത്രം കൈനിറയെ അമൂല്യമായ സമ്മാനങ്ങളുമായി ത-െ കാണാന്‍ അയാള്‍ വരും. ഒരിക്ക.പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ത-ോടുള്ള വെറുപ്പോ വിദ്വേഷമോ നിഴലിച്ചതായി താന്‍ ഓര്‍ക്കു-ി.. പക്ഷേ, തനിക്ക് പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള അനുവാദമി.. അഥവാ പുറത്തിറങ്ങിയാ. എങ്ങോട്ടാ പോകേ-തെ-് തനിക്കൊട്ടും അറിയുകയുമി.. ഈ തടവറയി.നി-് ഒരു മോചനം ഇനി എ-െത്തേടി വരുമോ? തന്റെ ഭര്‍ത്താവായ അറബിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഒരു എണ്‍പതുവയസ്സോളം ആയിക്കാണും. എങ്കിലും ത-െ അയാള്‍ക്ക് ഇഷ്ടവും ബഹുമാനവുമാണ്. ചതിയെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞ ആഘാതം സൃഷ്ടിച്ച, സ്വര്‍ഗ്ഗത്തി.നി-് നേരെ നരകത്തിലേയ്ക്ക് എറിയപ്പെട്ട പ്രതീതിയി. മരവിച്ചിരു- താന്‍ പി-െ ഒരിക്ക.പോലും ത-െ സ്വതന്ത്രമാക്കണേ എ-് അദ്ദേഹത്തോട് അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചിരു-ി. എ-് അവളോര്‍ത്തു. ശ്രമിച്ചിരു-െങ്കി. ചിലപ്പോള്‍ അയാള്‍ തന്റെ നിന്തരമായ അഭ്യര്‍ത്ഥന
ചെവിക്കൊ-െ-ും വ-ിരിക്കാം. പക്ഷേ, ചതിയും വ-നയും നിറഞ്ഞ ഈലോകജീവിതത്തിലേയ്ക്ക് ഇനി മടങ്ങിയിട്ട് എന്തു കാര്യം എ-് മനസ്സാക്ഷി ഉ.ബോധിപ്പിക്കുകയായിരു-ു.
ഇതിനകം തന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഈ ലോകത്തി.നി-് വിടപറഞ്ഞിരിക്കും. അനുജന്‍ വിവാഹവും കഴിച്ച് കുടുംബവുമായി സസുഖം കഴിയു-ു-ാവും. അതിനിടയിലേയ്ക്ക് വയസ്സുകാലത്ത് ഒരു ശല്യമായി കട-ുചെ.ാന്‍ തനിക്കാവി.. മരിച്ചുപോയി എ-് എ.ാവരും കരുതിയിരിക്കു- താന്‍ ഇനി ജീവിച്ചിരിക്കു-ു എ-് സ്ഥാപിക്കാന്‍ത-െ വളരെ പ്രയാസമായിരിക്കും. പി-െ വേണമെങ്കി. തനിക്ക് സാധിക്കുമായിരിക്കാവു- ഒരേ ഒരു കാര്യം ...ത-െ ചതിച്ചവനോടുള്ള പ്രതികാരം. ഹേയ്...ആ നീചനോട് പ്രതികാരം ചെയ്തിട്ട് തനിക്കെന്തു കുലീനതയാണ് ലഭിക്കാന്‍ പോകു-ത്.? ചതിക്കെണികളുമായി പതുങ്ങിയിരിക്കു- ഇത്തരം ലക്ഷക്കണക്കിന് നപുംസകങ്ങളി. ഒരുവനെ മാത്രം നശിപ്പിച്ചിട്ട് എന്തു പ്രയോജനം? ഇത്തരക്കാര്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷ ദൈവം ത-െ കൊടുക്കട്ടെ. വേ-...എനിക്കിനി ഈ തടവറയി.നി-് ഒരു മോചനം വേ-. എന്റെ ശരീരം ഈ മരുഭൂമിയിലെ മണ.ത്തരികള്‍ക്ക് ദാഹവും വിശപ്പും അടക്കാനായി അര്‍പ്പിക്കുംവരെയും സര്‍വശക്തനായ ദൈവം എന്റെ മനസ്സിനും ആത്മാവിനും കൂട്ടായിരിക്കട്ടെ.
മസ്ജിദി.നി-് ഒഴുകിവ- ബാങ്ക് വിളി കേട്ട് സീനത്ത് ദേഹശുദ്ധി വരുത്തി നിസ്‌കാരമുറിയിലേയ്ക്കു നട-ു.
-0-
15. ഈശ്വരനെ പ്രണയിച്ചവൾ
പ്രാണേശ്വരാ,
നിറഞ്ഞ ആകാംക്ഷയോടെ ,
എന്നെന്നും നിന്റെ മാത്രം സ്വന്തം
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി.
ജീവിതത്തിന്‍റെ പ്രഭാത വേളയില്‍ അച്ഛനമ്മമാരുടെ സംരക്ഷണത്തിലും വാത്സല്യത്തിലും കൂടപ്പിറപ്പുകളുടെ സ്നേഹത്തിലും മുഴുകി പൂക്കളോടും തുമ്പികളോടും കിളികളോടും കൊഞ്ചി കൂട്ടുകാരോടും നാട്ടുകാരോടും സല്ലപിച്ചങ്ങനെ ഒരു ചിത്രശലഭത്തെപ്പോലെ പാറിപ്പറന്നുല്ലസിച്ചു നടന്ന കാലം നിന്നെ ഒരിക്കല്‍ പോലും സ്മരിച്ചില്ല ....മാപ്പ്.....
എന്റെ കൗമാര സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കൊരു കടിഞ്ഞാണ്‍ പോലെ വിവാഹം എന്ന മംഗള ദിനം കടന്നു വന്നു.. കൌമാരത്തിന്‍റെ ആഹ്ലാദ കാലം ഭയപ്പാടില്ലാതെ മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതത്തിനു ഒരു തുണയായി മനസ്സ് നിറയെ നന്മയും സ്നേഹവും മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു ശുദ്ധ ഹൃദയനേയും രണ്ട്മാ അനിയത്തിമാരെയും ഒരു അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കൂടി സ്വന്തമായി സമ്മാനിച്ച നിന്നോട് എനിക്ക് ആദ്യമായി എന്തെന്നില്ലാത്ത സ്നേഹം തോന്നി.
പിന്നെ വിലമതിക്കാനാകാത്ത സ്വത്തായി രണ്ടു പിഞ്ചു ഓമനകളെ നല്കി എന്റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ യൗവനം വസന്ത പൂരിതമാക്കി മാറിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം പ്രേമമായി മാറി. മക്കളുടെ ഓരോ ഉയര്‍ ച്ചകളിലും അവരെ ഈ നിലയില്‍ എത്തിക്കാന്‍ ഒരിക്കലും വിസ്മരിക്കാനാകാത്ത വിധം നീ നല്കിയ തുണയും അനുഗ്രഹവും ആ പ്രേമത്തിന്‍റെ ആഴം അതിര്‍വരമ്പ് കടന്നു.
കഴിഞ്ഞ കാല സ്മരണകളെ മനസ്സില്‍ താലോലിച്ചു രസിക്കുന്ന ജീവിത മദ്ധ്യാഹ്നത്തില്‍ ഒരു പൊന്നോമനയെ ചെറു മകളായി നല്കി എന്റെ ജീവിതം ആനന്ത സാഗരത്തില്‍ ആറാടിച്ച നിന്നോടെനിക്കിപ്പോള്‍ പ്രണയമാണോ ...അതോ...ആരാധനയാണോ.. എന്റെ കുടുംബതിലെല്ലാവരുടെയും ചിന്തകളില്‍ , വാക്കുകളില്‍, പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ നന്മ നിറക്കണേ എന്നല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഇതുവരെ നിന്നോടാവശ്യപ്പെടാഞ്ഞിട്ടുംഇത്രയൊക്കെ നല്കി എന്റെ ജീവിതം ധന്യമാക്കിയ നിന്നോട് ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് പ്രണയം തന്നെയാണ്...കടുത്ത പ്രണയം. ഇത്രയും ഒക്കെ തന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഇനിയൊരു പൊന്നുണ്ണിയായി എന്റെ മോളുടെ മടിയിലും നിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചു പോകുന്നു ഞാന്‍.. . കഴിഞ്ഞ കാല സ്മരണകളെയും അയവിറക്കി സന്തോഷമായി കഴിയുന്ന കാലത്തില്‍ തന്നെ ഈ ഭൂമിയില ആര്‍ക്കും ഒരു ഭാരമായിടാതെ നിന്റെ കരവലയത്തിലൊതുങ്ങുവാന്‍ എന്റെ തിരു നെറ്റിയില്‍ പതിയും നിന്റെ ചുടു ചുംബനങ്ങളാല്‍ നിര്‍ വൃതിയടയാന്‍ ആ പാദാരവിന്ദങ്ങളില്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതായി ഞാന്‍ ധന്യയാവും ആ അമൂല്യ നിമിഷത്തെ കാത്തു കൊതിച്ചു തഴുകി താലോലിച്ചു ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ ഒരു ഭാഗ്യം മാത്രമല്ല ...സുഖ സുഷുപ്തിയും കൂടിയാണ്. ഒന്നു മാത്രം ഇപ്പോഴും സ്പഷ്ടമല്ല.......പാശം കൊണ്ടാന്തകന്‍ എന്നെ കെട്ടി വലിച്ചു നിന്റെ പാദങ്ങളില്‍ ചേര്‍ ക്കുമോ.....അതോ വര്‍ ണ്ണ പ്പൂക്കള്‍ കൊണ്ടലങ്കരിച്ച മനോഹര പേടക ത്തില്‍ ഏറ്റി മാലാഖമാരുടെ അകമ്പടിയോടെ എന്റെ ആത്മാവിനെ നിന്റെ പൊന്‍പാദങ്ങളില്‍ ചേര്‍ക്കുമോ.....ആവോ.......
നിറഞ്ഞ ആകാംക്ഷയോടെ ,
എന്നെന്നും നിന്റെ മാത്രം സ്വന്തം
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി.
Comments
Post a Comment